بله
از آن زمانی که انیشتین با معادله E=Mc^2 تصور پایستگی جرم را در هم ریخت، دانشمندان بر آن شدند که چگونگی جرم ذرات بنیادی را بدانند. در سال ۱۹۶۴ پیتر هیگز و فرانسوا انگلرت مدعی شدند که ذرات بنیادی وزین، جرم خود را از برهم‌کنش با میدانی که تمامی جهان را فراگرفته به دست می‌آورند. بعدها این میدان به نام میدان هیگز و ذره این میدان به نام ذره (یا بوزون) هیگز و سپس «ذره خدا» مشهور شد. اهمیت کشف بوزون هیگز تاییدی بر وجود میدان هیگز بود، چیزی که هیچ شاهد تجربی یا عینی برای آن مشاهده نشده بود. در چهارم جولای سال ۲۰۱۲ میلادی، ۴۸ سال بعد از پنداشت ذره هیگز، دانشمندان با استفاده از برخورددهنده‌های هادرونی سِرن CERN در سوییس، موفق به کشف این ذره شدند. چند ماه بعد به خاطر این موفقیت جایزه نوبل فیزیک به پروفسور هیگز و همکارش پروفسور فرانسوا انگلرت تعلق گرفت.
جام باگوت Jim Baggott مؤلف کتاب هیگز در مقدمه خود بر کتاب می‌نویسد: «اگر میدان هیگز وجود نمی‌داشت ذرات اولیه‌ای که من و شما و جهان پیرامون ما را می‌سازند، دارای جرم نمی‌بودند. این یکی از دلایلی است که کشف ذره هیگز در مطبوعات جنجال آفرید و به ذره خدا مشهور شد.»
باگوت که در ژوئن ۲۰۱۰ میلادی، دو سال قبل از کشف بوزون هیگز نوشتن این کتاب را آغاز کرد، در کتاب قبلی خود «داستان کوانتوم، سرگذشت فیزیک کوانتوم از سال ۱۹۰۰ تا به امروز» چند ماه قبل از به پایان رساندن کتاب، با ثیت انرژی هفت تریلیون الکترون ولت ماشین برخوردکننده سرن کشف ذره هیگز را در چند سال آینده محتمل دانسته بود گفت: «خوشبختانه ثابت شد که حق با من بود و ذره هیگز کشف شد.»
