کتاب بخور، عبادت کن، عشق بورز

کتاب بخور، عبادت کن، عشق بورز اثر الیزابت گیلبرت، سفرنامه و خاطره‌نگاری الهام‌بخش و اثر پرفروش نیویورک تایمز است که بر اساس آن فیلمی درام با بازی جولیا رابرتس اقتباس شده. داستان جذاب سفر یک زن به ایتالیا، هند و بالی برای کشف لذت، معنویت و عشق. این کتاب الهام‌بخش میلیون‌ها خواننده برای جستجوی بهترین نسخه از خود و زندگی شاد و معنا‌دار است.

درباره‌ی کتاب بخور، عبادت کن، عشق بورز

کتاب بخور، عبادت کن، عشق بورز (Eat, Pray, Love) اثر الیزابت گیلبرت (Elizabeth Gilbert)، یکی از نمادین‌ترین، محبوب‌ترین و پرفروش‌ترین آثار روزگار ماست. این خاطره‌نگاری عمیق و الهام‌بخش، سفر زندگی یک زن را پس از طلاق و مواجهه با بحران‌های شخصی به تصویر می‌کشد و میلیون‌ها خواننده را تشویق می‌کند تا بهترین نسخه‌ی خود را کشف کنند.

گیلبرت پس از طلاق و تجربه‌ی عشقی نافرجام، تصمیم گرفت به سفری یک‌ساله به دور دنیا برود تا خود واقعی و خواسته‌های درونی‌اش را بشناسد. او چهار ماه در ایتالیا گذراند، لذت زندگی و هنر خوردن را تجربه کرد؛ سه ماه در هند سپری کرد تا معنویت و نیایش را بیاموزد و سال خود را در جزیره‌ی بالی اندونزی به پایان رساند، جایی که به دنبال تعادل میان لذت‌های دنیوی و تعالی روحانی بود و به زیبایی عاشق شد.

کتاب بخور، عبادت کن، عشق بورز تألیف الیزابت گیلبرت توسط مریم بردبار ترجمه شده و انتشارات کتیبه پارسی آن را روانه بازار کرده است.

جوایز و افتخارات کتاب بخور، عبادت کن، عشق بورز

• اثر پرفروش نیویورک تایمز
• برنده‌ی جایزه‌ی پادلی برای بهترین اثر غیرداستانی

نکوداشت‌های کتاب بخور، عبادت کن، عشق بورز

• اگر نویسنده‌ای دوست‌داشتنی‌تر از گیلبرت هم اکنون اثرش چاپ شده باشد، من او را پیدا نکرده‌ام… نثر گیلبرت ترکیبی از هوش، طنز و شادابی است و مقاومت در برابر آن ممکن نیست. (نقد کتاب نیویورک تایمز)
• یک تأمل درباره‌ی عشق در اشکال گوناگون… عشق به غذا، زبان، انسانیت، خدا، و از نظر الیزابت گیلبرت، معنادارترین عشق‌ها، عشق به خود است. (لس آنجلس تایمز)

اقتباس سینمایی از کتاب بخور، عبادت کن، عشق بورز

کتاب بخور، عبادت کن، عشق بورز اثر الیزابت گیلبرت در سال 2010 به فیلمی با همین عنوان تبدیل شد. این اقتباس سینمایی در ژانر درام و عاشقانه، به کارگردانی رایان مورفی و با بازی جولیا رابرتس در نقش الیزابت گیلبرت ساخته شده است.

کتاب بخور، عبادت کن، عشق بورز برای شما مناسب است اگر

• به دنبال اثری الهام‌بخشی در حوزه‌ی خودشناسی هستید.
• علاقه‌مند به خاطرات واقعی سفر و تجربه‌های میان‌فرهنگی هستید.
• می‌خواهید داستانی واقعی درباره‌ی خودشناسی و کشف معنا در زندگی بخوانید.
• از مطالعه درباره‌ی معنویت، لذت‌های زندگی و عشق لذت می‌برید.
• به کتاب‌های پرفروش و جهانی که الهام‌بخش میلیون‌ها نفر بوده‌اند علاقه دارید.

در بخشی از کتاب بخور، عبادت کن، عشق بورز می‌خوانیم

چند روز بیشتر نبود که دیگر دارو مصرف نمی‌کردم. مصرف داروهای ضد‌افسردگی در ایتالیا احمقانه به نظر می‌رسید. چطور می‌توانستم اینجا افسرده باشم؟

هرگز نمی‌خواستم به عنوان اولین چاره از دارو استفاده کنم. به دلایل زیادی مدتها برای مصرف نکردن دارو جنگیدم. (مثلاً اینکه آمریکایی‌ها خیلی از دارو استفاده می‌کنند و ما هنوز مضرّات بلند‌مدت مصرف آنها را روی بدن نمی‌دانیم؛ اینکه حتّی کودکان آمریکایی هم از داروهای ضد‌افسردگی استفاده می‌کنند جنایت است؛ در واقع مصرف این داروها تنها علائم بیماری را از بین می‌برند و آنها را ریشه‌کن نمی‌کنند ...). با این وجود، در طول چند سال گذشته، گرفتار مشکلات زیادی شده بودم که رهایی از آنها طول می‌کشید. پس از طلاقم و جدایی از دیوید همۀ علائم افسردگی حاد در من پدیدار شد – بی‌خوابی، بی‌اشتهایی، گریه‌های غیر‌قابل کنترل، معده‌دردها و کمر‌دردهای مزمن، بیگانگی و ناامیدی، عدم تمرکز روی کار. حتّی وقتی جمهوری‌خواهان در انتخابات ریاست جمهوری موفّق شدند بی‌تفاوت بودم. این وضع مدّت‌زمان طولانی ادامه داشت.

وقتی انسان در جنگل گم می‌شود، مدّتی طول می‌کشد تا دریابد که واقعاً گم شده است. برای مدّتی طولانی سعی می‌کند خودش را متقاعد کند که چند قدمی بیشتر از راه اصلی منحرف نشده است و به زودی راهش را پیدا می‌کند. امّا وقتی شب فرا می‌رسد، و او هنوز نمی‌داند کجاست سرانجام می‌پذیرد که آن‌قدر از مسیر اصلی منحرف شده است که حتّی تشخیص اینکه خورشید از کدام طرف طلوع می‌کند برایش مشکل است.

افسردگی به معضلی در زندگی من تبدیل شده بود. تجربۀ افسردگی که داشتم وادارم می‌کرد که در پی علل آن باشم. اینکه ریشۀ اصلی این ناامیدی چه بود؟ آیا روانشناختی بود یا تنها خلقی بود و دورۀ کوتاهی در زندگی‌ام داشت؟ (با پایان مشکلات جدایی‌ام، افسردگی‌ام هم درمان می‌شد.) آیا ژنتیکی بود؟ علّت آن فرهنگی بود یا منشأ آن طالع من بود؟ آیا چون نویسنده بودم، حساس‌تر بودم و خلاقیتم من را برای این وضعیت مستعد کرده بود؟