کتاب سایه تنهایی

کتاب سایه تنهایی به قلم فرحناز مهدی آزاد، برشی از زندگی دختری به نام نیلوفر توکلی را روایت می‌کند. او پزشک است و با قلب سخاوتمندش می‌خواهد به افراد محروم از امکانات یاری برساند و باعث بهبود کیفیت زندگی‌شان گردد. این داستان اجتماعی بیانگر نابرابری‌ها و بی‌عدالتی‌های اجتماعی در مناطق روستایی ایران است.

درباره کتاب سایه تنهایی:

فرحناز مهدی آزاد در این داستان پرفراز و نشیب، قصه دختر جوانی به نام نیلوفر را روایت می‌کند که از خردسالی در پرورشگاه بزرگ شده است. او که هیچ یک از اعضای خانواده خود را ندیده، از همان کودکی با دوست خود در یتیم‌خانه خو گرفته است و شدیدا به او حس دلبستگی دارد. از قضا روزی دوست نیلوفر بر اثر بیماری جان خود را از دست می‌دهد و او سخت تحت تاثیر قرار می‌گیرد.

نیلوفر توکلی از این پس تصمیم می‌گیرد تا در رشته پزشکی ادامه تحصیل دهد تا بتواند نجات‌بخش جان انسان‌های دیگر شود. این بانوی جوان اکنون یک پزشک عمومی است و برای گذراندن دوره‌ی طرحش راهی یکی از مناطق مرزی کشور می‌شود.

او در این منطقه که از امنیت بالایی برخوردار نبود، به طبابت پرداخت و با روی دیگری از زندگی آشنا شد؛ زندگی دشوار افرادی که علاوه بر رنج بیماری باید با مشکلات حاصل از محرومیت‌های اجتماعی نیز دست و پنجه نرم می‌کردند.

شخصیت اصلی داستان، نیلوفر، تصمیم می‌گیرد برای حفظ امنیت خود در یک پادگان زندگی کند و برخوردهای او با سرگرد راشدی قصه را جالب‌تر و خواندنی‌تر می‌کند...

خواندن کتاب سایه تنهایی به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

تمامی علاقمندان داستان‌های ایرانی و دوستداران رمان‌های اجتماعی را به خواندن این اثر دعوت می‌کنیم.

با فرحناز مهدی آزاد بیشتر آشنا شویم:

این شاعر و نویسنده‌ی خوش قریحه تاکنون چندین مجموعه شعر و رمان نوشته است که هرکدام مضامین گوناگونی مثل عشق، شکست، امید و... دارند. از دیگر آثار او می‌توان به ارباب دل، سایه تنهایی و حدیث دل اشاره کرد.

در بخشی از کتاب سایه تنهایی می‌خوانیم:

معمولا سرگرد راشدی در هفته یکی دوبار حتما از درمانگاه بازدید می‌کرد، در عین حال به دقت رفت و آمدهای نیلوفر را زیر نظر داشت و به خصوص از ساعت شش بعد ازظهر به بعد به هیچ عنوان به او اجازه خروج از درمانگاه را نمی‌داد مگر با همراهی یکی دونفر از ماموران انتظامی. چرا که معتقد بود ممکن است گروه‌های تروریستی یا قاچاقچیان مواد مخدر و سوخت به دلیل درگیری‌های مداومی که با نیروهای نظامی منطقه دارند بخاطر نیاز به حضور یک پزشک برای رسیدگی به مجروحین، اورا ربوده و به کمپ‌های اسکان خود در مناطق کوهستانی منطقه که در مرز ایران و پاکستان واقع است ببرند و لذا برای حفظ امنیت او، باید احتیاط لازم را به عمل می‌آورد و این مقررات رفت و آمد که کم از مقررات حکومت نظامی نداشت برایش تعریف شده و اوهم میبایست شرایط را می‌پذیرفت و گویا چاره‌ی دیگری هم نبود.

و اما ساکنین منطقه با اورابطه بسیار خوبی داشتند و بزرگان طوایف هم برایش احترام زیادی قائل میشدند ، حضورش بین مردمی که تا این حد درمهربانی نسبت به او سخاوتمند بودند برایش لذت داشت .

فرزندان‌شان را درمان می‌کرد، پیرمردان و پیرزنان منطقه را حتی خانه به خانه مورد معاینه و مداوا قرار می‌داد، به زنان باردار کمک می‌کرد تا فرزندان‌شان را به دنیا بیاورند، حتی در مراسم ختنه سوران این مردم شرکت نموده و با انجام عمل جراحی کوچکی، پسربچه‌هایشان را در دین کامل می‌کرد و همین امر باعث می‌شد تا روز به روز بر میزان محبوبیتش بین این مردم افزوده شود و این برای خودش هم لذت‌بخش بود چراکه با وجود مهربانی بیدریغ این جماعت، حس می‌کرد چون یکی از اعضا خانواده ایشان است و می‌تواند عضوی از خاندان‌شان هم باشد.

و علاقه بی حدش به این مردمی که در عین فقر و محرومیت ، مهربان و پر از عاطفه بودند، سختی‌های زندگی در محیط نظامی و سخت گیری‌های سرگرد راشدی را برایش آسان می‌کرد.