کتاب در راه ویلا

کتاب در راه ویلا نوشتۀ فریبا وفی مجموعه‌ای خواندنی شامل 9 داستان‌ با درون‌مایه‌ی اجتماعی است. این اثر جذاب در قالب داستان و روایت به بازگویی برخی مسائل و مشکلات زندگی روزمره زنان می پردازد.

دربارۀ کتاب در راه ویلا

کتاب در راه ویلا سومین مجموعه داستان فریبا وفی نویسندۀ موفق و توانمند ایرانی است. در این مجموعه 9 داستان خواندنی با عناوین در راه ویلا، هزارها عروس، دهن‌کجی، کافی‌شاپ، حلوای زعفرانی، آن‌سوی اتوبان، گرگ‌ها، روز قبل از دادگاه و زنی که شوهر داشت گرد هم آمده‌اند. نویسنده بیش از هر چیز علاقه دارد به موضوعات و مسائل مرتبط با زنان بپردازد و این علاقه در تمام آثار او مشهود است. در این مجموعه داستان نیز به طور ویژه در هر روایت به موضوعی مرتبط با حوزۀ زنان پرداخته می‌شود. بیشتر داستان‌های این مجموعه از بطن زندگی روزمره آمده‌اند.

داستان راه ویلا که نخستین داستان این مجموعه است، قصه‌ی زنی جوان و افسرده است که تصمیم گرفته به ویلای خواهرش در شمال برود. او بار تربیت و نگهداری از دو فرزندش را به تنهایی به دوش می‌کشد و دوست دارد کمی با خودش خلوت کند، اما ناچار است مادر پیرش را نیز همراه خود به این سفر ببرد.

گفتنی‌ست نخستین داستان این مجموعه یعنی داستان در راه ویلا به زبان انگلیسی ترجمه شده است. همچنین فیلم کوتاهی به کارگردانی منیر قیدی و بازی گوهر خیراندیش از روی این داستان ساخته شده است.

کتاب در راه ویلا برای چه کسانی مناسب است؟

کتاب در راه ویلا برای تمام علاقه‌مندان به خواندن داستان‌های ایرانی با مضامین اجتماعی و مسائل مربوط به زنان مناسب است. همچنین اگر از خوانندگان آثار فریبا وفی هستید و قلم ایشان را دوست دارید، پیشنهاد می‌کنیم این کتاب را از دست ندهید.

با فریبا وفی بیشتر آشنا شویم

فریبا وفی (Fariba Vafi) متولد سال 1341 در تبریز و از نویسندگان مشهور و توانای ایرانی است. برخی از داستان‌های او به چند زبان زنده دنیا از جمله انگلیسی، روسی، آلمانی، عربی و ترکی ترجمه شده‌اند. رمان «پرنده من» نخستین رمان این اوست که مورد تحسین و توجه منتقدان قرار گرفته و برندۀ چندین جایزه مختلف شده است. از دیگر رمان‌های فریبا وفی می‌توان به «رویای تبت، ترلان، بعد از پایان، ماه کامل می‌شود، رازی در کوچه‌ها و روز دیگر شورا» اشاره کرد. همچنین این نویسندۀ موفق مجموعه داستان‌های «در عمق صحنه، حتی وقتی می‌خندیم، همۀ افق و بی باد و بی‌پارو» را در کارنامۀ ادبی خود دارد. فریبا وفی در سال 2017 جایزه لیتپروم (Litprom) آلمان را از آن خود کرد.

در بخشی از کتاب در راه ویلا می‌خوانیم

گاهی ‌وقت‌ها عروس در همهمه‌ی خنده‌ها و فریادها فراموش می‌شد. این‌جور وقت‌ها کسی متوجه غیبتش نمی‌شد. آرام از پله‌ها می‌رفت بالا و در سکوت و تنهایی اتاقش می‌نشست. چراغ را روشن نمی‌کرد تا مبادا از حضورش در طبقه‌ی بالا خبردار بشوند. توی تاریکی زانوهایش را بغل می‌کرد و زل می‌زد به دیوارهای بلند حیاط که در تسخیر سایه‌های پایینی‌ها بود. نیاز غریبی حس می‌کرد که به چیزی غیر از آن‌ها فکر کند، ولی نمی‌شد. در تنهایی هم با او بودند و گاهی حتا بی‌اجازه وارد خواب‌هایش می‌شدند. اما او حتا برای خارج شدن از دنیای خودش اجازه لازم داشت، چه برسد به این‌که بخواهد وارد یک دنیای دیگر بشود.

چانه‌اش را روی زانویش گذاشت و برای هزارمین‌بار از خودش سؤال کرد چرا نمی‌تواند قاطی دنیای آن‌ها بشود. چرا نمی‌تواند با آن‌ها ورق‌بازی کند و با خنده و شوخی محکم بزند به ران‌شان، همان‌طور که شوهرش وقتی سرگرم بازی بود این‌کار را می‌کرد. چرا نمی‌تواند آزادانه راه برود و مثل خودشان غش‌غش بخندد، سر به سرشان بگذارد، جواب متلک‌شان را بدهد، بعد بدون هیچ کینه و عذابی سرش را روی بالش بگذارد و بخوابد، و صبح روز بعد هم مثل یک همسایه‌ی فراموشکار و سهل‌انگار بدون هیچ رنجشی به همه لبخند بزند؟

صدای شوهرش را تشخیص داد. فکر کرد او هم یکی از آن‌هاست. پایین که بود هیچ فرقی با آن‌ها نداشت. چرا فکر کرده بود فرق دارد. تمام امیدش این بود که او را از آن‌ها جدا کند. شاید وقتی تنها می‌شدند جَنم دیگر شوهرش آشکار می‌شد، همان که زمانی عاشقش شده بود. دلش می‌خواست از آن خانه بروند و او دیگر گوهر را نبیند. این زن، با آن چشم‌های ‌ریز و گونه‌های درشت و جوان، روی همه سلطه داشت، حتا اشیای خانه. حالا دیگر کلمات او را لابه‌لای حرف‌های شوهرش تشخیص می‌داد.