کتاب آمادگی جسمانی برای کم توانان جسمی و معلولین: سکته مغزی، آسیب‌های نخاعی، قطع عضوی‌ها و سالمندان

کتاب آمادگی جسمانی برای کم توانان جسمی و معلولین تألیف دوون پالرمو، به سلامت روحی و جسمانی افراد معلول و مسن می‌پردازد و می‌کوشد برنامه‌های تمرینی و تغذیه‌ای مؤثری برای این افراد ارائه دهد. کتاب پیش ‌رو، شیوه‌های ارزیابی سطح آمادگی جسمانی افراد کم‌توان را می‌آموزد و تمرینات مختلفی برای سالمندان و آن‌هایی که دچار سکته‌ی مغزی، فلج چهار عضو، دو عضو و قطع عضو هستند، پیشنهاد می‌کند تا سلامت روحی و جسمی‌شان افزایش یابد.

درباره‌ی کتاب آمادگی جسمانی برای کم‌توانان جسمی و معلولین

در سال‌های اخیر تلاش‌های زیادی انجام گرفته تا معلولین و افراد کم‌توان به جامعه بازگردند و گوشه‌نشین نباشند. در رویکرد جدید، معلولین را نه ناتوان و ازکارافتاده، که شهروندانی می‌بینند که نیاز به همدلی و همراهی دارند. در واقع جامعه‌ی مدرن در تلاش است استقلال معلولین حفظ شود و آن‌ها تا جایی که ممکن است وابسته نباشند؛ اما تحقق این امر در گرو حفظ آمادگی بدنی و روحی آن‌ها است.

در حقیقت، فرد کم‌توان هم از نظر جسمی و هم ذهنی باید قدرتمند باشد تا بتواند مستقل بماند و کارهایش را انجام دهد. این مسأله تنها با ورزش و تمرین کردن به دست می‌آید؛ البته تمریناتی که مختص به همین گروه‌ها طراحی شده باشند و بتوانند به ارتقای آمادگی جسمانی آن‌ها کمک کنند. درباره‌ی این شیوه‌ی تمرینی، در سال‌های اخیر آثار متنوعی تألیف شده است. یکی از بهترین آن‌ها، کتاب آمادگی جسمانی برای کم‌توانان جسمی و معلولین (DisAbility Fitness) تألیف دوون پالرمو (Devon Palermo) است. نویسنده‌ی این اثر که خود مربیِ افراد معلول و متخصصِ تمرین دادن به آن‌هاست، در این کتاب به موضوع آمادگی جسمانی این دسته از افراد می‌پردازد و تمرینات مختلفی برای آن‌ها پیشنهاد می‌دهد. او نه‌فقط به حرکات ورزشی که به تغذیه هم اشاره می‌نماید و برنامه‌های تغذیه‌ای کاربردی و مؤثری برای این افراد طراحی می‌کند.

معلولیت طیف وسیعی را شامل می‌شود و حالت‌های متنوعی را در برمی‌گیرد. برای مثال برخی از نظر ذهنی معلول هستند، درحالی‌که گروه دیگر از نظر فیزیکی دچار نقص عضو هستند. معلولیت گروهی از افراد بسیار شدید است، اما برخی دیگر با مشکلات کمتری مواجه هستند و خود از عهده‌ی بسیاری از کارها برمی‌آیند. اما تقریباً همه‌ی معلولین با یک مشکل بزرگ مواجه هستند؛ این‌که به خاطر نقص و مشکلات خود، به‌مرور دچار آسیب‌ها و ترومای روانی هم می‌شوند و از وضعیت خود رنج می‌کشند. این فشار روانی باعث می‌شود از نظر فیزیکی نیز دچار مشکلات بیشتری شوند. در اینجا عملاً یک چرخه‌ی معیوب شکل می‌گیرد و فرد را بیشتر و بیشتر پایین می‌کشد و به حاشیه می‌راند.

جامعه‌ی مدرن و پیشرو با درک این مسأله تلاش می‌کند تا آن‌ها را از این وضعیت دور کند. تشویق به ورزش و حفظ آمادگی جسمانی در راستای همین نگاه تفسیر می‌شود. دوون پالرمو در کتاب آمادگی جسمانی برای کم‌توانان جسمی و معلولین، همین نگرش را دارد و می‌کوشد توضیح دهد که چرا ورزش برای کم‌توان‌ها مهم و حیاتی است. سپس شیوه‌ی ارزیابی سطح آمادگی جسمانی این دسته را توضیح می‌دهد و درباره‌ی منابع موردنیاز برای شروع ورزش صحبت می‌کند. پالرمو این کتاب را به افرادی که دچار سکته‌ی مغزی شده‌اند، آن‌هایی که فلج چهار عضو یا دو عضو دارند، و معلولین قطع عضو اختصاص داده و تمرینات مخصوصی برایشان طراحی کرده است. او همین‌طور سالمندان را مدنظر دارد و حرکاتی مناسب آن‌ها ارائه می‌کند.

کتاب آمادگی جسمانی برای کم‌توانان جسمی و معلولین را حسن دانشمندی، سپیده لطیفی و احمد باهمت تبریان برای نشر حتمی ترجمه کرده‌اند.

کتاب آمادگی جسمانی برای کم‌توانان جسمی و معلولین برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب به کم‌توانان و معلولانی که تمایل دارند تمرینات فیتنس انجام دهند و تناسب‌اندامشان را حفظ کنند توصیه می‌شود.

در بخشی از کتاب آمادگی جسمانی برای کم توانان جسمی و معلولین: سکته مغزی، آسیب‌های نخاعی، قطع عضوی‌ها و سالمندان می‌خوانیم

مردم به اشتباه فکر می‌کنند که درمان فیزیکی جایگزین تمرین و ورزش در باشگاه است، اما باید گفت که وظیفه و عملکرد افراد درمانگر؛ کاهش درد، بهبود عملکرد و ایجاد بهبودی در فرد ازطریق ورزش‌درمانی، تکنیک تسهیل، تعادل و غیره است. همچنین باید گفت؛ هنگامی‌که این برنامه به اتمام رسید، ضروری است ادامه برنامه درمانی به‌صورت ورزش خانگی و با هدف پیشگیری از مسائل و مشکلات قبلی اجرا شود. وظیفه هر فرد این است که؛ برنامه ورزشی خود را به‌خوبی اجرا کند و برنامه ماندگاری در وضعیت بهبودی را که توسط مربی برای کاهش احتمال مسائل قبلی طراحی می‌شود، انجام دهد.

برای ارزیابی سطح آمادگی و تناسب فعلی افراد، ضروری است ارزیابی در هر زمینه‌ای صورت گیرد، و در ارزیابی باید دنبال مواردی بود که انجام آن‌ها برای فرد دشوار است، مثل وضعیت تعادل، تغییر جهت ناگهانی، بلندکردن دست برای لمس‌کردن کلید برق یا خوردن غذا، مدت زمان بالارفتن از پله‌ها. اینها موارد مهمی هستند که باید مورد توجه قرارگیرند، زیرا منجر به اخذ تصمیم درست در مورد پیشرفت افراد در پایان فعالیتهای یک روز می‌شوند.