کتاب صوتی روزها، ماه‌ها، سال‌ها

کتاب صوتی روزها، ماه‌ها، سال‌ها نوشته یان لیانکه، به شرح رابطه‌ی مردی‌‌ با سگ همراهش می‌پردازد، رابطه‌ای که ورای دوستی معمول بین انسان و حیوان است.

کتاب صوتی روزها، ماه‌ها، سال‌ها (The Years, Months, Days) رابطه‌ میان دو همراهی است که مصیبت باعث رفاقت میان آن‌ها شده است. کتاب ابتدا ماجرایی ساده و سپس روایتی پرشور از مواجهه شدن بشر با حوادث را به تصویر می‌کشد و قدرت اراده‌ی انسان را نمایش می‌دهد. قصه‌ای سراسر هیجان که شبیه مبارزه است اما ما را به دیدن زیبایی‌های زندگی به مقاومت و تلاش و هم‌بستگی ترغیب می‌کند.

در کتاب صوتی روزها، ماه‌ها، سال‌ها هر چیزی رنگ مبارزه به خود می­‌گیرد و شنونده شیفته همبستگی و اتحاد شخصیت‌های اصلی آن می­‌شود. رابطه آن دو با هم بیش از رابطه یک انسان با حیوان وفادارش است، رابطه دو همراه مصیبت­ زده که دوستی و رفاقتی مستحکم آن‌ها را به هم وابسته کرده است.

یان لیانکه (Yan Lianke) زندگی روزانه این دو یار را به برای ما به تصویر می‌کشد. در برهه‌ای از داستان از خود می‌پرسیم نویسنده می‌‌خواهد ما را به کجا ببرد. اما وقتی که آخرین جملات کتاب را به یاد می‌آوریم، پیام خالق آن با نیروی بیشتری بر دل و جان ما تأثیر می‌‌گذارد؛ استعاره قوت بیشتری می‌‌گیرد و معنای قصه و عنوان اثر برایمان روشن‌تر می‌‌شود.

یان لیانکه نویسنده‌ای اصیل و ریشه‌دار است که در سال 1958 در استان هنانِ متولد شد. رمان‌های او که در چین محبوبیت و مخاطبان زیادی دارند جوایز ادبی معتبری کسب کرده‌اند و بسیاری از آن‌ها زیر تیغ سانسور رفته و ممنوع اعلام شده‌اند. سرنوشت رمان‌های «خدمت به خلق» و «رویای روستای دینگ‌ها» چنین بوده است.

در قسمتی از کتاب صوتی روزها، ماه‌ها، سال‌ها می‌شنویم:

آن سال، به نظر می‌رسید که خشکی نمی‌خواهد به پایان برسد، خود هوا نیز ظاهرا به خاکستر تقلیل یافته بود و زغال روز‌ها در دست‌هایمان تحلیل می‌رفت. خورشید در قالب خوشه‌هایی نامحدود بالای سرمان می‌درخشید. پدر بزرگ از صبح تا شب بوی مو‌های سوخته خود را می‌شنید. گاهی دستش را در خلا دراز می‌کرد. آن وقت می‌توانست بوی گند ناخن‌های ارغوانی‌اش را حس کند. «روز نکبتی!» همیشه همینطور فحش می‌داد، وقتی که از روستای خالی از سکنه بیرون می‌رفت و درّه‌ای از سکوت را زیر پا می‌گذاشت، با چشمانِ نیم‌بسته و نگاهی کج به‌سوی خورشید می‌گفت «کور بیا، بیا برویم». سگ به دنبالش در پیِ صدای پاهایی می رفت که گذشتِ سال‌ها سنگین‌شان کرده بود، و آن دو سایه از روستا خارج می‌شدند.

پدربزرگ به سمت ستیغِ کوه بالا می‌رفت، پرتوهای نور زیر پاهایش می‌لرزید. شعاعی اریب که از شرق می‌آمد ناگهان به صورت، دست‌ها و نوکِ پاهایش تازیانه‌ای زد، انگار که با تکه ای چوبِ بامبو شلاقش بزنند. حرارت سیلی‌ای را روی صورتش حس کرد. به نظر می‌رسید که سوزش آفتاب رشته‌ای از قطره‌های جوشان را در گوشه‌ی پلک‌ها، قسمتی که در معرض آفتاب بود، در فرورفتگی چین و چروک‌ها پنهان کرده است.