کتاب خلوت کور

کتاب خلوت کور نوشته‌ی یاسر محمدی، شامل 10 داستان کوتاه است که گوشه‌هایی از زندگی‌های مختلفی در اجتماع و روزمرگی‌ها و دغدغه‌های مردم را به تصویر می‌کشد. زندگی‌هایی که شاید دیده‌اید ولی نخواسته‌اید درک کنید.

یاسر محمدی در مقدمۀ کتاب خلوت کور بیان می‌کند:

خلوت کور مرا به آسایشگاه نیکان می‌برد. جایی که در آن آدم‌ها هیچ وقت نتوانستند فرصت زندگی در جامعه را به دست آورند. سالمندانی که خانواده‌هایشان از کودکی آن‌ها را به خاطر عقب ماندگی و ظاهر عجیب و غریبشان از خود دور کرده بودند. یک نفر را هیچ وقت نمی‌توانم فراموش کنم. پیرمردی کر و لال، کور و فلج! تقدیر، از اجتماعی به آن بزرگی، یک آسایشگاه و از همان آسایشگاه "خلوتی کور" را برایش رقم زده بود.

اتفاقاتی در جامعه همیشه در حال جریان است که باید هر کدام برایمان پیامد و درسی داشته باشند. از نظر خودم هر یک از شخصیت‌های داستان می‌توانند در درونمان وجود داشته باشند که باید آن‌ها را بشناسید. امیدوارم این ده داستان برایتان مفید باشد و دیدگاهم نسبت به جامعه و مسائل پیرامون مورد پسندتان قرار بگیرد.

در بخشی از کتاب خلوت کور می‌خوانیم:

عبدالقیوم همکلاسی‌ام بود. بیشتر از هر کسی که می‌دیدم، بازیگوشی می‌کرد. یک لحظه آرام نداشت و همیشه دنبال خراب کاری می‌گشت. مانع و سرپوش کارهایش هم خنده‌ای زننده بود که از روی دندان‌های کج و معوجش باز می‌شد. صورت کشیده، چشم‌هایی عسلی و ابروهای بور، او را از همه‌ی بچه‌های مدرسه که بیشتر سبزه و مو زبر بودند؛ سوا می‌کرد. همیشه وقتی که وارد مدرسه می‌شدم به استقبالم می‌آمد. نه به خاطر اینکه به من علاقه نشان دهد. نه؛ خدا را شکر این چیزها حالی‌اش نبود. فقط برای این موس موس می‌کرد که از من چیزی بکند و شکمش را پر کند. هیچ وقت هم سیرمانی نداشت. انگار او را گرسنه از بند خانه می‌رهاندند. همین که دهانش پر می‌شد، خدا هم بنده نبود. تو را که نمی‌شناخت هیچ، بد و بی‌راه هم بارت می‌کرد. فکر می‌کرد که مثلا دارد لجم را در می‌آورد. نمی‌دانست که وجودش هم برایم یک ذره اهمیت ندارد. کریه منظر تر از آن وجود نداشت، وقتی از سر شوخی به من لبخند می‌زد. اسمش هم تهوع‌آور بود. عبدالقیوم! فکرش را بکن! مشمئز کننده‌تر از این اسم تا به حال شنیده‌ای؟!

از شانس بد، کنار من می‌نشست. نیمکت ما در ردیف اول کنار پنجره‌ی رو به حیاط مدرسه قرار داشت. همین که وارد کلاس می‌شد، کیف نم‌دار و چرکش را با حالتی سرمست ازپشت نیمکت به عقب میز پرتاب می‌کرد و با سرعت به حیاط خلوت مدرسه که انجمن اوباش‌هایی چون خودش بود؛ می‌رفت.