بله
اگر می‌خواهید در لحظه حال زندگی کنید و دیگر حسرت گذشته را نخورید، کتاب دیدار با خوشبختی مناسب شماست. زهرا قلی پور بازکیا گوراب با ارائه‌ی راهکارهای تأثیرگذارش به شما کمک می‌کند تا همیشه از زندگی خود راضی و خشنود باشید و طعم شیرین خوشبختی را بچشید.
درباره‌ی کتاب دیدار با خوشبختی:
خوشبختی از نظر شما چیست؟ حاضرید با هم در مسیر خوشبختی گام بگذاریم و آنچه را که سال‌ها در حسرتش بودیم به دست بیاوریم؟
خوشبختی یعنی رضایت از زندگی و در زمان حال بودن. اینکه هر لحظه آگاه باشید خدایی دارید که همواره حمایتتان می‌کند. اگر باور داشته باشید که خداوند دوستتان دارد دیگر دلیلی برای ناراحتی وجود نخواهد داشت. این به آن معنا نیست که هرگز با خشم، ترس یا اضطراب مواجه نمی‌شوید بلکه باید آگاه باشید حتی اگر اتفاقات ناراحت‌کننده‌ای برایتان رخ می‌دهند ارزشمندند و پشت آن‌ها حکمتی وجود دارد.
در واقع خوشبختی یک احساس است؛ یک احساس درونی که در ذهن ساخته و تجربه می‌شود. نویسنده در این کتاب سعی دارد تا تجربیات و آموخته‌های خود را جهت آفرینش خوشبختی در زندگی‌تان به اشتراک بگذارد. او به شما یاد می‌دهد تا افکار منفی را از ذهنتان پاک و در لحظه‌ی حال زندگی کنید. اینگونه می‌توانید در مسیر بهتری قرار بگیرید و از زمان و عمری که خداوند در اختیارتان قرار داده است نهایت استفاده را بکنید.
کتاب دیدار با خوشبختی برای چه کسانی مناسب است؟
اگر دچار روزمرگی شده و احساس خوشحالی و خوشبختی در زندگی را تجربه نمی‌کنید، خواندن این کتاب را از دست ندهید تا هر چه سریع‌تر و قبل از اینکه خیلی دیر شود زندگی خود را تغییر دهید و طعم زندگی سرشار از شادی و خوشبختی را بچشید.
در بخشی از کتاب دیدار با خوشبختی می‌خوانیم:
در کتاب «کائنات هوایت را دارند» از «گابریل بن اوستین» آموختم که زندگی برای رساندن تو به اهداف و رویاهایت، به یک دوره زمانی یا به عبارت دیگر، دوره نهفتگی نیاز دارد. «باب پراکتور» این دوره را «دوره بارداری» می‌نامد. برای نمونه می‌توان دید که یک بذر هویج به 70 روز زمان نیاز دارد تا سر از خاک بردارد یا محصول عشق انسان، یعنی جنین به 270 روز زمان برای تولد نیاز دارد. وقتی به دنبال هدفی برای رسیدن از نقطه موجود به نقطه مطلوب هستیم، ایمان به خدا به ما صبر و آرامش خواهد داد. ما باید به زمان‌بندی خدا اعتماد کنیم؛ اما آنچه باید در این دوره زمانی همواره به یاد بسپاریم، نحوه زندگی، کارها، رفتار‌ها و برنامه‌های ماست و همگی باید در راستای مقصد و منزل نهایی باشد که آرزومندش هستیم. همه کارها را با یک اسم رمز پیش ببریم و شاد و هم‌فرکانس با طبیعت و کائنات باشیم.
ما از چوب درختان می‌توانیم در پخت غذا و وسیله گرمایشی، قایق و کشتی‌سازی، صنایع چوبی رفاهی منزل مثل کمد و مبل و خیلی موارد دیگر استفاده کنیم. قبول دارید که در استفاده از آن مختاریم و می‌توانیم در هر موردی که برای ما امکانش باشد و دلمان بخواهد در زندگی‌مان از درختان استفاده کنیم؟
خب حالا یک سوال، چقدر از انبوه مخلوقاتی که خداوند برای ما آفریده، برای بهتر زیستن استفاده می‌کنیم؟ اصلاً ما می‌دانیم چه چیزی می‌خواهیم؟ اصلا از خدا که منتظر است تا خواسته‌هایمان را اجابت کند، چیزی طلب کرده‌ایم؟
توصیه: دوست عزیز! ظرف وجودت را هرچقدر بزرگ‌تر انتخاب کنی، به همان مقدار می‌توانی از مخلوقات این دنیا بهره‌مند گردی. یادمان باشد هیچ‌کس مقصر یا مسئول زندگی ما نیست؛ چون ما آزاد و صاحب‌اختیار آفریده شده‌ایم. اگر غیر از این عمل کنیم، خودمان بین این همه نعمت، محدودیت را انتخاب کرده‌ایم. پس همین حالا آغاز کنیم. بخواهیم و امیدوارانه به سمت خواسته‌ها و اهدافمان، تلاش و حرکت کنیم که در زمان مقدر، رزق ما مهیا خواهد شد.
«قانون انتقال» می‌گوید اگر قرار باشد از وضعیت موجود به وضعیت مطلوب برسیم، کافیست فقط در طی مسیر رسیدن به مقصد، حال خود را خوب نگه داریم و این حال خوب جز با شکرگزاری حاصل نمی‌شود.
چرا اینگونه است؟
همان‌گونه که پیش‌تر اشاره کردم، مغز ما همزمان نمی‌تواند دو کار متضاد را انجام بدهد، یعنی درعین‌حال هم شکرگزار باشد و هم گله و شکایت کند، لذا وقتی شکرگزاری می‌کنیم، روی مدار خیر و خوبی خواهیم بود و حالمان خوب باقی خواهد ماند.
