کتاب آن چنان تر

کتاب آن چنان تر، نوشته‌ی هاجر رزم پا، یکی از آثار پرفروش نمایشگاه بین‌المللی کتاب بوده است. این کتاب در برگیرنده‌ی هشت داستان کوتاه با این عناوین می‌باشد: پاریس کوچولو، ملاقات، خانه‌ی خلوت، مامان شیشه‌ای، خرده‌ریزه‌های فلزی، من بودم، آن‌چنان‌تر و یک لکه روی سطل استیل. انتخاب هوشمندانه‌ی زاویه‌ی اول شخص برای روایت داستان‌های این کتاب، سبب همذات‌پنداری مخاطبان با شخصیت‌های داستانی می‌شود. در همین راستا باید اضافه کرد که خواننده‌ی کتاب حاضر در کالبد شخصیت‌ها فرو رفته و حوادث و وقایع را از دید آن‌ها تجربه کرده، همچنین خیلی سریع و راحت با حس نویسنده ارتباط برقرار می‌کند. زبان به‌کاررفته در کتاب آن چنان تر، زیبا، شیوا و به دور از تکلف است و همین امر جذابیت کتاب آن چنان تر را دوچندان می‌کند. این کتاب را انتشارات کتاب سده منتشر کرده است.

کتاب آن چنان تر برای چه کسانی مناسب است؟

مطالعه‌ی این کتاب را به علاقه‌مندان به داستان‌های کوتاه فارسی پیشنهاد می‌کنیم.

در بخشی از کتاب آن چنان تر می‌خوانیم

فاطی از روح آقای رسولی سراغ پدرم را می‌گیرد. نعلبکی تکان می‌خورد. حواسم پرت می‌شود. می‌پرسم: «چی گفت؟» فاطی می‌گوید: «آقای رسولی، لطفاً دوباره تکرار کنین.» نعلبکی می‌رود روی حرف‌هایی و می‌گوید: «نی... ست. نیست.» فاطی به محمودی نگاه می‌کند. می‌پرسم: «کجاست؟» آقای رسولی آهسته نعلبکی را تکان می‌دهد. «زند... زنده... ان... زندان...» صدای آهسته‌ای می‌گوید: «می‌گه زنده است.» چشم‌های بچه‌ها را نگاه می‌کنم. نمی‌فهمم صدای کدامشان بود. گریه‌ام گرفته. ماسک را تا زیر چشمم می‌کشم بالا. بلند می‌شوم. می‌گویم: «قبول نیست. دارین تقلب می‌کنین.» فاطی کاغذ را تا می‌کند. محمودی تکیه می‌دهد به سپر ماشین و می‌گوید: «مرده‌ها که دروغ نمی‌گن.» می‌گویم: «روح رسولی بدجنسه. خودت گفتی. روح‌های بدجنس دروغ می‌گن.» فاطی ماسکش را می‌کشد پایین. «من می‌دونستم بابات زندانه.» محمودی می‌گوید: «منم شنیده بودم.» قلبم می‌رود روی دور تند. قاب عکس را برمی‌دارم، می‌دوم سمت راه‌پله. فاطی دنبالم می‌دود. دستم را می‌کشد، می‌بردم توی آسانسور. چشم‌هایش دارد از پشت ماسک می‌زند بیرون. می‌گویم: «نمی‌خوام بازی کنم.» ماسکش را می‌اندازد دور مچ دستش، می‌گوید: «این بازی نیست، دیوونه.» نمی‌گذارد دکمه‌ی طبقه‌مان را بزنم. در آسانسور بسته می‌شود. می‌رویم طبقه‌ی آخر.