کتاب صوتی نگاه می‌کنم و نمی‌بینم

کتاب صوتی نگاه می‌کنم و نمی‌بینم مجموعه‌ای متشکل از ده داستان کوتاه به قلم ترانه حبیب است. آثار گردآمده در این مجموعه، همگی از حال و هوایی فراواقع‌گرایانه و زبانی شاعرانه برخوردارند. گوش سپردن به این اثر قطعا برای دوست‌داران آثار خاص و منحصربه‌فرد، لذت‌بخش خواهد بود.

درباره کتاب صوتی نگاه می‌کنم و نمی‌بینم:

ترانه حبیب در کتاب صوتی نگاه می‌کنم و نمی‌بینم، در قامت نویسنده‌ای قابل اعتنا و برخوردار از قلمی متفاوت ظاهر شده است. ده داستان کوتاه این مجموعه، همگی در حال و هوایی رویاگونه روایت می‌شوند. قصه‌ها اگرچه کوتاه و به شدت موجزند، با این حال آکنده از معانی‌ای ژرف و درخشان‌اند؛ چونان خواب‌هایی که حاوی نشانه‌ها و نمادهایی گوناگون و حتی گاهی متضاد باشند؛ نشانه‌هایی که هر کس می‌تواند تأویلی شخصی از آنها داشته باشد.

داستان‌های ترانه حبیب نیز چنین ویژگی‌ای دارند. هر مخاطبی بنا بر درک خود، می‌تواند معنایی خاص از دل هر یک از آنها بیرون بکشد. در این قصه‌ها خبری از انسجام روایی آثار رئالیستی نیست؛ به جای آن می‌توان نیروی خلاقه‌ی سرشاری را تشخیص داد که در هر اثر، همچون امضای نویسنده حک شده است.

داستان‌های کتاب صوتی نگاه می‌کنم و نمی‌بینم، ارتباط روایی‌ای با یکدیگر ندارند. با این حال اتمسفرِ کم و بیش یکسانی که بر تمام آنها حاکم است، گرد آمدن آنان ذیل یک مجموعه را توجیه می‌کند.

ده قصه‌ای که در این کتاب صوتی خواهید شنید، به ترتیب عناوین پیش رو را دارند: «زن بی‌نام، ماهی و ماه، خواب می‌دید که، پرنده و آواز، نگاه می‌کنم و نمی‌بینم، آدم و حوا، یکی بود و یکی هم بود که مثل هیچ‌کس نبود، کفش‌هایش، گمشده، وقتی که نقاش نقاشی شد.»

کتاب صوتی نگاه می‌کنم و نمی‌بینم مناسب چه کسانی است؟

علاقه‌مندان به روایت‌های سورئالیستی، بی‌تردید از گوش سپردن به کتاب گویای نگاه می‌کنم و نمی‌بینم لذت خواهند برد.

در بخشی از کتاب صوتی نگاه می‌کنم و نمی‌بینم می‌شنویم:

ماهی روی آب‌های کبود خوابیده بود و ماه را می‌نگریست که از سویی به سوی دیگر آسمان رفت. اندیشید: «آیا مرا از یاد برده است؟» ماه هم ماهی را دید که او را نگاه می‌کرد. دلش از دوری او گرفته بود. روزگاری را به یاد آورد که او هم یک ماهی بود و در اعماق آب‌های سفید کنار ماهی‌های دیگر زندگی می‌کرد. حسرت دلش را فشرد. به یاد آورد شبی سیاه را که دریا طغیان کرد و طوفان شد.

آسمان تاریک با صدای ترسناکی فریاد کشید. رعد بود که ابرها را به هم می‌کوبید و خشمگین می‌غرید. آسمان، غرق رگه‌های طلایی، مثل روز روشن بود. ماهی‌ها از ترس به اعماق گریختند. او در تلاطم آب‌های بی‌قرار، در غفلت مانده بود که رگه‌ای از برق به تن خیسش خورد. برق او را گرفت؛ ماهی درخشید، نور شد، و به آسمان رفت و ماه شد. از آن روز هزار سال می‌گذرد.