بله
کتاب 21 راه برای یافتن عشق واقعی نوشتۀ پیر فرانک، به ما کمک می‌کند طریق جدید عشق ورزیدن را تجربه کنیم، هر چند که حقیقت امر چیزی جدید نیست تا مربوط به دورانی خاص باشد.
کلید گشایش قفل عشق تمام و کمال دست خودمان است. این قفل با درک ما از عشق گشوده خواهد شد.
پیر فرانک (Pierre Franckh) معتقد است: «هر چه انسان بیشتر به خود و شریک زندگی خود نزدیک‌تر شود و بیشتر به واقعیت درون خود پی ببرد، به همان نسبت به واقعیت درون همسرش هم بیشتر پی خواهد برد.» فلسفه عشق تنها فلسفه شخصی هر انسان است و منحصرا به خودش مربوط می‌شود و بر دیگری تاثیر ندارد.
منطق عشق یک انسان با دیگری فرق دارد، اما راه‌های رسیدن به آن یکی است. آنچه عشق را آغاز و ادامه می‌دهد، صداقت است. صداقت و صراحت باعث می‌شوند ما دریچه‌های واقعی ورود به خود را بر روی شخص مقابل‌مان بگشاییم.
جملات برگزیده کتاب 21 راه برای یافتن عشق واقعی:
- در نقطه اوج عشق اغلب یک معجزه رخ می‌دهد.
- کسی که در عشق پیروز است در بازی روزگار بازنده واقعی است!
- عشق از نظر ما فقط همان چیزی است که تاکنون به منزله عشق با تلخی تجربه کرده‌ایم.
- عشقی که با گریه بشکند و از بین برود، همواره می‌تواند مهم‌ترین پایه و اساس یک خرابکاری باشد!
- قلب به ما می‌گوید که دیگر نباید تغییرش دهیم، آنچه را که می‌خواهیم و اگر قلب بگوید دیگر تمام است.
- عشق ناب، پاک و بی‌شائبه را زمانی می‌توانیم درک و احساس کنیم که با تمام قدرت در وجودمان شعله‌ور شود، حتی برای یک بار!
در بخشی از کتاب 21 راه برای یافتن عشق واقعی (21Wege die Liebe zu finden) می‌خوانیم:
بسیاری افراد عشق را جز زخمی شدن و شکست خوردن نمی‌دانند، زیرا براساس آنچه تاکنون تجربه کرده‌اند عمل می‌کنند، اما این‌گونه افراد باید بدانند هر قدر نعمتی را بر خود حرام کنند و به خود روا ندارند، طبیعت روزبه‌روز بیشتر مجازاتشان خواهد کرد و زخمی‌تر خواهند شد!
برخی اوقات ما به سبب شکست‌های سرشتی دیگر حاضر به پذیرش یک عشق جدید نخواهیم شد، چون فکر می‌کنیم این بار هم دچار همان شکست می‌شویم و باز زخمی روی زخم‌هایمان می‌آید، اما باید بدانیم اگر یک بار دچار مشکلی شدیم که در آن دخیل نبودیم، این بار حتماً جانب خوب زندگی خودش را به ما نشان خواهد داد و اگر هم در آن دخیل بودیم، ابتدا باید درصدد رفع نقایص خود باشیم، بعد برای یافتن عشق جدید اقدام کنیم و بیهوده خود را برای یک عمر مجرد باقی نگه نداریم و خود را از یک نعمت بزرگ (زندگی مشترک) محروم نکنیم! اگر تاکنون نتوانسته‌ایم کسی را خوشبخت کنیم، دلیلی وجود ندارد که از این به بعد هم نتوانیم!
زیرا ما زمانی قابل احترام هستیم که مسئولیت‌پذیر باشیم و در زندگی حداقل مسئولیت یک فرد دیگر را تقبل کنیم!
