معرفی و دانلود کتاب درمان رنج‌های بشر

معرفی کتاب درمان رنج‌های بشر

اطراف ما مملو از تنوع‌های غذایی و پوشاک گوناگون و هزاران انتخاب متعدد است؛ پس چرا با وجود همه‌ی این‌ها حالمان خوب نیست و مضطرب و مشوشیم؟ آیا دلیل حال بد ما، همین تنوع بیش از حد نیست؟ کتاب درمان رنج‌های بشر نوشته‌ی جان سلرز مخاطبان خود را با فلسفه‌ی اپیکور که می‌کوشد تا ما را به صلح درونی و آرامش برساند و حال روحی بشر را بهبود بخشد، آشنا می‌کند.

درباره‌ی کتاب درمان رنج‌های بشر

دین، الهیات، روان‌درمانی، فلسفه و... هنگامی به کمال و تعالی می‌رسند که بتوانند حال بشر را بهبود بخشند و انسان را به آرامش و شادی برسانند. فلاسفه‌ی یونان از دیرباز تاکنون نیز کوشیده‌اند تا راهی را برای بهتر کردن حال بشر بیابند.

فلسفه‌ی قدیم یونان در آغاز به دو معنا بود: دانش و شیوه‌ی زندگی. فیلسوف نیز فردی بود که دانش‌های ویژه‌ای را بداند و روش زندگی‌اش با دیگران متفاوت باشد. اگر کسی ادعا داشت که فیلسوف است، باید به گونه‌ای زاهدانه می‌زیست و برای بهبود بخشیدن به زندگی سایر مردمان نیز از تلاش و کوشش فروگذاری نمی‌کرد؛ یکی از این فیلسوفان اپیکور بود که پس از بودا می‌زیست و فلسفه‌ی خود را نوعی درمانگری می‌دانست. کتاب درمان رنج‌های بشر (The Fourfold Remedy: Epicurus and the Art of Happiness) نوشته‌ی جان سلرز (John Sellars) به ما نشان می‌دهد که رسالت و وظیفه‌ی فلسفه چیست و این علم چگونه می‌تواند بشر را به آرامش برساند و او را از تشویق و اضطراب دور کند.

فلسفه: درمانگر رنج‌های بشر

ما می‌توانیم برای مدتی کوتاه دردهای جسمانی را تحمل کنیم، اما نمی‌توانیم با روحی آشفته و ناآرام مثل حس ترس و اضطراب، به کارهای روزمره‌ی خود بپردازیم و زندگی کنیم. یکی از موضوعاتی که آرامش روانی ما را بر هم زده و انسان را با حس ترس دائمی همراه می‌کند، نیازهای غیرضروری هستند که در اثر زندگی مدرن به‌وجود آمده‌اند. ما برای زنده ماندن به نان و آب مختصری احتیاج داریم، اما تنوع بیش از حد غذایی و در دسترس بودن همیشگی این خواسته‌ها، باعث شده تا تصور کنیم اگر این تنوع برای مدتی وجود نداشته باشد، بدبخت می‌شویم!

کتاب درمان رنج‌های بشر این تصور انسان‌های امروزی را اشتباه می‌داند. جان سلرز به ما نشان می‌دهد که دور شدن از این نیازهای غیرضروری که همچون زنجیر دست و پای انسان را برای طلب خوشبختی بسته‌اند، باعث می‌شود شادی و بی‌نیازی را حس نکنیم. نزدیک شدن به زندگی زاهدانه کار آسانی نیست، اما راز آرامش و آسودگی در همین کار است و ما باید بتوانیم به نیازهای غیرضروری که ذهن و جسم ما را درگیر می‌کند، بی‌توجهی کنیم. راه رسیدن به این مرحله از بی‌نیازی و زهد، در فلسفه‌ی اپیکور نشان داده شده و با کمک این فلسفه می‌توانیم از ناآرامی‌های جهان فاصله بگیریم.

لذت‌های ویرانگر و لذت‌های درمانگر بشر

در فلسفه‌ی اپیکور چهار نوع لذت داریم: لذت‌های جسمی فعال مانند غذا خوردن؛ لذت‌های جسمی ایستا مثل گرسنه نبودن؛ لذت‌های ذهنی همچون معاشرت با دوستان؛ لذت‌های ذهنی ایستا مانند غمگین نبودن یا به‌عبارتی «بی‌غمی». جان سلرز به ما نشان می‌دهد که لذت‌های جسمانی اگر بیش از حد باشند یا از کنترل خارج شوند، خود موجب اضطراب و آشفتگی روح و روان می‌شوند. کتاب درمان رنج‌های بشر بر این نکته تأکید دارد که تنها چیزهایی که می‌توانند انسان را شاد کنند و او را به ورطه‌ی تشویش و اضطراب نیز نکشانند، لذت‌های ضروری و طبیعی هستند. نیازهای زیستی و روانی همچون حفظ ارتباطات دوستانه که در فلسفه‌ی اپیکور بر آن بارها تأکید شده است.

فلسفه‌ی اپیکور که در کتاب درمان رنج‌های بشر با آن آشنا می‌شویم به ما کمک می‌کند تا به صلح درونی برسیم و جسم و روح خود را از ناآرامی دور کنیم. کتاب درمان رنج‌های بشر با ترجمه‌ی شهاب‌الدین عباسی در انتشارات خوب منتشر شده است.

کتاب درمان رنج‌های بشر برای شما مناسب است اگر

• می‌خواهید با نوعی از فلسفه‌ی یونانی که می‌تواند شما را با هنر خوش‌باشی و شاد زیستن آشنا کند، مواجه شوید.
• به بودائیسم و فلسفه‌ی رهایی‌بخش علاقه دارید.
• به‌دنبال رسیدن به آرامش و صلح درونی هستید.
• از دلهره‌ها و ترس‌هایی که اجازه نمی‌دهند به خوشبختی برسید، خسته شده‌اید و می‌خواهید از این ترس‌ها رها شوید.

در بخشی از کتاب درمان رنج‌های بشر می‌خوانیم

برای شروع این بحث خوب است به این فکر کنیم که چه تصوری از یک دوست داریم و گمان می‌کنیم چه چیزی دوست را از آشنا یا غریبۀ صرف متمایز می‌کند. اپیکور می‌گوید یکی از ویژگی‌های بارز دوست واقعی این است که می‌توانید هروقت نیاز داشتید به او تکیه کنید. از آن‌طرف، اگر شما هم دوست واقعی باشید، دیگران می‌توانند به شما تکیه کنند. دوستان طوری به یکدیگر اهمیت می‌دهند که معمولاً آشنایانِ گذرا اهمیت نمی‌دهند.

پس دوست کسی است که می‌توانیم هرگاه به کمک نیاز داریم به او تکیه کنیم. البته به‌طور کلی امید داریم که نیاز نباشد خیلی به آن‌ها وابسته باشیم، اما دست‌کم می‌دانیم که هستند. درحقیقت، اپیکور تصور می‌کرد این موضوع به اندازۀ کمک عملی مستقیم آن‌ها و شاید هم بیشتر، مهم است. نکتۀ کلیدی این است که می‌دانیم کسانی را داریم که در شرایط بحرانی به آن‌ها رجوع کنیم، حتی اگر به‌ندرت از آن‌ها کمک بخواهیم یا هرگز کمک نخواهیم. به‌قول اپیکور مهم کمک مستقیم نیست، بلکه اطمینان به این است که اگر نیاز افتاد چنین کمکی در دسترسمان است. خودِ دانستن اینکه این نوع حمایت وجود دارد و در دسترس است، می‌تواند به‌طور شایان‌توجهی از اضطراب ما در مورد آینده بکاهد.

بااین‌حال، کسی که با دوستانش صرفاً مانند یک شبکۀ پشتیبانی رفتار می‌کند، احتمالاً به‌هیچ‌وجه دوست نیست. اولین نکته‌ای که در اینجا باید گفت این است که حمایت باید دوطرفه باشد: ما به همان اندازه که از دریافت حمایت در مواقع نیاز احساس آسودگی می‌کنیم، باید تمایل داشته باشیم که وقتی متوجه نیاز دوستمان شدیم از او حمایت کنیم. پس اینجا مسئلۀ تعادل پیش می‌آید. وقتی کسی مدام درخواست کمک می‌کند یا انتظار کمک دارد، ممکن است این برداشت در مورد او پیش بیاید که از دایرۀ معقول دوستی پا فراتر گذاشته است. این خواسته‌های زیادی ممکن است رابطه را هم یک‌طرفه کنند. در نقطۀ مقابل، دوستی که هرگز کمک نمی‌خواهد یا کمک نمی‌پذیرد هم چه بسا بیش از حد جدا به نظر برسد. گذشته از این، اگر دوستی خودش هیچ‌وقت کمکی از دیگران قبول نکند، برای دیگران سخت می‌شود که در مواقع بحرانی از او کمک بخواهند.

فهرست مطالب کتاب

مقدمۀ مجموعه
فلسفه و هنر زندگی
پیشگفتار
1- فلسفۀ درمانگر
2- راه آرامش
3- به چه نیاز دارید؟
4- لذت‌های دوستی
5- چرا طبیعت را مطالعه کنیم؟
6- از مرگ نترسید
7- توضیح همه‌چیز
پی‌گفتار
منابعی برای مطالعۀ بیشتر
منابع و ارجاعات
پیوست
دربارۀ مرگ