کتاب کمتر کار کن: خلاص شدن از کار زیاد، افراط و زندگی نکبت بار

کتاب کمتر کار کن: خلاص شدن از کار زیاد، افراط و زندگی نکبت بار به قلم سلست هدلی، اثری بسیار کاربردی برای ترک عادات و تفکراتی است که باعث اضطراب درونی شما می‌شوند. این کتاب الهام‌بخش، تفکر غالب ایده‌آل گرایی را به زیبایی نقد می‌کند و راهکارهایی علمی برای لذت بردن از زندگی و رسیدن به آرامش را ارائه می‌دهد.

دربارۀ کتاب کمتر کار کن:

وقت آن است که تغییری بنیادین در زندگی و نگرش‌تان به مقوله کار و فعالیت‌های روزمره داشته باشید. تغییری که از عمیق‌ترین لایه‌های فکرتان نشأت گیرد. سالیان سال است که بشر با اشتغال به کاری روزمره در جهت تأمین معاش و ارضای حس درونی مفید بودن برای جامعه، از سنی مشغول به کاری می‌شود و برای مدتی طولانی به آن می‌پردازد. ارزشمندی و نیاز این پدیده بر کسی پوشیده نیست؛ اما در یک‌صد سال گذشته این روند با تغییری جدی و مخرب همراه بوده است که باعث روزافزون شدن آمار ابتلا به بیماری‌های روانی نیز گشته است.

واقعیت دنیای امروز این است که تودۀ عظیم مردم، ارزش خود را صرفا در کار کردن می‌یابند؛ این می‌تواند نتیجۀ تفکر غالبی که نظام سرمایه‌داری برای آن تلاش کرده است باشد. طرز تفکری که موجب رشد چشمگیر صنعت و اقتصاد شده است. اما از آن سو، تبعات جبران ناپذیری برای روح و روان انسان‌ها دارد. کتاب کمتر کار کن (Do Nothing: How to Break Away from Overworking, Overdoing, and Underliving)، بر این مسئله که چرا و چگونه این تفکر کارمحوری بر جامعه غالب شده است، تمرکز ندارد؛ بلکه این کتاب به بیان تأثیرات ویرانگر زندگی ماشینی با ساعات کاری طولانی و ارائه راهکارهایی مفید برای ترک این عادت و یافتن ارزش حقیقی زندگی می‌پردازد.

انسان امروزی برای نجات خود از اضطراب و افسردگی، راه‌های گوناگونی از جمله یوگا، مدیتیشن، رعایت رژیم غذایی خاص، تغییر سبک زندگی، پرورش گل و گیاه و... را در پیش گرفته است؛ اما مشکل حقیقی این حجم بالای ابتلا به افسردگی و استرس، ریشه‌ای‌تر از این دست مسائل است و آن اعتقاد ما به کار کردن بیش از حد است.

ساختار کتاب به نحوی است که در دو بخش اساسی تنظیم شده است؛ سلست هدلی (Celeste Headlee) در بخش نخست به شما توضیحاتی دربارۀ کارگرایی و ویژگی افراد پیرو کارایی می‌دهد و در فصل‌های مختلف آن به مسائلی همچون، اخلاق کار، نقش زنان در مشاغل گوناگون می‌پردازد. در بخش بعدی از راه‌حل‌های ترک فرقۀ کارایی سخن می‌گوید. نویسنده معتقد است داشتن نگاه بلندمدت به زندگی و تعیین زمانی برای تفریح و فراغت، در تغییر این نگرش کارگران، بسیار سودمند است. او هوشمندانه، سؤالاتی را طرح می‌کند که در حقیقت استفهام تقریری هستند و شما را به تفکر مجدد دربارۀ باورهایتان وامی‌دارد؛ برای مثال اینکه آیا ما برای کار کردن به دنیا آمده‌ایم؟ و یا این که فناوری‌های نوین در این تفکر ماشینی ما نقش داشته‌اند؟

مطالعه کتاب کمتر کار کن به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

اگر شخصی هستید که باور دارد باید روزانه نصف و یا نصف بیشتر زمان‌تان را کار کنید و اگر اینگونه پیش نرود خللی در زندگی‌تان به وجود می‌آید؛ این کتاب مناسب شماست. افرادی که با ساعت‌ها کار مداوم در جستجوی شادی و آرامش در زندگی هستند و تنها اضطراب نصیب‌شان می‌شود، این اثر شگفت‌انگیز را باید بخونند.

جملات برگزیده کتاب کمتر کار کن:

- چرا آزاد به دنیا می‌آییم و در نهایت با بردگی از دنیا می‌رویم؟ (نوآم چامسکی)
- ما کار می‌کنیم تا اوقات فراغت داشته باشیم، چیزی که شادی به آن وابسته است. (ارسطو)
- آدم عصر ما فکر می‌کند که هر چیزی را باید نه به خاطر خودش؛ بلکه حتما به خاطر و در ازای چیزی انجام دهد. (برتراند راسل)
- سخت‌کوشی همیشه کلمه‌ای برای تعریف نیست، مخصوصاً وقتی برای توصیف یک زن استفاده شود.
- سرعت زندگی کند، حتی بدون عجله بود. سرعت کار آرام شد. شاید اجداد ما ثروتمند نبودند، اما اوقات فراغت زیادی داشتند. (جولیت شور، جامعه‌شناس)

با سلست هدلی بیشتر آشنا شویم:

سلست هدلی، روزنامه نگار، مجری و نویسندۀ آمریکایی، در دسامبر 1969 متولد شده است. او که نزدیک به 20 سال سابقه فعالیت در برنامه‌های رادیویی را دارد، اثر مشهور دیگری در همین ژانر و سبک روانشناسی موفقیت با نام «ما باید صحبت کنیم: چگونه مکالمه‌هایی با اهمیت داشته باشیم» منتشر کرده است.

در بخشی از کتاب کمتر کار کن می‌خوانیم:

وقتی در قطار نهایی نشسته بودم و به‌سمت جنوب، به خانه‌ام در واشینگتن می‌رفتم، احساس دگرگونی می‌کردم. فکر نمی‌کنم حتی یک‌بار ساعتم را نگاه کرده باشم، چون نگران این نبودم که کی می‌رسم. نوشتم و خواندم و کمی با مسافرهای ردیف کناری صحبت کردم. این حس که همیشه ممکن است کاری اشتباه پیش برود، یا اینکه یک مسئلۀ اضطراری رخ بدهد که به من نیاز فوری داشته باشند، از بین رفت. دیگر در حالت جنگ یا گریز نبودم. ابتدا به‌خاطر جدا شدن از سرعت بی‌امان زندگی احساس ناراحتی کردم، اما با پایان یافتن سفر، ترسیدم مبادا دوباره به آن رژۀ بی‌روح ملحق شوم.

کارل هونر می‌گوید: «سفر آهسته در حال حاضر رقیب فرهنگ پرواز به بارسلونا برای ناهار است. افراد داوطلب، سفر با قطار یا قایق یا دوچرخه یا حتی با پای پیاده را به چپیدن در هواپیما ترجیح می‌دهند. آن‌ها به‌جای اینکه با عجله از مکان‌های توریستی که مثل تله گردشگران را در دام می‌اندازند، یکی پس از دیگری بازدید کنند، وقتشان را با طمأنینه صرف آشنایی با آداب‌ورسوم محلی آن منطقه می‌کنند.»

چیزی که یاد گرفتم این است که اگر شما آگاهانه مسیر کندتری را انتخاب نکنید، احتمالاً در شتاب دیوانه‌وار زندگی مدرن گرفتار خواهید شد. گفتن اینکه برای کند کردن زندگی برنامه دارید اهمیتی ندارد؛ چون ممکن است همه‌کس و همه‌چیز در اطرافتان سریع حرکت کنند. اغلب ما به‌طور غریزی با محیط خود گام برمی‌داریم.