کتاب زنی که صدای انقباض موهایش را می‌شنید

کتاب زنی که صدای انقباض موهایش را می‌شنید به قلم افروز جهاندیده، شامل بیست و چهار داستان کوتاه با موضوع و تمی اجتماعی و خانوادگی است که اکثرا به مشکلات زنان در جامعه می‌پردازد.

این کتاب قصه‌ی زنانی است که احتمالا در اطراف شما هم کم نباشند. زنانی که رنج و عذاب می‌کشند. رنج‌های زنانه در دنیای جنون‌آمیزی که دست به تخریب آن‌ها زده است. «زنی که صدای انقباض موهایش را می‌شنید» به همه‌ی افرادی که دغدغه‌ی زنان را دارند توصیه می‌شود.

داستان‌های کوتاه این مجموعه در جشنواره‌های مختلف کشوری تقدیر و حائز رتبه‌های متنوع شده‌اند.

افروز جهاندیده یکم مهر 1362 متولد شد. او در رشته زبان و ادبیات فارسی تحصیل کرده و از سال 91 نوشتن داستان‌های کوتاه جدی و طنز را آغاز نموده است. او اکنون با نشریه طنز بُعد پنجم همکاری داشته و در سایر نشریات طنز نیز فعالیت‌هایی دارد.

در بخشی از کتاب زنی که صدای انقباض موهایش را می‌شنید می‌خوانیم:

یک چشمم به فرش است و یک چشمم گرفتار غذا پختن. تند تند توی آشپزخانه این ور و آن ور می‌روم. خیس عرق شده‌ام و دستانم آشکارا می‌لرزد. آخرین چیزی که می‌ریزم نمک است. یادم نمی‌آید چه چیزهای دیگری در غذا ریختم. ولی باید خیالم راحت باشد. نفوس بد نزنم.

هر چه باشد چند سال است کارم است. یعنی ممکن است چیز نامربوطی ریخته باشم. نه. من حتی چشم بسته هم می‌توانم غذا بپزم. می‌دانم اولین شیشه توی کابینت بالا، سمت چپ اجاق گاز، فلفل قرمز است و بعدش سیاه و کنارش دارچین و سمت راستش زردچوبه. می‌دانم غذایی که روی گاز می‌پزد بدون اینکه در قابلمه را بذارم، چند قل دیگر باید بزند که جابیفتد.

می‌ایستم به نور تلویزیون که روی کاشی و کابینت‌های آشپزخانه عوض می‌شد خیره می‌شوم. دکمه کریستالی لباس سمانه که پشت یخچال پیدا کردم را در دستم می‌چرخانم. سر خودم داد می‌زنم که این فکرهای بچه‌گانه چرا به سرت می‌زد! شاید بخاطر این بود که چراغ‌ها را خاموش کرده بودم.

ساعت را نگاه کردم. انگار عقربه‌ی ساعت شمار از جایش جُم نخورده بود. شک کردم که شاید کار نمی‌کند. رفتم و باطری ساعت را عوض کردم. چند قدم دورتر ایستادم و روی دیوار تنظیم کردم که راست باشد.

دوباره روی مبل رو به روی تلویزیون و پشت به آشپزخانه نشستم که جلوی پایم فرش سوخته بود. استکان چای را کنار مبل روی زمین بی‌فرش گذاشتم. مبل را به عقب هل دادم. قالی را لوله کردم. سوختگی از پشت قالی هم پیدا بود. نشستم و دو دوستی به سرم کوفتم.

یکهو تمام استخوان‌هایم درد گرفت. پاهایم را محکم بغل گرفتم. تمام نخ‌ها تا عمق سوخته بود و نزدیک بوده که قالی سوراخ شود. بلند شدم و با پا ضربه‌ای به قالی لوله شده زدم قالی پهن شد و حلقه‌ی سیاه چاه دهان باز کرد.