کتاب چوب به دست‌های ورزیل

کتاب "چوب به دست‌های ورزیل" حکایتی دیگر از زندگی ما انسان‌ها است؛ غلامحسین ساعدی با یک نمایشنامه‌ی کوتاه به‌ خوبی به بیان احساسات و طمع‌های انسانی پرداخته است.

چوب به دست‌های ورزیل که نخستین بار در دهه‌ی چهل چاپ شد. نگاه نویسنده به حضور مستشاران خارجی که به ظاهر برای بهبود اوضاع می‌آیند اما کم کم مقیم شده و همه‌چیز را می‌بلعند، است. حمله گرازها در دهی که محصول را غارت می‌کنند، روستائیان را به اندیشه‌ی استخدام شکارچیانی می‌اندازد اما شکارچیان رحل اقامت می‌افکنند و وضیعتی بدتر از گرازها پدید می‌آورند، روستائیان چاره‌ای جز قیام ندارند اما آیا قیام می‌کنند؟

غلامحسین ساعدی (گوهر مراد) در سال 1341 (24 دی‌ماه) در تبریز به دنیا آمد، در خانواده‌ای کارمند و به قول خودش اندکی بدحال. ساعدی نوشتن را ابتدا به صورت گزارش و تفسیر در هنگامه‌ی نوجوانی آغاز و با نشریات فریاد، صعود و... همکاری کرد و اولین بار در ارتباط با همین نوشته‌ها به زندان افتاد.

نخستین آثارش را از 1334 در مجلات ادبی به چاپ رساند. او که در ابتدا به عنوان نمایشنامه‌نویسی چیره دست (با نام مستعار گوهر مراد) شهرت یافته بود،‌ با نگارش داستان‌های زیبایی چون «گدا»، «دو برادر» و «آرامش در حضور دیگران»، جایگاه خود را به عنوان یکی از خلاق‌ترین داستان‌نویسان ایران نیز تثبیت کرد.

عنصر اصلی داستان‌نویسی ساعدی تخیل است. او آغازگر داستان‌نویسی درباره‌ی دنیای ارواح و اشباح بوده و در آثارش این اوهام‌نویسی و شبح‌نگاری به‌خوبی مشهود است. آثاری چون «عزاداران بیل» و «واهمه‌های بی‌نام‌و‌نشان» و «ترس‌ولرز» ازجمله آثار او با این سبک است.

در بخشی از چوب به دست‌های ورزیل می‌خوانیم:

محرم: بیا! ... من و تو دیگه از اونا نیستیم ... پریشب نوبت من بود ... دیشب نوبت تو ... امشب هم که معلوم نیس ... اونا همه‌شون خوشحالن.
نعمت: کیا رو میگى؟
محرم: همه‌شونو، کدخدا ... اسدالله ... عبدالله ... مش ستار ... جعفر ... همه‌شون!
نعمت: هیچ کدوم‌شون خوشحال نیستن.
محرم: آخه یه خورده هم میترسن ... از فرداش میترسن. کسى چه میدونه ... گراز که خبر نمى‌کنه ... تو میدونى حالا واسه اونا حکم چى رو دارى؟ ... مثل اینکه اومده‌ان سر ختم عزیزت ... یا اصلا سر ختم خودت ... بالا سر لاشه‌ات ... واسه سرسلامتى.