کتاب چه کسی پنیر مرا جابه‌جا کرد؟

کتاب چه کسی پنیر مرا جابه‌جا کرد؟ نوشتۀ اسپنسر جانسون، داستانی است دربارۀ تغییری که در یک هزار توی پیچ در پیچ و پرپیچ و خم رخ می‎دهد و در آن چهار شخصیت جالب به دنبال پنیر می‎گردند. پنیر در اینجا استعاره‌‏ای است از آنچه که ما می‎خواهیم در زندگی داشته باشیم.

در این داستان، چهار موجود خیالی به تصویر کشیده شده‌اند. دو آدم کوچولو با نام‌های هِم و هاو و دو موش با نام‌های اسنیف و اسکاری که هر یک ابعاد پیچیده و ساده ما را فارغ از سن، جنسیت، نژاد و ملیت نشان می‌دهند. گاهی ما ممکن است مانند اسنیف عمل کنیم، او خیلی سریع تغییر می‌کند، یا مانند اسکاری باشیم که خیلی زود وارد عمل می‌شود. شاید مثل هم باشیم که تغییرات را انکار می‌کند و زمانی که احساس کند تغییرات منجر به اتفاق بدی می‌شوند، در برابر آن مقاومت دارد یا مانند هاو که وقتی فکر می‌کند تغییرات منجر به نتیجه خوبی می‌شوند سریع خود را با آن سازگار می‌کند.

خواندن کتاب چه کسی پنیر مرا جابه‌جا کرد؟ (Who Moved My Cheese) وقت زیادی نمی‌خواهد، ولی تاثیرش بسیار عمیق است. همانطور که داستان را می‌خوانید، متوجه وجود سه بخش در داستان می‌شوید.

بخش اول یک گردهمایی است. چند همکلاسی قدیمی دور هم جمع شده‌اند و در مورد اتفاقاتی که در زندگی‌شان می‌افتد صحبت می‌کنند.

بخش دوم خود داستان «چه کسی پنیر مرا جابجا کرد؟» است. که در واقع بخش اصلی کتاب است.

بخش سوم، قسمت بحث و گفتگو در مورد داستان است در این قسمت عده‌ای در مورد داستان بحث می‌کنند و از آموخته‌های خود از این داستان سخن می‌گویند. و اینکه چگونه می‌خواهند به طور کاربردی از آن در زندگی و حرفۀ خود بهره گیرند. بعضی از خوانندگان این کتاب، فقط قسمت داستان را می‌خوانند و نتیجه را خودشان بررسی می‌کنند و دیگر به بخش بحث و گفتگو (بخش سوم) توجهی نمی‌کنند. عده‌ای دیگر از کلّ کتاب استفاده می‌کنند تا بتوانند از داستان به طور کاربردی‌تری در مسائل زندگی‌شان استفاده کنند.

دکتر اسپنسر جانسون (Spencer Johnson) یکی از محبوب‌ترین و بزرگ‌ترین نویسنده‌های جهان در حوزه‌ی روانشناسی می‌باشد. میلیون‌ها نفر از خوانندگان کتاب‌های او توانسته‌اند به سادگی با اعتماد به خود در شغل و زندگی به موفقیت و کامیابی دست پیدا کنند.

در بخشی از کتاب چه کسی پنیر مرا جابه‌جا کرد؟ می‌خوانیم:

در طول روزهای آینده هاو مقداری پنیر اینجا و آن‌جا پیدا کرد ولی مقدارشان قابل توجه نبود. او امیدوار بود تا مقدار قابل توجهی پنیر پیدا کند و از آن مقداری هم برای دوستش هِم که هنوز در ایستگاه خالی C منتظر مانده بود، ببرد تا او را هم تشویق کند تا همراهش به درون هزارتوی بیاید و به کمک هم به دنبال پنیرهای بعدی بگردند. اما خود هاو هنوز احساس آرامش نمی‌کرد و هنوز اضطراب داشت. باید این نکته را می‌پذیرفت که جستجو در هزارتوی موجب پریشانی و سرگردانی او می‌شود زیرا که از آخرین باری که در آن‌جا وارد شده بود مدت زمانی گذشته بود و خیلی چیزها عوض شده بود. درست وقتی که احساس می‌کرد راه را درست پیدا کرده متوجه می‌شد که در راهروها گم شده است و پیشرفتش چشم‌گیر نبود. اما با اینکه این جست‌وجو برای وی مانند یک مبارزه بود او به این نتیجه رسید که آنقدر هم که تصور می‌کرد این مبارزه سخت و غیر ممکن نیست.