کتاب درآمدی انتقادی بر مطالعات ترجمه

کتاب درآمدی انتقادی بر مطالعات ترجمه نوشته‌ی ژان بوزبائر، با دیدگاهی انتقادی به معرفی بعضی از مفاهیم و موضوعات در بخش ترجمه می‌پردازد و با تکیه بر شواهدی از زبان‌های انگلیسی و آلمانی از نظر شعر شناختی، سبک‌شناسی شناختی، زبان‌شناسی شناختی و نظریه ادبی شناختی موضوعات تازه‌ای را بیان می‌کند.

مخاطبان کتاب درآمدی انتقادی بر مطالعات ترجمه (A Critical Introduction to Translation Studies) بیشتر دانشجویان تحصیلات تکمیلی رشته‌های مطالعات ترجمه، اساتید و پژوهشگران این حوزه هستند و هدف این اثر نیز ارائه درآمدی متفاوت از آثار موجود به حوزه مطالعات ترجمه است. اگرچه این درآمد در برگیرنده مفاهیم و دیدگاه‌هایی است که در آثار مرسوم در این بخش دیده می‌شود، اما چشم‌انداز این اثر عمدتا مبتنی بر شعر شناختى بنا نهاده شده است.

بنابراین اثر حاضر بیش از پیش مورد توجه دانشجویان، اساتید و پژوهشگران علاقه‌مند به حوزه‌های شعر شناختی، سبک‌شناسی شناختی، زبان‌شناسی شناختی و نظر به ادبی شناختی می‌باشد. علاوه بر آن دانشجویان حوزه مطالعات ترجمه نیز با خواندن این کتاب با چشم‌اندازهای جالب توجه جدیدی در خصوص مسائل ریشه‌دار ترجمه و یا در حقیقت با درآمدی انتقادی با مسائل جدید آشنا شوند.

همجنین این کتاب نظر مترجمان حرفه‌ای را نیز به خود جلب می‌کند. ژان بوزبائر (Jean Boase-Beier) خود یک مترجم ادبی است و عمده توجه و علاقه‌اش به پرسش‌هایی است که برای یک مترجم جالب توجه است؛ پرسش‌هایی چون خلاقیت چیست؟ چگونه یک مترجم می‌تواند خلاق باشد؟ امید است این کتاب به مترجمان ادبی این اعتماد و جسارت را بدهد تا نگرش و عملکردی متفاوت را در حرفه خود تجربه نمایند.

در بخشی از کتاب درآمدی انتقادی بر مطالعات ترجمه می‌خوانیم:

گاهی اوقات راهبردها با نظریدها اشتباه گرفته می‌شوند، در حالی که این دو کاملا با یکدیگر متفاوت هستند. نظریه، تصویری از جهان است و راهبرد، ترجمه این تصویر در قالب یک نقشه راه است. این نقشه شاید به عمل تبدیل شود و یا شاید در حد ساختار ذهنی باقی بماند، به عنوان مثال، نظریه‌ای که برای اولین بار توسط شلایرماخر در یک سخنرانی در سال 1813 مطرح شد این است که مترجم یا نویسنده را تا حد ممکن به حال خود را می‌گذارد و خواننده را به سمت نویسنده سوق می‌دهد، یا [...] خواننده را تا حد ممکن به حال خود را می‌گذارد و نویسنده را به سمت خواننده سوق می‌دهد» (1992). این به ما تصویری از دو نفر، یعنی خواننده و نویسنده را می‌دهد در حالی که مترجم در واقع سعی دارد این یا آن را به سمت دیگری سوق دهد.

شاید بعدها منتقدی دیدگاه شلایرماخر در خصوص دو روش ترجمه را دنبال کند و آن را مطابق با سایر نظریه‌های ترجمه تفسیر کند؛ بنابراین، وٹوتی (1998) شلایرماخر را مطابق با دیدگاهی که قائل است ترجمه عملی خشونت آمیز است، تفسیر می‌کند، نتیجه گیری و توتی این است که خشونت بد است و می‌توان از طریق آشنایی زدایی ترجمه از آن اجتناب نمود. از دیدگاه مستدل ونوتی، یک شیوه ترجمه (آشنایی زدایی) از شیوه دیگر (بومی سازی) بهتر است و این ارزیابی، به طور منطقی، فرد را به سوی نیاز به عمل» فرامی خواند؛ راهبردی که شامل مقاومت فرهنگی» در برابر متناسب سازی متن مبدأ توسط زبان و فرهنگ مقصد می‌شود. استدلال و توتی مثال خوبی از میزانی است که یک نظریه، زمانی که شامل ارزیابی شود، همواره به سوی تجویز سوق داده می‌شود. دلیل آن، ارتباط بین نظریه‌ها و اخلاق است.