کتاب کلاغ

کتاب کلاغ نوشته‌ی فرشته نوبخت، مجموعه داستانی شخصیت‌محور است که با تکیه بر موقعیت و بحران درونی افراد روایت شده‌اند.

مضمون اصلی همه‌ی داستان‌های فرشته نوبخت در مجموعه داستان کلاغ رابطه‌ی آدم‌ها در جامعه‌ی مدرن است. کلاغ مجموعه داستانی می‌باشد که تقریبا همه‌ی قصه‌هایش با راوی اول شخص نوشته شده و روایت کننده زن‌هایی در مقاطع مختلف زندگی است.

فرشته نوبخت با لحنی مناسب سن و جایگاه راویِ خود را برای خواننده به درستی جا می‌اندازد. دغدغه‌ی او در این اثر چگونگی روابط انسان‌هاست که با زبردستی تمام با حفظ این دغدغه، مجموعه داستانش با یک وحدت محتوای موجه و قابل قبول ارائه شده است.

داستان‌های این کتاب با محوریت انزوا، تنهایی، ترس از نزدیک شدن به آدم‌ها، میل به بهبود روابط از هم گسسته‌ی آدم‌ها و... بوده و سبک روایت نوبخت تا حدود زیادی تحت تاثیر قصه‌پردازی‌های همینگوی، از قضاوت به دور است و راوی هیچ استدلالی از موقعیت‌ها ندارد. روایاتی با پایان باز اما پایان بازی که شما را راضی نگه می‌دارد. در حقیقت طرح داستان مسیر خوبی را می‌رود طوری که خواننده با تمام شدن داستان دنبال جواب سوال‌هایش نمی‌گردد.

در آخر می‌توان رگه‌های مرد ستیزی پنهان شده در تمام داستان‌ها را به عنوان ویژگی منفی این اثر نام برد. در حقیقت مقصر تمامی دردها و رنج‌ها در داستان‌های نوبخت مردهایی هستند که بی‌دلیل خیانت کرده‌ و زن‌های بی‌دفاع و منفعلی که تنها مجبور به ترک صحنه، رها کردن زندگی و یا کنار آمدن با شرایط هستند.

در بخشی از کتاب کلاغ می‌خوانیم:

حالا می‌فهمم که آن ضربه‌ها آخرین تلاش پیرمرد برای زنده ماندن بود که آن‌طور روی سقف آشپزخانه‌ام می‌کوبید و اگر آن همه سر‌و‌صدای اضافی نبود، حتماً متوجه می‌شدم. داشتم برای عصرانه‌ی نارین کتلت‌ توی روغن سرخ می‌کردم و به غرغرهایش گوش می‌دادم. باران پشتِ شیشه‌ها ضرب گرفته بود و من حواسم نه به نارین، که به صدای عجیبی بود که به فاصله‌ی هر چند دقیقه از موتور یخچال بلند می‌شد.

این‌طور مواقع آدم گاهی متوجه نیست که اطلاعات کی و چطور به خورد حافظه‌اش می‌رود. من هم یادم نیست از کجا فهمیدم که پیرزن رفته بوده لواسان، پیش دوست‌های بیوه‌اش. انگار به شکلی عادی نرفته بوده که چند‌ بار تلفن کرده احوال پیرمرد را بپرسد، وقتی دیده کسی گوشی را برنمی‌دارد، دربستی گرفته و شبانه برگشته بود و وقتی کلید را در قفل چرخانده بود، فهمیده بود آن طرف کلید دیگری توی قفل هست که نمی‌گذارد در باز شود. آن ‌وقت آمده بود سراغ من. تازه از بیرون برگشته بودم و داشتم توی بالکن سیگار می‌کشیدم. بالاخره باران بند آمده‌ بود ولی آسمان هنوز ابر داشت. صدای در باعث شد خیال کنم امیر برگشته. کونه‌ی سیگار را روی سنگِ دیوارچینِ بالکن له کردم و در آپارتمان را باز کردم. کوچک و مرتب، پشت در ایستاده بود.