کتاب وندالیسم و تاثیرات منفی گردشگری کوهستان

کتاب وندالیسم و تاثیرات منفی گردشگری کوهستان اثر مهدی رفاه و مهدیس عبدی از اهمیت حفظ زیبایی محیط‌زیست صحبت می‌کند. نویسندگان کتاب با دغدغه‌ی حفظ طبیعت و مفهوم زیبایی‌شناسی آن به سراغ یافتن ریشه‌های روانی و اجتماعی آسیب زدن برخی به این موهبت الهی رفته‌اند.

درباره‌ی کتاب وندالیسم و تاثیرات منفی گردشگری کوهستان

توسعه‌ی روزافزون شهرنشینی و تحولات جهانی با وجود رشد سطح زندگی مردم، مشکلات بسیاری در فرهنگ و ساختار اجتماعی جوامع به وجود آورده است که این ناهنجاری‌ها موجب آسیب‌های اجتماعی می‌شود. ایران نیز به عنوان کشوری درحال‌توسعه تحت‌تأثیر همین قاعده، با تغییرات وسیع فرهنگی و اجتماعی مواجه است.

مهدی رفاه و مهدیس عبدی معتقدند یکی از عوامل مؤثر در آسیب‌های شهری پدیده‌‌ی وندالیسم است که زیان‌های مادی و غیرمادی به شهر و روستا می‌رساند. وندالیسم به عنوان یک ناهنجاری در جوامع مدرن و درحال‌توسعه مخصوصاً ایران در حال رشد روزافزون است. سالانه بخش‌های مختلف جامعه علی‌الخصوص طبیعت، از این اقدام خسارت می‌بیند و میلیون‌ها دلار صرفاً صرف تعمیر و جایگزینی امکانات می‌شود. به عنوان مثال در سال 1386 حدود 300 میلیون به اتوبوس‌های شهری و 750 میلیون به شیشه‌های قطار خسارت وارد شده که ناشی از وندالیسم بوده است. وندالیسم عمدتاً از ناکامی از رسیدن به تمایلات، ازخودبیگانگی، خشم و تنفر نسبت به محیط ناشی می‌شود. به بیان دیگر وندالیسم واکنشی است به فشارهایی که پیش‌تر از طرف جامعه تحمیل شده بودند و این امر منجر به تمایل به تخریب آگاهانه، ارادی اموال و خدمات عمومی در شهر و روستا می‌شود.

مهدی رفاه و مهدیس عبدی با نگاهی کارشناسانه به واکاوی گردش در کوهستان و طبیعت پرداخته‌اند و به عنوان عاملی برای گسترش وندالیسم این فعالیت تفریحی را بررسی کرده‌اند.

کتاب وندالیسم و تاثیرات منفی گردشگری کوهستان مناسب چه کسانی است؟

اگر نسبت به طبیعت دغدغه‌مند هستید و فهم ریشه‌های آسیب زدن به محیط زیست برایتان جالب و قابل‌تأمل است خواندن این کتاب راهنمای خوبی برای شما خواهد بود.

در بخشی از کتاب وندالیسم و تاثیرات منفی گردشگری کوهستان می‌خوانیم

زیگموند فروید و الیوت اورنسون (1932) در تئوری ناکامی -پرخاشگری معتقدند، برآیند جریانی در نظر گرفته می‌شود که در آن افراد از دستیابی به هدف یا اهداف خویش باز ‌می‌مانند و احساس ناکامی در آن‌ها شکل می‌گیرد. ناکامی حاصل از چنین جریانی در نهایت، سبب بروز رفتار پرخاشجویانه بین افراد می‌شود. مهم‌ترین هدفی که به عنوان محور آسیب تحت توجه قرار می‌گیرد، منبع یا منابع ناکامی است. ناکامی احساسی است که در نتیجة ایجاد مانع بر سر راه رسیدن به هدفی که فرد آن را مطلوب می‌شمارد، پدید می‌آید.

این هدف می‌تواند ذهنی باشد؛ یعنی این که فرد گمان کند که در حال رسیدن به هدف دلخواهش است و لذت‌های آن را پیش‌بینی کند و یا ممکن است در رفتار ظاهری تجلی یابد. در هر حال، چنانچه اتفاقاً مانعی سد راه تحقق اهدافی شود که فرد انتظار دستیابی به آن را دارد، می‌توان گفت که وی ناکام شده است. ویژگی این تعریف، متمایز ساختن ناکامی از محرومیت است. مردم فقط به خاطر نداشتن چیزی ناکام فرض نمی‌شوند؛ ناکامی زمانی رخ می‌دهد که فرد در دستیابی به هدفی که انتظار رسیدن به آن را دارد با شکستی پیش‌بینی نشده مواجه می‌شود.