کتاب روایت‌های روزمره از دمانس: نگاهی بی‌واسطه به زوال عقل

کتاب روایت‌های روزمره از دمانس، دیدگاهی شفاف از بیماری زوال عقل را پیش روی خواننده قرار می‌دهد. وندی میچل، نویسنده‌ی کتاب، خواننده را در این اثر با روایتی دست اول از تجربیات خود از مواجهه با دمانس همراه می‌کند. این کتاب یکی از آثار پرفروش نشریه‌ی ساندِی‌تایمز بوده است.

درباره‌ی کتاب روایت‌های روزمره از دمانس

کتاب روایت‌های روزمره از دمانس (What I Wish People Knew About Dementia: From Someone Who Knows)، خواننده را با تجربه‌های شخصی وندی میچل (Wendy Mitchell)، نویسنده‌ی کتاب و بیمار مبتلا به زوال عقلِ زودهنگام، همراه می‌کند. وندی میچل، در سن 58 سالگی با تشخیص دمانسِ زودهنگام مواجه شد و از تجربه‌ی زیسته‌ی خود به‌عنوان ابزاری قدرتمند برای روشنگری و مبارزه با کلیشه‌های نادرست درباره‌ی زوال عقل استفاده کرد. او با نگارش کتاب روایت‌های روزمره از دمانس، دیدگاهی دست اول و صریح از بیماری‌ زوال عقل مطرح کرده است.

کتاب روایت‌های روزمره از دمانس در واقع زندگینامه‌ی خودنوشت نویسنده است تا خواننده به طور مستقیم در جریان مراحل مختلف زندگیِ بیمار مبتلا به دمانس قرار بگیرد. کتاب حاضر، ترکیبی درخشان از خاطرات شخصی، تحقیقات علمی و شوخ‌طبعی و خِرد نویسنده را در خود گنجانده است. وندی میچل با زبانی حکیمانه، کاربردی و حیات‌بخش، دقیقاً همان چیزهایی را بازگو می‌کند که آرزو دارد مردم درباره‌ی دمانس بدانند تا کلیشه‌های رایج شکسته شوند.

روایت‌های روزمره از دمانس: تجربه‌ای بی‌پرده از زوال عقل

مطالعه‌ی تجربه‌های شخصی وندی میچل از دمانس، ترس رایج را که زوال عقل به معنای پایان هویت و کیفیت زندگی است، در خواننده کاهش می‌دهد. ترکیب خاطرات شخصی او با تحقیقات علمی، درکی عمیق و فراتر از تئوری از این بیماری به خواننده می‌بخشد که به افزایش همدلی نسبت به مبتلایان منجر می‌شود. این رویکرد، خواننده (چه بیمار و چه مراقب) را به دانش کاربردی و حیات‌بخش مجهز می‌کند تا بتواند با آگاهی بیشتر، کیفیت زندگی خود و عزیزان مبتلا به دمانس را بهبود ببخشد.

کتاب روایت‌های روزمره از دمانس را انتشارات بذر خِرد با ترجمه‌ی سحر رمضانی یاهوئی، چاپ و روانه‌ی بازار کرده است.

نکوداشت‌های کتاب روایت‌های روزمره از دمانس

• کتابی جذاب و امیدبخش. گرمای همیشگی و خوش‌بینی وندی میچل تقریباً در تمامی صفحه‌های این اثر می‌درخشد. (آیریش تایمز)
• اثری ضروری برای کسانی که با دمانس زندگی می‌کنند، حامیان آن‌ها، متخصصان این حوزه و تمامی افراد کنجکاو درباره‌ی این بیماری. پیام وندی میچل برای مبتلایان به دمانس، این است که هرگز از خود ناامید نشوند. (مجله‌ی ساندی تایمز)

کتاب روایت‌های روزمره از دمانس برای شما مناسب است اگر

• در حال مراقبت از عزیزی مبتلا به زوال عقل هستید یا به‌‌عنوان متخصص در این حوزه فعالیت می‌کنید و به دنبال اطلاعات بیشتری برای آشنایی با تجربه‌ی آلزایمر و بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به آن می‌گردید.
• به مطالعه‌ی آثار زندگینامه‌ای علاقه دارید و می‌خواهید تجربه‌ی بی‌واسطه و دست‌اولی از مبارزه‌ی شجاعانه‌ی فردی مبتلا به بیماری زوال عقل را بخوانید.

در بخشی از کتاب روایت‌های روزمره از دمانس: نگاهی بی‌واسطه به زوال عقل می‌خوانیم

لابد می‌پرسید چرا فکر می‌کنم خواب‌هایم نشانه‌ای از اتفاقات آینده است؟ چون ضمیر ناخودآگاهم من را به این موقعیت‌ها بازمی‌گرداند. قبل از جداشدن از همسرم دوران شادی را می‌گذراندم. در آن روزها احساس امنیت می‌کردم و تنها نگرانی‌ام مراقبت از دو دختر کوچکم بود. وابستگی کاملشان به من هدفی به زندگی‌ام می‌بخشید که شاید حالا آن را از دست داده‌ام. لحظاتی که ذهن ما مبتلایان بر آن‌ها متمرکز می‌شود، به ‌اندازه‌ی زندگی روزمره‌ی شما واقعی است، اما شاید برای اطرافیانمان گیج‌کننده باشد و آن‌ها را دچار سوءتفاهم کند. شخصی برایم تعریف کرد که زنی در خانه‌ی سالمندان مدام روی میز ضربه می‌زد. این ضربه‌های بی‌وقفه چنان برای کارکنان آزاردهنده بود که با خانواده‌ی زن در استرالیا تماس گرفتند و درخواست کردند او را به جای دیگری منتقل کنند. کارکنان توضیح دادند که ضربه‌زدن‌های مدام او روی میز باعث اختلال در کار مراقبان و سایر ساکنان شده است، اما با توضیحات خانواده درباره‌ی پیشینه‌ی زندگی این زن دلیل کارش را فهمیدند. او پیش از ابتلا به زوال عقل و در دوران جنگ در بلچلی پارک مسئول رمزگشایی بود و از این ضربه‌های مداوم برای ارسال رمزها استفاده می‌کرد. زوال عقل مشخصاً او را به آن دوران زندگی‌اش بازگردانده بود.

بااین‌حال، هرچه بیشتر می‌گذرد، درک و جداسازی رؤیاها از واقعیت برایم سخت‌تر می‌شود. یک روز صبح با تپش قلب و سردرگمی بیدار شدم و فوراً آی‌پدم را برداشتم تا پیش از فراموش‌کردن جزئیات همه‌چیز را بنویسم. برای پیاده‌روی به مسیر کنارگذر جاده رفته بودم، اما راه را اشتباه رفتم و ناگهان فهمیدم در حال پایین‌رفتن از خاک‌ریز و ورود به جاده هستم. می‌دانستم که مشکلی وجود دارد (این شیب آن‌قدرها تند نیست)، اما با قدم‌گذاشتن در سرازیری در چشم‌به‌هم‌زدنی به پایین رسیدم. این‌سو و آن‌سو را نگاه کردم و خودروهایی را که به‌سرعت از کنارم می‌گذشتند به‌وضوح حس می‌کردم. آن‌قدر نزدیک بودند که نفسم بند آمده بود.