کتاب صوتی املاک رابینسون

کتاب صوتی املاک رابینسون مجموعه‌ای از ده داستان کوتاه شنیدنی به قلم حامد حبیبی است که روایت‌های جذابی را در فضایی کج‌ومعوج و رازآلود به‌ تصویر می‌کشد. داستان‌های این کتاب جلوه‌هایی از جهان امروزند و شما را به تفکر وا می‌دارند.

درباره‌ی کتاب صوتی املاک رابینسون

داستان کوتاه ایرانی قدمت دیرینه‌ای دارد و به اندازه همان هم طرفداران پروپاقرصی را دور خودش جمع کرده است. امروزه خیلی از افراد ترجیح می‌دهند داستان‌ِ کوتاه را بخوانند و در برش‌های کوچکی از خیالات نویسندگان زندگی کنند. داستان کوتاه تکه‌ی کوچکی از روایت‌های داستانی را در ب رمی‌گیرد که نویسنده فقط یک وجه از آن را برای مخاطبان تعریف می‌کند.

کتاب صوتی املاک رابینسون متشکل از ده داستانِ کوتاه روان،‌ جذاب و بسیار شنیدنی از حامد حبیبی است که نویسنده با هنرمندی ویژه‌ی خودش آن را به رشته‌ی تحریر درآورده. او برای خلق داستان‌های خود مرز میان واقعیت و تخیل را از بین می‌برد و خواننده را در یک تعلیق دوست‌داشتنی و وهم‌آلود نگه می‌دارد. او در این اثر، تصاویر،‌ آدم‌ها و مکان‌هایی را روایت می‌کند که چندان واضح نیستند و همین ویژگی باعث شده که گیرایی داستان‌ها بیشتر باشد.

در کتاب صوتی املاک رابینسون داستان‌های جذابی به نام‌های «نجات یافته»، «دوباره نگاه کردن»، «سفر»، «زمستان‌کش»، «همه‌ی آن‌ها»، «کاشف فاصله‌ی دور»، «دومی»، «شاهد اشیای خاموش»، «متر» و «املاک رابینسون» را می‌شنوید.

کتاب صوتی املاک رابینسون برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب را به همه‌ی طرفداران داستان کوتاه ایرانی پیشنهاد می‌کنیم.

با حامد حبیبی بیشتر آشنا شویم

حامد حبیبی یکی از نویسندگان و شاعران توانمند و جوان ایرانی است که در زمینه‌ی ادبیات کودک و ادبیات بزرگسال فعالیت می‌کند. از این نویسنده که متولد سال 1357 است، تاکنون مجموعه‌داستان‌ها و کتاب‌های زیادی به چاپ رسیده و موفق به دریافت جوایز زیادی از جمله جایزه‌ی ادبی هفت اقلیم، جایزه‌ی بهترین مجموعه‌داستان اول، جایزه‌ی گلشیری، نشان نقره‌ی بهترین کتاب کودک و نوجوان و... شده است. از حامد حبیبی می‌توانید آثار دیگری مانند «آنجا که پنچرگیری‌ها تمام می‌شوند» را بخوانید.

در بخشی از کتاب صوتی املاک رابینسون می‌شنویم

همه سرگرم افسردگی‌هایمان بودیم که وارد شد. نقشه‌ی جهان را انداخت روی میز و با دست اشاره کرد که دور چراغ جمع شویم. هیچکدام نمی‌دانیم این نقشه را از کجا آورده بود. شاید از یک سمساری،‌ عتیقه‌فروشی، یا موزه‌ای کش رفته بود. انگشتش را از دریای زیرمان حرکت داد و برد یک جایی وسط آبی‌های اقیانوس و تقی زد روی میز و گفت: «اینجا! دقیقا اینجا مطمئنم یک خشکی هست!»

من کنار گوشم را خاراندم. کاری عصبی که اینجور مواقع می‌کنم. نفر بعدی‌مان ته قهوه‌اش را سر کشید و نفر آخر خرخری کرد و خواست چیزی بگوید که من پریدم وسط حرفش: «یعنی دقیقا بین اروپا و آسیا منظورته؟» فاتحانه نگاهم می‌کرد. اثری از آن نگاه وارفته و افسرده‌ی همیشه‌اش نبود. گفت: «دقیقا». بعد چون احساس کرد از کلمه‌ی دقیقا خیلی استفاده کرده‌ایم،‌ توضیح داد: «یعنی مطمئن باشین اگر از انتهای اروپا بریم سمت هند، بهش نمی‌رسیم.». نفر بعدی پرسید: «بهش؟». نفر آخر گفت: «بهشت؟».

او که انگار هر حرف و حرکتی را نشانه‌ای می‌دانست با ذوق و شوق گفت: «دقیقا بهشت!»