بله
کتاب چالش‌های فراروی مصونیت دیپلماتیک با تاکید بر پدیده تروریسم نوشته‌ی علیرضا نادری و مرتضی گل محمدی شریف نخست شما را با مفهوم دقیق حفاظت از ماموران دیپلماتیک آشنا می‌کند، سپس به نقص این موضوع با استفاده از پدیده تروریسم اشاره دارد.
حقوق دیپلماتیک یکی از مهم‌ترین زیر مجموعه‌های حقوق بین‌الملل به شمار می‌آید؛ حقوقی که رابطه دیپلماتیک بین دولت‌ها را در بر می‌گیرد و رابطه دوستانه مابین دولت‌ها را افزایش می‌دهد. به مفهوم بهتر، حقوق دیپلماتیک درباره‌ی حقوق سفارتخانه‌ها و کارمندان آن‌ها خواهد بود. حقوق دیپلماتیک و کنسولی مجموعه قوانینی است که چارچوب روابط سیاسی، خارجی و کنسولی میان کشورها بر اساس آن چیده می‌شود.
در واقع روابط دیپلماتیک مابین کشورها بر پایه رضایت متقابل صورت می‌گیرد. چنین رابطه‌ای به مفهوم دوستی و علاقمندی طرفین به توسعه و تقویت روابط بین دو دولت و ملت است که مهم‌ترین نقش در رابطه با این موضوع را کارمندان سیاسی دو کشور بر عهده دارند، به همین دلیل حفاظت از آنان اهمیت زیادی دارد.
حفاظت از ماموران دیپلماتیک، پر اهمیت‌ترین امتیازی است که در اختیار دیپلمات‌ها قرار داده می‌شود تا بتوانند مسئولیت‌های خود را به درستی انجام دهند. اگر حفاظت از ماموران نباشد، کارمندان یک نمایندگی نمی‌توانند به راحتی وظایف خود را به اتمام برسانند، زیرا دولت پذیرنده می‌تواند هر طور بخواهد با آنان رفتار کند و از انجام وظایفشان جلوگیری نماید.
در بخشی از کتاب چالش‌های فراروی مصونیت دیپلماتیک با تأکید بر پدیده تروریسم (Challenges to diplomatic immunity with emphasis on the phenomenon of terrorism) می‌خوانیم:
مأموریت ویژه عبارت‌است از: اعزام مأموریتی موقت که به نمایندگی از طرف یک دولت به کشور دیگری فرستاده می‌شود. مأموریت ویژه منوط به رضایت دولت پذیرنده است و از ویژگی‌های آن، این است که اولا، دولتی است و بین دولت‌ها صورت می‌گیرد، ثانیا، مدت مأموریت محدود و معین است و سرانجام این‌که این نوع مأموریت دارای موضوعی مشخص و از قبل برنامه‌ریزی شده است.
اصولا مأموریت‌ای ویژه می‌توان از نظر موضوع به سه دسته سیاسی، تشریفاتی و تخصصی تقسیم کرد. مأموریت‌های تخصصی مواردی از قبیل اقتصادی، تجاری، فرهنگی، علمی، هنری، صنعتی، بهداشتی، مذهبی، نظامی، ورزشی و ارتباطات را در‌بر می‌گیرد. از منظر تاریخی، مأموریت‌های ویژه در گذشته ابزار اصلی دیپلماسی بود و مأموریت‌های موقت با وظایف محدود امری عادی و معمول در دیپلماسی محسوب می‌گردید. با شکل‌گیری و گسترش مأموریت‌های دائم، به تدریج از تعداد و اهمیت این نوع مأموریت‌ها کاسته و مأموریت ویژه به موضوعی نادر تبدیل شد که عمدتا برای وظایف تشریفاتی و مذاکرات غیر سیاسی به‌کار گرفته می‌شود.
مع‌هذا، در دوران جدید به دلیل تحولات فناوری، گسترش ارتباطات و عواملی چون ضرورت تماس در سطوح عالی سیاسی، مشارکت دیگر اعضای کابینه (غیر از وزیر خارجه) در امور دیپلماتیک و مشارکت فعال سیاست‌مداران داخلی در مذاکرات بین‌المللی مجددا مأموریت‌های موقت یا خاص رونق یافته است و امروزه شاهد تردد چشمگیر هیئت‌های نمایندگان کشورها در قالب مأموریت‌های ویژه هستیم. (خالوزاده، 1394:79)
