بله
کتاب نقش بازی در رشد کودکان تألیف احمد خاکی و عباس شعبانی از انواع بازی‌ها و اثرات آن بر بهبود رشد کودک می‌گوید. در این کتاب شما با انواع بازی‌ها آشنا می‌شوید، دیدگاه‌های دانشمندان مختلف درباره‌ی این مقوله را می‌خوانید و از تأثیرات بازی بر رشد جسمی، ذهنی، اجتماعی و عاطفی کودک آگاه می‌شوید.
درباره‌ی کتاب نقش بازی در رشد کودکان
از نگاه روانشناسی بازی به‌عنوان فعالیتی تعریف می‌شود که کودک آن را برای شکل دادن یک رویداد یا پدید آوردن یک شیء انجام می‌دهد. کودکان در بازی‌های خود، کارهای بزرگسالان را تقلید و تکرار می‌کنند و از این طریق در تلاش‌اند تا به سطحی از واقعیت نزدیک شوند. احمد خاکی و عباس شعبانی در کتاب نقش بازی در رشد کودکان، به بررسی تأثیرات این فعالیت‌ها بر جسم، ذهن و روان کودکان می‌پردازند. چراکه بازی‌ها و اسباب‌بازی‌ها، کلمات کودکان هستند و شیوه‌ای از بیان آن‌ها محسوب می‌شوند. ابزاری که به آن‌ها کمک می‌کند تا محیط خود را بشناسند و بر آن تسلط پیدا کنند.
با مطالعه‌ی این کتاب پیش از هر چیز با تعریف بازی، اهداف و تاریخچه‌ی آن آشنا می‌شوید، انواع بازی‌ها را بازمی‌شناسید و از نقش آن در تعلیم‌وتربیت آگاه می‌شوید. مؤلفان کتاب، در ادامه از کاربرد بازی کردن در آموزشِ و گام برداشتن در راه زندگی می‌گویند و از نگاه بزرگانی مثل غزالی، ابوعلی سینا و دانشمندان مختلف این مبحث را واکاوی می‌کنند. همچنین از بررسی اثرات بازی بر رشد جسمی، ذهنی، اجتماعی و عاطفی کودکان نیز غافل نمی‌مانند.
ازآنجاکه بازی راهی برای برقراری ارتباط، شرح تجربه‌ها و آشکار کردن آرزوهای کودکان است، نمی‌توان اهمیت آن را انکار کرد و ضروری است که علاوه‌بر جامعه‌ی دانشگاهی، عموم مردم و به‌ویژه والدین نیز به این موضوع بیش‌ازپیش توجه داشته باشند. کتاب نقش بازی در رشد کودکان نیز در این راستا گام برمی‌دارد و در تلاش است تا توجه جامعه را به امر مهم بازی در کودکان جلب کند.
گفتنی است که این کتاب ارزشمند از سوی انتشارات سرشناس حتمی، یکی از ناشران معتبر کشور، در دسترس مخاطبان دغدغه‌مند قرار گرفته است.
کتاب نقش بازی در رشد کودکان برای چه کسانی مناسب است؟
روان‌پزشکان، روان‌شناسان بالینی، مربیان و متولیان آموزشی در مدارس، مددکاران اجتماعی و همین‌طور والدین می‌توانند از مباحث و نکات ارزنده‌ی این کتاب بسیار بهره ببرند.
در بخشی از کتاب نقش بازی در رشد کودکان می‌خوانیم
فعالیت فرد در هنگام بازی با خواست و میل و آگاهی همراه است، اما اغلب در بازی هدف و نتیجه یا مورد تأکید شخص بازیگر نیست یا اساساً هدفی بسیار نزدیک است. در بازی فعالیتی که به نتیجه یا هدف می‌انجامد مورد نظر است به همین دلیل کودک اغلب در بازی‌های خود از وسایل خیالی سود می‌جوید و از تدارک وسایل واقعی که عملا برای حصول هدف لازم است چشم می‌پوشد.
