کتاب صوتی طبقه‌ سوم

کتاب صوتی طبقه‌ سوم نوشته‌ی ترانه حبیب، دربردانده‌ی مجموعه‌ای از داستان‌های خیالی در مورد افرادی است که سال‌های آخر عمر خود را با بیماری آلزایمر سپری می‌کنند، افرادی که زندگی را از یاد برده‌اند و زندگی هم آن‌ها را فراموش کرده است.

درباره‌ی کتاب صوتی طبقه‌ سوم:

همه‌ی شما درمورد پیری و بیماری‌های دروان کهولت سن از قبیل آلزایمر آشنا هستید و چیزهایی درباره‌ی آن‌ها شنیده یا خوانده‌اید. بیشتر مطالب ارائه شده در مورد این موضوع بیشتر از جهت علمی بیان شده و کمتر پیش آمده که از منظر احساسی به آن نگاه شود. تا به حال به این موضوع فکر کرده‌اید که از یاد بردن خانواده، دوستان و بستگان و یا حتی فراموشی آدرس خانه چه احساسی دارد. افرادی که دچار آلزایمر می‌شوند از عاطفه و احساس بالایی برخودار هستند. این کتاب صوتی درباره‌ی همین افراد مبتلا به آلزایمر نوشته شده و از احساسات آن‌ها سخن می‌گوید.

چرا شنیدن کتاب صوتی طبقه‌ سوم به شما پیشنهاد می‌شود:

داستان‌های این کتاب شما را مجبور می‌کنند که در مورد معنا و مفهوم حقیقی زندگی بیاندیشید. شنیدن کتاب صوتی طبقه سوم موجب می‌شود که از احساسات درونی خود که سال‌هاست از آن‌ها بی‌خبر هستید، مطلع شوید و مسیر درستی را برای تفکر بیشتر انتخاب کنید و معنای زندگی و کوتاه بودن عمر را بهتر درک کنید.

ترانه حبیب در ابتدای این کتاب صوتی می‌گوید:

پدرم روزهای آخر زندگی‌اش را در طبقه سوم آسایشگاه سالخوردگان، در دنیای رنگارنگ خیال، گذراند. روزهایی که به ملاقاتش می‌رفتم، او را می‌دیدم که روی مبل نرمی نشسته است و از پنجره‌ی پهن و باز به دورها می‌نگرد. کنارش می‌نشستم. دست سرد و نازکش را می‌گرفتم و به او نگاه می‌کردم که در رویاهای دور فرو می‌رفت. لبخند کمرنگی لبانش را پر می‌کرد و نگاه گرمش به دورها می‌آویخت. نمی‌دانستم به چه فکر می‌کند؛ ولی باورم این بود که در خیالی ژرف به دورهای زندگی سفر می‌کند. مدت‌ها در جایی که دیگر نبود می‌ماند و زندگی را از پشت پنجره گذشته‌ها، به نظاره می‌نشست؛ پنجره‌ای که به سبزه‌زارهای کودکی، دره عمیق جوانی و دشت‌های میانسالی گشوده می‌شد. امروز جایش خالی است ولی خودش، رها از بندهای تنگ حیات، به سرزمین ناشناخته‌ای می‌رود که نمی‌دانم کجاست. این کتاب را به پدرم تقدیم می‌کنم که از او بسیار آموختم.

در قسمتی از کتاب صوتی طبقه‌ سوم می‌شنویم:

دیشب برای اولین‌بار مرگ را دیدم، با نگاهی نیمه‌باز پدرم را می‌نگریست که انگار سال‌ها بود که دیگر نبود، لکه‌ای نورانی کنار جسم بی‌جانش در تاریکی‌های شب لرزید، انگار او بود که در یک لحظه نور شد. اندوه و اشک در چشمانم جوشید، قلبم از تنهایی تپید، گرمای پیشانی‌اش هنوز کف دستم مانده بود. پلک‌هایش نازک، لبانش خشک و بینی‌اش از تلاطم آخرین نفس‌ها دگرگونه بود. در غفلت کوتاه مرگ که بر روی سینه‌اش خواب بود، نگاه بسته‌اش را بوسیدم و رازی که هزار سال در دلم پنهان کرده بودم را به او سپردم، چشمانش هم چنان بسته ماند و دهان نیمه‌بازش با لبخندی گشوده شد.