کتاب حال و روز خانواده ابراین

کتاب حال و روز خانواده ابراین به عنوان یکی از برگزیده‌ترین رمان‌های سایت گودریدز به قلم لیزا جنو داستان زندگی افسر پلیسی وظیفه شناس را روایت می‌کند که در آستانه‌ی میانسالی دچار اختلالات خلقی شده و زندگی‌ خانوادگی‌اش دچار تحولاتی بزرگ می‌شود.

موضوع کتاب حال و روز خانواده ابراین (Inside the O'Briens) چیست؟

لیزا جنوا (Lisa Genova) در این کتاب ماجرای جو ابراین، پلیسی 43 ساله و اهل ایرلند را روایت می‌کند که به مرور زمان با علائمی از اختلالات خلقی و فکری رو به رو شده و حرکات عجیب و غیر ارادی از خود نشان می‌دهد. او نخست این علائم را عوارض استرس بیش از حد کارش می‌داند اما با بدتر شدن اوضاع بالاخره تصمیم می‌گیرد تا نزد یک متخصص مغز و اعصاب برود. رفتن ابراین پیش دکتر سبب می‌شود تا با تشخیصی رو به رو شود که زندگی خود و خانواده‌اش را تا ابد دگرگون کند: بیماری هانتینگتون.

هانتینگتون یک مرض نوروژنیک خطرناک است که هیچ علاجی ندارد و ابراین که دارای چهار فرزند است، حال هر کدام از فرزندانش 50 درصد احتمال ابتلا به این بیماری را دارند. دختر 21 ساله‌ی ابراین، با دیدن علائم بیماری پدرش، آینده احتمالی خود را در او مشاهده می‌کند و این شک را در ذهنش دارد که ماحصل این آزمایش چه آینده‌ای را برایش رقم خواهد زد.

به مرور زمان علائم بیماری ابراین روز به روز بیشتر و پیشرفته‌تر شده تا جایی که او شغلش را نیز از دست می‌دهد. از طرفی دیگر، فرزندان او هنوز نمی‌دانند که باید تا آخر عمر زندگی‌شان را در شک گذرانده و یا با شجاعت با سرنوشت خود رو در رو شوند. اما ابراین قصد دارد تا با امید و اراده‌ای راسخ سعی از تلاش برنداشته و ناامید نشود.

در بخشی از کتاب حال و روز خانواده ابراین می‌خوانیم:

بوی پیاز داغ و فلفل دلمه‌ای سرخ شده از گاری ساندویچی کنار پیاده رو به مشام می‌رسد و جو دلش یک ساندویچ سوسیس دیگر می‌خواهد. البته گرسنه‌اش نیست، اما حوصله‌اش سر رفته است و آن رایحۀ تند و شیرین بدجوری اغواگر و مست کننده است. بو می‌کشد و دهانش آب می‌افتد. بو می‌کشد و تمام ذهن و افکارش از آن پیاز داغ چرب و چیلی پر می‌شود. زن‌ها باید آن عطرهای گران قیمت و تجملی را که بوی گل‌های باغ پیرزن‌ها را می‌دهد فراموش کنند و مچ دست‌ها و گردنشان را به عطر سوسیسِ سرخ شده آغشته سازند. همۀ مردها دیوانه‌شان می‌شوند.

ساعت نزدیک ده شب است و جو، تامی و فیتزی از ساعت چهار و نیم، در خیابان لَنس‌داون، در سایۀ ورزشگاه فنوی با هم سر پستشان ایستاده‌اند. جایی برای نشستن نیست، چیزی برای خواندن نیست، کاری از دستشان برنمی‌آید جز اینکه همان‌جا بایستند و همان‌طور که اتفاقاتی را که در ورزشگاه می‌افتد در ذهنشان تجسم کنند، منتظر شوند تا بازی تمام شود. حتی از ایستادن دم اتاق پرو در فروشگاه لباس زیر زنانه هم سخت‌تر است. جایی که جو باید منتظر رُزی بماند تا لباس‌زیر یا لباس دیگری را که جو رویش نمی‌شود اسمش را ببرد، امتحان کند. کاری که تا ابد طول می‌کشد.

استفاده از تلفن همراه در هنگام مأموریت جرم محسوب می‌شود، اما آن‌ها همگی تقلب می‌کنند. فیتزی گوشی‌اش را از جیب لباسش بیرون می‌آورد و پیامی را می‌خواند.