بله
اوقاتی وجود دارند که حتی با اراده‌ترین والدین هم خود را در برابر یک کودک بدرفتار مستأصل می‌بینند. پدری را فرض کنید که چرخ فروشگاه را بدون هیچ هدفی در سوپر مارکت می‌گرداند و این در حالی است که پسر کوچولوی او با نهایت توان، در حال جیغ‌کشیدن است. زمان زیادی است که دیگر این پدر از کودک خود تقاضا نمی‌کند و هر تلاشی برای آرام کردن جیغ‌های کرکننده این کودک همراه با تهدید، فقط باعث مقابله به مثل کودک و در نهایت تشدید جیغ‌های او می‌شود. همان طور که صورت برافروخته‌ی پدر شروع به عرق می‌کند، با کمال ناامیدی چرخ فروشگاه را به طرف قسمت قنادی سوپر مارکت هدایت کرده و دستان لرزان خود را به طرف کارامل‌هایی دراز می‌کند که با شکلات پوشیده شده باشند این پدر احساس می‌کند که موجی از آرامش بر او فرود می‌آید و در حالی که آب دهان خود را به سختی فرو می‌فرستد این کلمات را آرام زمزمه می‌کند. «اگر ساکت بشی، این آب نبات رو بهت می‌دم». این بازی به نفع پسر کوچولو به پایان می‌رسد.
فرآیند شکل‌دهی رفتار‌های اجتماعی در کودکان به «نحوه‌ی اطاعت کردن» شناخته می‌شود. در حالی که خیلی از مردم «اطاعت کردن» را با «تنبیه کردن» اشتباه می‌گیرند، این دو کاملاً با هم فرق می‌کنند.
در مورد اجتماعی کردن کودکان، نحوه‌ی اطاعت کردن به معنی کمک به کودکان است تا رفتار‌های قابل قبول اجتماعی را به دست بیاورند. در حالی که همزمان رفتار‌های ناشایست را از بین ببرند.
