کتاب قایق مرگ

کتاب قایق مرگ اثر آنتونی دی ردن رمانی در ژانر وحشت است که مخاطب را به اسپانیای قرن هجدهم می‌برد. فضایی رعب‌آور که در آن، زندگی کردن از مردن ترسناک‌تر است. شش زندانی در کشتی رهسپار انگلستان‌اند، جایی که مرگ انتظارشان را می‌کشد. یک راه برای رهایی از طناب دار وجود دارد اما برای دستیابی به آن موانعی به بزرگی نیرویی تاریک و قدرتمند و خونریزی‌های بسیاری سر راه قرار دارد.

درباره‌ی کتاب قایق مرگ

داستان کتاب ترسناک قایق مرگ (Dead Boat) نوشته‌ی آنتونی دی ردن (Anthony D Redden) در سال 1726 در اسپانیا می‌گذرد. هاروی، پسر جوانی است که به اعدام محکوم شده و چوبه‌ی دار به نقطه‌ی پایان زندگی او بدل شده است. اما درست زمانی که دیگر هیچ امیدی باقی نمانده بود یک معامله به او پیشنهاد می‌شود؛ معامله‌ای که به نظر می‌رسد عفو کامل و زندگی آسوده و تازه‌ای در انگلستان را برایش رقم خواهد زد.

با اینکه در ظاهر همه چیز خوب به نظر می‌رسد، واقعیت چیز دیگری است. هاروی سوار بر یک کشتی به سوی انگلستان در حرکت است؛ در این کشتی افرادی که مثل خودش به اعدام محکوم شده‌اند، دورتادورش را فراگرفته و هولناک‌تر اینکه محموله‌ی بزرگی از اجساد سربازان انگلیسی در دل این کشتی جای داده شده است. ماجرای رمان قایق مرگ وقتی ترسناک‌تر می‌شود که یک نفرین پلید و قدرتمند شروع می‌کند به زنده کردن اجساد و از سوی دیگر مسافران یکی پس از دیگری ناپدید می‌شوند، طوری که انگار هیچ وقت وجود نداشته‌اند. کاپیتان کشتی از رازهای سیاهی آگاه است و اضطراب و تردید در فضا موج می‌زند. حالا هاروی با این پرسش بزرگ مواجه شده است که آیا مرگ با طناب دار، از قرار گرفتن در چنین شرایطی بهتر نبود؟

وقتی در قایق مرگ، وحشت به فلسفه می‌آمیزد

آنتونی دی ردن، نویسنده و فیلمنامه‌نویس اهل انگلیس، در رمان قایق مرگ، همچون سایر آثار خود، وحشت را به مفاهیم فلسفی گره می‌زند و در خلال داستان به کندوکاو در زیرلایه‌های روان‌شناختی مشغول می‌شود. او در یک موقعیت مکانی ثابت، فضایی هیجان‌آور، وحشت‌انگیز و پر از تعلیق می‌آفریند که در آن با بهره‌گیری از نمادهای پررنگی مثل خون و مرگ به سراغ ترس‌های وجودی می‌رود و به شکلی عمیق انزوای بشری را می‌کاود.

نویسنده در این داستانِ استعاری، ذهن انسان را به طرزی ماهرانه و خلاقه به تصویر می‌کشد و از کابوس‌ها و ترس‌هایی می‌گوید که در موقعیت‌هایی از زندگی عیان می‌شوند و می‌توانند هر انسانی را به درون سیاهچاله‌ی خود بکشند. تجربه‌ای که می‌تواند همچون یک کابوس دلهره‌آور باشد اما پس از بیداری، جهان تازه‌ای را پیش چشم انسان زنده می‌کند. به این شکل آنتونی دی ردن موفق می‌شود با استفاده از توصیفات شاعرانه و راوی غیرقابل اعتماد، جهانی تاریک خلق کند و خواننده را به دل داستانی رازآلود و سرشار از غافلگیری دعوت کند.

رمان ترسناک قایق مرگ نوشته‌ی آنتونی دی ردن، این تریلر پرتعلیق، خواندنی و سرشار از هیجان را امیر نمازی به فارسی برگردانده و انتشارات نگاه آشنا، آن را روانه‌ی بازار کتاب کرده است.

نکوداشت‌های کتاب قایق مرگ

• داستانی پرتنش و خونبار. خواندن این کتاب به طرف‌داران ژانر وحشت در هر نقطه‌ای از جهان توصیه می‌شود. (کاربر آمازون)
• رمان قایق مرگ اثر آنتون دی ردن، داستانی لذت‌بخش است که وحشتی بزرگ در دل دریا را روایت می‌کند؛ با نثری دلنشین و توصیفاتی جذاب خواننده را به دنبال کردن ماجرا ترغیب می‌کند. (کاربر گودریدز)

کتاب قایق مرگ برای شما مناسب است اگر

• طرف‌دار ژانر وحشت هستید و به خواندن داستان و رمان ترسناک علاقه دارید.
• می‌خواهید با مطالعه‌ی داستانی پر از تعلیق، هیجان‌زده شوید.
• دلتان می‌خواهد در خلال خواندن داستانی در ژانر وحشت، در باب مفاهیم فلسفی و روان‌شناختی تأمل کنید.
• به دنبال یک رمان نه چندان بلند اما سریع و پرماجرا می‌گردید که شما را به وجد بیاورد.

در بخشی از کتاب قایق مرگ می‌خوانیم

همان‌طور که ماه در آسمان بالا و بالاتر می‌رفت، هاروی متوجه افزایش قدرت و همهمه در میان انبوه مرده‌ها شد؛ گویی که ماه مثل موشک در حال صعود در آسمان بود. احساس شدیدی از آشفتگی و بی‌قراری در وجود هاروی داشت رخنه می‌کرد. نترسیده بود، اما در هر حال احساس خوبی هم نداشت. کماکان مشغول تماشای اجسادی بود که از پناهگاه‌های خود بیرون می‌آمدند و در همان حین، احساس بی‌قراریِ فزاینده‌ای هم وجودش را قلقلک می‌داد.

زخم‌هایش به خارش افتادند، اما با خاراندن آن‌ها هیچ آرامشی پیدا نکرد. سوزش و خارش زخم‌هایی که از حملۀ شب گذشته بر بدنش به جای مانده بود بیشتر شد و حس گرما و سوزن‌سوزن‌شدن ایجاد کرد. تمام جای زخم‌ها، بریدگی‌ها و سوزش‌های آزاردهنده چنان رنجی در او ایجاد کرده بود که دیگر تاب تحملش را نداشت.

تمام حواس هاروی درگیر وضعیت ناآرام خودش شده بود و کم‌کم حالت سوزن‌سوزن‌شدنْ کل وجودش را فراگرفت. وقتی به خودش آمد که داشت برای تسکین خارش، بدنش را بر روی درودیوار و زمین می‌کشید. پانسمان‌هایش کنده و زخم‌هایش نمایان شدند؛ با این حال، هنوز هم دست از خاراندن آن‌ها برنمی‌داشت. طولی نکشید که تمام دست و پاهایش به خون تازه آغشته شدند. دوباره زخم‌هایش را پاره کرده بود و مستقیماً گوشتش را می‌خراشید، تا جایی که استخوان‌هایش را زیر دست‌هایش لمس کرد. سپس مشغول خاراندن ران‌ها و شکمش شد.

با خودش حرف زد: «بیا، ویلیامز! بیا!»