کتاب آدمیان

کتاب آدمیان، به قلم زویا قلی‌پور، روایتگر رنج و تنهایی انسان‌هاست. نویسنده در این اثر که مجموعه‌ای از یازده داستان کوتاه است، به سراغ تنهاییِ آدمی رفته؛ احساسی درونی که منشأ بسیاری از دردها و بیماری‌های روانی است. احساس تنهایی رنج‌های عظیمی بر انسان تحمیل می‌کند و راه نجات، تنها این است که انسان پناه انسان باشد. قلی‌پور در این کتاب به‌خوبی توانسته رنج تنهایی را به تصویر بکشد و نشان دهد انسان‌ها تا چه اندازه می‌توانند بر زندگی یکدیگر اثرگذار باشند. محتوای این داستان‌ها در ظاهر جدا از هم، اما دارای رشته‌ی اتصالی است که همه‌ی این یازده داستان را به یکدیگر وصل می‌کند.

کتاب آدمیان برای چه کسانی مناسب است؟

مطالعه‌ی کتاب آدمیان را به طرفداران داستان‌های کوتاه ایرانی، همچنین خوانندگانی که علاقه‌مند به ادبیات روان‌شناسانه هستند پیشنهاد می‌کنیم.

در بخشی از کتاب آدمیان می‌خوانیم

این بار بی اراده. برگشت کوچه تاریک شده بود. در انتهای کوچه تیر چراغ برق با نور کم سو و بی رمق و زرد رنگش فقط کنار خودش را روشن می‌کرد. چشمانش را تنگ کرد تا بهتر ببیند. چند بار چشمانش را بست و باز کرد تا اشک پرده نشود؛ سردی هوا به هر دم و باز دم، گونه‌ها، نوک بینی و چانه لرزانش را مورد هجوم و سایش قرار می‌داد. با دقت نگاه کرد. هیچ کس نبود. قلبش ایستاد؛ تمام امیدش خاکستر شد و فرو ریخت دوباره چشم چپ پیش دستی کرد. پاهایش محو شده بودند.

چند قدم مانده بود به خانه، نفهمید چه زمانی آن چند قدم را طی کرد. روبه روی در خانه بود؛ کلید را در دستش فشار می‌داد بالا را نگاه کرد؛ طبقه سوم لعنتی چراغش روشن بود دیر شده بود؛ او زودتر به خانه رسیده بود. آماده شد برای کشمکشی نفرت انگیز و تکراری.