کتاب شب‌نشینی با شکوه

کتاب شب‌نشینی با شکوه اثر غلامحسین ساعدی، برگرفته از دوازده داستان کوتاه فارسی است. فضای داستانی ساعدی بر پایه اضطراب و هراس و ترس از محیط پیرامون کاراکترهایش شکل می‌گیرد.

شب‌نشینی باشکوه را می‌توان برگردان ادبی و زیبایی‌شناختی کارنامه زیستی مردم ایران در دهه اول بعد از کودتای ۲۸ مرداد به شمار آورد. از این رو است که مکان‌ها و فضاهای بسته و رخوتناک و کم‌نور و انگار از زیر خاک بیرون آمده قصه‌های «شب‌نشینی باشکوه» به یکی از مهم‌ترین عناصر برسازنده قصه‌های این مجموعه بدل شده‌اند.

غلامحسین ساعدی (گوهر مراد) در سال 1341 (24 دی‌ماه) در تبریز به دنیا آمد، در خانواده‌ای کارمند و به قول خودش اندکی بدحال. ساعدی نوشتن را ابتدا به صورت گزارش و تفسیر در هنگامه‌ی نوجوانی آغاز و با نشریات فریاد، صعود و... همکاری کرد و اولین بار در ارتباط با همین نوشته‌ها به زندان افتاد.

نخستین آثارش را از 1334 در مجلات ادبی به چاپ رساند. او که در ابتدا به عنوان نمایشنامه‌نویسی چیره دست (با نام مستعار گوهر مراد) شهرت یافته بود،‌ با نگارش داستان‌های زیبایی چون «گدا»، «دو برادر» و «آرامش در حضور دیگران»، جایگاه خود را به عنوان یکی از خلاق‌ترین داستان‌نویسان ایران نیز تثبیت کرد.

آثار او دستمایه‌ی برخی از بهترین فیلم‌های بلند سینمای ایران قرار گرفته است، که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان فیلم‌های "گاو" (ساخته‌ی داریوش مهرجویی، 1348)، "آرامش در حضور دیگران" (ساخته‌ی ناصر تقوایی، 1349) و "دایره‌ی مینا" (ساخته‌ی داریوش مهرجویی، 1353) را نام برد.

عنصر اصلی داستان‌نویسی ساعدی تخیل است. او آغازگر داستان‌نویسی درباره‌ی دنیای ارواح و اشباح بوده و در آثارش این اوهام‌نویسی و شبح‌نگاری به‌خوبی مشهود است. آثاری چون «عزاداران بیل» و «واهمه‌های بی‌نام‌و‌نشان» و «ترس‌ولرز» ازجمله آثار او با این سبک است.