کتاب بند ناف

کتاب بند ناف نوشته‌ی سهیلا سجادی، مجموعه‌ایست از داستان‌های کوتاه، که با بیانی ساده و دلنشین به رشته‌ی تحریر درآمده است.

در بخشی از کتاب بند ناف می‌خوانیم:

در موردشان زیاد شنیده بودم. بخصوص وقتی به سختی از خوابی عمیق و کسل‌ کننده در غروب گرم تابستان بیدار می‌شدم و تا چند دقیقه‌ای مثل جن‌ زده‌ها مات و گیج بودم و قدرت حرف زدن نداشتم.

زن همسایه می‌گفت، بختک افتاده روی تنم و بهترین راه برای دور کردنش، خواندن چهارقُل و فوت کردن به چهار جهت جغرافیایی بود.

خواندن چهارقُل را از خودش یاد گرفته بودم و آن‌قدر در خواندنش مهارت پیدا کردم که رکورد یک دقیقه و بیست‌ ثانیه‌ای دخترِ سفره‌خوانِ مادربزرگ را در کمتر از پنجاه ثانیه زدم و برای حل تمام مشکلاتی که پیش می‌آمد، تنها سلاحم بود.

ولی بیرون آمدن از کمایِ بعد از خوابِ بختکی، کار سختی بود. در واقع مشکل اصلی، فُوت کردن نه‌ تنها به چهار جهت، بلکه با چشم‌های بسته چرخاندن سرم حول یک محور دایره‌ای بزرگ بود تا نقطه‌ای از کره‌ی زمین هم از دریافتش جا نماند. کاری که چند برابرِ خواندن چهارقُل زمان می‌برد.

بختک‌ها با من بزرگ می‌شدند. گاهی مثل سایه، تمام اتاق از حجم‌شان پر می‌شد. گاهی با صدای زنگ‌داری بیدارم می‌کردند و توی سرم مثل یک توپ سنگین، پُر از هوا می‌شد. نمی‌دانم وظیفه‌شان چه بود، فقط می‌دانستم که قدرت حرف‌ زدن و تکان خوردن را از من می‌گرفتند.

هیچ‌وقت موفق نشدم صورت‌شان را ببینم. فقط سنگینی‌شان را روی سینه‌ام حس می‌کردم و هیکل نامریی‌شان را که به نظرم مثل قیر سیاه بودند. آن‌هایی که مدعی بودند بختک را دیده‌اند، می‌گفتند سیاه هستند.
نادره دختر همسایه‌مان فکر می‌کرد که بختک عاشقش شده. دلیل تشخیص جنسیتش را نمی‌فهمیدم. شاید به این خاطر که اکثر بختک زده‌ها خانم بودند، فکر می‌کردم بختک‌ها باید مرد باشند.
فرشته خانم که آن سال‌ها منشی و نامزدِ دایی جانم بود، به دایی می‌گفت: نذارید این بچه بعدازظهرها زیاد بخوابه. حالش بد می‌شه.