کتاب مهمانی شام

داستان‌های خاصِ انسان‌های معمولی! جاشوا فریس در کتاب مهمانی شام، روایتگر 9 داستان کوتاه است. 9 قصه با قهرمان‌های ساده‌ای که در گیر‌ودار مشکلات ریزودرشت زندگی دست‌و‌پا می‌زنند. نویسنده در کتاب مهمانی شام به شما این فرصت را می‌دهد که اتفاقات ساده‌ی زندگی را از منظر متفاوتی ببینید.

درباره‌ی کتاب مهمانی شام

قبل از ورود به این مهمانی، باید خودتان را برای دیدن خاص‌ترین مهمان‌های دنیا آماده کنید! جاشوا فریس (Joshua Ferris) در کتاب مهمانی شام (The Dinner Party)، 9 داستان کوتاه خود را جمع‌آوری کرده است که پیش از این در مجلات معتبری مانند نیویورک‌ تایمز به چاپ رسانده بود. پریسا جوادی ترجمه‌ی روان این کتاب را به عهده داشته است.

این داستان‌های نه‌گانه هر یک روایتگر زندگی انسان‌های کاملاً معمولی هستند که در تلاطم زندگی، با مشکلات خاص خود دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند. «جک» که باید مردانگی‌اش را به خود و مخاطبش ثابت کند یا مردی که پیامی را اشتباهی ارسال کرده است، شخصیت‌های ساده و بی‌آلایشی هستند که داستان‌های این کتاب را می‌سازند. در اغلب این داستان‌ها، ضعف روابط بین‌فردی مسئله‌ی اصلی ماجراست که جاشوا فریس آن را به خوبی نشان می‌دهد. توصیفات او از محیط و شخصیت داستان‌هایش معمولاً تازه، خلاقانه و واقع‌بینانه هستند؛ به‌طوری که مخاطب می‌تواند آن‌ها را به عنوان صدها انسانی که هر روزه در کوچه و خیابان می‌بیند، بپذیرد.

هر یک از داستان‌های کتاب مهمانی شام، لحن و فضاسازی ویژه‌ی خود را دارند اما در عین حال یک رشته‌‌ی نامرئی تمامی داستان‌ها را به هم متصل می‌کند: سوء‌تفاهم‌ها و مشکلات ساده‌ای که به بزرگترین چالش زندگی انسان‌ها بدل می‌شوند.

انتشارات مهرگان خرد، این مجموعه داستان کوتاه را روانه‌ی بازار کتاب کرده است.

نکوداشت‌های کتاب مهمانی شام

• یک کارناوال سیاه و باشکوه از اختلاف و توهم... داستان‌های کتاب مهمانی شام با نثری رمانتیک، مهمانی شام را به یک جشن کامل تبدیل کرده است. (ویل بلایت، مجله‌ی نیویورک تایمز)
• جاشوا فریس مرز بین تراژدی و کمدی را به‌طور دقیق نشان می‌دهد. شوخ طبعی او غالباً به لحنی طعنه‌آمیز تبدیل می‌شود. مهمانی شام نماینده‌ی خوبی برای سایر آثار اوست. (هلر مک آلپین)
• جاشوا فریس در مورد تفاوت‌های ظریف روابط بین فردی قلم موشکافانه‌ای دارد. او مرز باریک بین هنجار و ناهنجار را می شناسد و زمانی که سکوت بین دو نفر می‌تواند نشانه‌ای از تنش یا ناراحتی باشد، فریس آنقدر خوب این حالت را به تصویر می‌کشد که خواننده احساس می‌کند در حال تجربه کردن چنین حالتی است. ما انعکاس شخصیت پیچیده‌ی خود را در نوشته‌های او می‌بینیم... اگرچه آثار جاشوا فریس نشانه‌هایی از ناامیدی دارند، اما اغلب مملو از طنز و سرشار از همدلی هستند. (مجله‌ی بوک‌لیست)
• مهمانی شام یکی از خنده‌دارترین و در عین حال غم‌انگیزترین و شیرین‌ترین کتاب‌هایی است که تا به حال خوانده‌ام. (آنتونی مارا، نویسنده‌ی آمریکایی)
• فریس یک ناظر دقیق است و توصیفات او حتی روزمره‌ترین اتفاقات را با ظرافت به‌تصویر می‌کشد. (USA Today)

کتاب مهمانی شام برای چه کسانی مناسب است؟

مطالعه‌ی این کتاب برای علاقه‌مندان به داستان‌های کوتاه آمریکایی، به‌ویژه داستان‌های رئالیستی مناسب است.

با جاشوا فریس بیشتر آشنا شویم

جاشوا فریس، زاده‌ی 1974، نویسنده‌ و داستان‌نویس آمریکایی است. او تحصیلات خود را در رشته‌ی زبان و فلسفه در دانشگاه آیووا و سپس در رشته هنرهای زیبا در دانشگاه کالیفرنیا، به پایان رسانده است. جاشوا فریس داستان‌نویسی را از سال 1999 آغاز کرده و نخستین داستان خود را در مجله‌ی آیوا ریویو به چاپ رساند. آثار این نویسنده تاکنون به 24 زبان ترجمه شده است. کتاب‌ «آنگاه به پایان رسید» از مشهورترین آثار جاشوا فریس است که جایزه‌ی پن بنیاد همینگوی را نیز از آن خود کرده است.

در بخشی از کتاب مهمانی شام می‌خوانیم

صدای مهمان‌ها حالا خیلی واضح‌تر از وقتی وارد خانه شد، بود. در پاگرد ورودی گوشش را تیز کرده بود تا بفهمد صدا از خانۀ همسایه است یا اینجا. قبل از آن‌که از راهروی کوچک به طرف آشپزخانه برود کمی این‌پا و آن‌پا کرد. نور اینجا هم کم بود. سایه‌ی آدم‌هایی که گُله‌به‌گُله کنار میز سنگیِ سیاه‌رنگ آشپزخانه ایستاده بودند روی شیرآلات فلزیِ براقِ آشپزخانه و قابلمه‌ها و ماهیتابه‌های آویزان شده از سقف افتاده بود. یک نفر درِ یخچال را باز کرد و نورِ تندِ چراغ آن برای چند ثانیه فضا را عوض کرد ولی همین که در بسته شد، همه‌چیز دوباره به حالت قبل برگشت. یک نفر گفت: «عوضی! آخریش بود؟» مخاطب سؤال ادای شکستن بطری روی سر دیگری را درآورد. آن‌ دو در حال مبارزه‌ی تن‌به‌تن خیالی بودند که او از آشپزخانه بیرون رفت.

از اتاقی به اتاق دیگر می‌رفت ولی هیچ‌کس را نمی‌شناخت. نور کم بود و نمی‌توانست خوب ببیند، خیلی‌ها پشتشان به او بود و گرم صحبت بودند. دلش نمی‌خواست راه بیفتد و روی شانه‌ی مردم بزند یا جلوی همه گردن بکشد تا بتواند صورت آدم‌ها را ببیند. باوجود‌اینکه به لطف تاریکیِ فضا کسی او را نمی‌شناخت باز احساس خجالت می‌کرد. پشیمان بود که چرا از آشپزخانه چیزی برای نوشیدن برنداشته، نه‌فقط به‌خاطر اینکه هر چه در خانه خورده بود، داشت می‌پرید و این‌جور وقت‌ها کله‌ی گرم بیشتر به آدم کمک می‌کند، بلکه چون چیزی در دستش نبود احساس جدا افتادگی و غریبگی بیشتری می‌کرد.