کتاب خودکامگی: بیست درس از قرن بیستم

تیموتی اسنایدر در کتاب خودکامگی: بیست درس از قرن بیستم که در گروه پرفروش‌ترین کتاب‌های نیویورک تایمز در سال 2017 قرار دارد، دانش جامع و گسترده‌اش از تاریخ جهان و به طور خاص تاریخ استبداد را همراه با داستان‌های تاریخی در اختیار شما قرار می‌دهد.

ماجرای نگارش کتاب خودکامگی: بیست درس از قرن بیستم (On tyranny: twenty lessons from the twentieth century) از یک پست فیس‌بوک آغاز شد؛ پستی که مورخ مشهور تیموتی اسنایدر (Timothy D. Snyder) در زمینه‌ی تاریخِ حکومت‌های جبّارِ نازی و شوروی منتشر کرده بود و به انتخاب ریاست جمهوری جدید دنیای غرب واکنش نشان می‌داد.

برگزیده شدن ترامپ به عنوان رئیس جمهور آمریکا، این مورخ و پژوهشگر متخصص نازیسم و کمونیسم را بر آن داشت تا در فیس‌بوک، بستری که به انتخاب ترامپ کمک کرده بود را نقد کرده و به مردم هشدار دهد سرنوشتی که مدت‌ها بود خیال می‌کردند هرگز بر سرشان نخواهد آمد.

پستِ فیس‌بوکیِ او که بعدها بسط داده شد و به کتاب حاضر تبدیل شد، بیش از 18 هزار بار توسط مردم منتشر گردید و به سرعت در همه جای اینترنت و رسانه‌های جهان پخش شد. لذا اسنایدر تصمیم گرفت تا بیست درسی که در آن پست بود را با توضیحات بیشتر و دقیق‌تر و همچنین مثال‌هایی تاریخی در کتابی کوچک گردآوری نموده و در اختیار علاقه‌مندان این حوزه قرار دهد.

در بخشی از کتاب خودکامگی: بیست درس از قرن بیستم می‌خوانیم:

سیاستمداران روزگار ما، کلیشه‌های خود را به خورد تلویزیون می‌دهند، جایی که حتی آنان که دل‌شان می‌خواهد با آن‌ها مخالفت کنند، تکرارشان می‌کنند. تلویزیون ادعا می‌کند که زبان سیاسی را با انتقال تصاویر به چالش می‌کشد، اما توالیِ نماها می‌تواند مانع حس ثبات شود. همه‌چیز سریع اتفاق می‌افتد، اما در واقع هیچ اتفاقی نمی‌افتد. هر داستانی در خبرهای تلویزیونی، «فوری» است تا این که خبر دیگری جای آن را می‌گیرد. پس، موج پشت موج به ما می‌خورد ولی هرگز دریا را نمی‌بینیم.

تلاش برای تعریف شکل و اهمیت رویدادها، مستلزم کلمات و مفاهیمی است که وقتی مجذوب محرک‌های بصری می‌شویم، از چنگ ما می‌گریزند. تماشا کردن اخباری که از تلویزیون پخش می‌شود گاهی چیزی بیشتر از نگاه کردن به کسی که او هم دارد به تصویری نگاه می‌کند، نیست. ما این خلسۀ جمعی را طبیعی می‌دانیم. ما به آرامی گرفتار آن می‌شویم.

بیشتر از نیم‌قرن پیش، رمان‌های کلاسیک مربوط به اقتدارگرایی، نسبت به سلطۀ صفحه‌ها و پرده‌های نمایش، سرکوب کتاب، محدود شدن واژگان و مشکلات فکری وابسته، هشدار می‌دادند. در فارنهایت 451 اثر رِی برادبری، چاپ 1953، آتش‌نشان‌ها کتاب‌ها را پیدا می‌کنند و می‌سوزانند، درحالی‌که اکثر شهروندان تلویزیون تعاملی تماشا می‌کنند.

در رمان 1984 جورج اورول، چاپ 1949، کتاب‌ها ممنوع و تلویزیون دوطرفه می‌شود و این امکان را برای حکومت فراهم می‌کند که شهروندان را همه‌وقت نظاره کند. در 1984، زبان رسانۀ تصویری به‌ شدت تصنعی است تا مردم را از مفاهیمی که برای فکر کردن به حال، به یاد آوردن گذشته و در نظر گرفتن آینده مورد نیاز است، محروم کند.