کتاب رهاش کن

کتاب رهاش کن مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه نوشته‌ی جلال ورزنده کامه علیا است که تجربه‌های درونی خود را در مواجهه با زندگی و معنای آن در قالب داستان‌هایی انگیزشی و پندآموز به نمایش گذاشته است. او به مخاطبش یاد می‌دهد که چطور در بن‌بست‌های زندگی یا در خلوت شخصی خودش، رها کردن را به‌عنوان راه‌حلی برای حل مشکلات ببیند.

درباره‌ی کتاب رهاش کن

تا کی می‌خواهید بابت رفتارهای دیگران حرص بخورید؟ دوستتان همیشه دیروقت سر قرار می‌رسد؟ رانندگی کردن برایتان شبیهِ به خطر انداختن جانتان شده؟ شخصی کاملا غریبه به خودش اجازه‌ی اظهارنظر درباره‌ی زندگی‌تان را می‌دهد؟ برای جلال ورزنده کامه علیا نیز موقعیت‌هایی شبیه به این پیش آمده و در کتاب رهاش کن، به یک راه‌حل طلایی رسیده است: رها کردن وقتی کاری از دستتان برنمی‌آید؛ رها کردن برای حفظ کردن انرژی روانی‌تان. رها کردن برای پذیرفتن اینکه شما مسئول تغییر رفتارهای دیگران نیستید.

این کتاب با اینکه در قالب سه داستان کوتاه با عنوان‌های «رهاش کن»، «راز خوشبختی» و «ریل» نوشته شده، نوعی کتاب خودیاری است که از دل تجربیات روزمره کمکتان می‌کند که به درک عمیق‌تری از زندگی برسید. داستان‌هایی از تجربه‌های روزمره‌ی زندگی نویسنده که در آن‌ها توانسته در گفت‌وگویی درونی با خود، به آرامش و درک عمیق‌تر از زندگی دست پیدا کند. این مجموعه داستان کوتاه توسط انتشارات آذرگان به چاپ رسیده است.

کتاب رهاش کن برای شما مناسب است اگر

• آدم حساسی هستید و رفتارهای نسنجیده‌ی دیگران شما را آزار می‌دهد.
• دلتان می‌خواهد روایت‌هایی شخصی از مواجهه با مشکلات روزمره بخوانید.
• می‌خواهید هنر رها کردن را در زندگی یاد بگیرید.

در بخشی از کتاب رهاش کن می‌خوانیم

مسیر آرام آغاز شد. خیابان‌ها پر از حرکت و صدا بودند؛ صدای بوق ماشین‌ها، گاهی خنده کودکان در حیاط‌ها و بوی نان تازه از نانوایی‌ها، ترکیب عجیبی از شلوغی و زندگی واقعی ایجاد کرده بود. متین باوجود فشار ذهنی، به‌آرامی به اطراف نگاه می‌کرد و هر لحظه حس می‌کرد ذهنش کمی سبک‌تر می‌شود.

راننده ادامه داد: «من کارمندم، دو تا دختر دارم، یکی کلاس دوم و یه کوچولوی چهارساله. مسیر خونه رو با اسنپ می‌آیم گاهی که کسی مسافر باشه، تازه برسم خونه آماده باشه.

متین از راننده پرسید: تو از زندگی‌ات راضی هستی؟ احساس خوشبختی می‌کنی؟

راننده با خنده گفت: زندگی ساده است، توقع زیادی از دنیا ندارم. به چیزایی که دارم راضی‌ام. شبا که میرم خونه با دخترام بازی می‌کنم. با زنم فیلم می‌بینیم و کلی خوش می‌گذرونیم. گاهی میریم بستنی می‌خوریم. در کل همین که اوضاعم از بقیه اعضای خانواده‌ام بهتره، شکر می‌کنم.»

متین با تعجب گوش داد و مدادش را کمی به دست گرفت، اما هنوز روی ورق‌ها نق می‌زد. راننده با آرامش لبخند زد: «تفریحات ما هم معمولیه: بستنی خوردن، قدم‌زدن تو پارک، فیلم دیدن با خانواده… شاید برای بقیه کم باشه، اما برای ما شادی و خوشبختی همین لحظات ساده است. راز خوشبختی من سادگیه.»

متین چند لحظه سکوت کرد و گفت: «پس خوشبختی همیشه در موفقیت یا پول نیست… بلکه در لحظه‌ها و سادگی‌هاست.»

راننده کمی جلو خم شد و ادامه داد: «دخترها همیشه یادم می‌دن که خوشبختی همین چیزهای کوچیکه. وقتی خنده‌شون رو می‌بینی، وقتی یک بستنی ساده می‌خوریم و با هم قدم می‌زنیم، همه چیز کافی و کامل می‌شه.»

متین لبخندی زد و گفت: «حس می‌کنم الان ذهنم کمی سبک‌تر شد… شاید بتونم ترانه‌ام رو دوباره شروع کنم.»

مسیر ادامه داشت و گفتگو آرام و طبیعی بود؛ هر دو سکوت‌هایی داشتند که هر دو را به فکر فرومی‌برد. راننده درباره دخترها، روزمرگی‌ها و شادی‌های کوچکشان گفت، متین هم درباره فشار ذهنی و ترانه نیمه‌کاره حرف زد.