کتاب نقش برنامه ریزی شهری در تغییرات اقلیمی نوشتهی فاطمه گهرخواه به بررسی نقش سیاستها و ابزارهای برنامهریزی شهری در کاهش پیامدهای گرمایش جهانی میپردازد. این اثر با رویکردی علمی و کاربردی، مفاهیم تابآوری شهری، توسعهی پایدار، حملونقل، کاربری زمین و مدیریت منابع را تحلیل میکند و نشان میدهد چگونه سیاستگذاریها میتوانند سازگاری شهرها با تغییرات اقلیمی را تقویت کنند. این کتاب برای دانشجویان، پژوهشگران و مدیران شهری منبعی قابل اتکا است.
دربارهی کتاب نقش برنامه ریزی شهری در تغییرات اقلیمی
کتاب نقش برنامه ریزی شهری در تغییرات اقلیمی نوشتهی فاطمه گهرخواه به بررسی پیوند میان توسعهی شهری و بحران تغییرات اقلیمی میپردازد و تلاش میکند جایگاه شهرها را بهعنوان یکی از عوامل اصلی تولید آلایندهها و در عین حال، بهعنوان بخشی از راهحل این بحران جهانی تبیین کند. نویسنده با رویکردی علمی و میانرشتهای، نشان میدهد که تصمیمهای مرتبط با کاربری زمین، حملونقل، تراکم ساختمانی و طراحی فضاهای شهری چگونه میتوانند بر میزان انتشار گازهای گلخانهای و آسیبپذیری شهرها در برابر مخاطرات اقلیمی اثر بگذارند.
در کتاب نقش برنامه ریزی شهری در تغییرات اقلیمی، مفاهیمی مانند توسعهی پایدار شهری، شهر کمکربن، تابآوری شهری و سازگاری با تغییرات اقلیمی بهصورت منظم و قابل فهم توضیح داده شده و نقش سیاستگذاری شهری در کاهش اثرات منفی تغییرات آبوهوایی مورد توجه قرار گرفته است. فاطمه گهرخواه با تأکید بر برنامهریزی پیشگیرانه، به اهمیت مدیریت انرژی، گسترش حملونقل عمومی، افزایش فضاهای سبز و توجه به طراحی اقلیممحور در شهرها اشاره میکند.
کتاب نقش برنامه ریزی شهری در تغییرات اقلیمی برای دانشجویان و پژوهشگران رشتههای برنامهریزی شهری، جغرافیا، محیطزیست و مدیریت شهری منبعی آموزشی و کاربردی به شمار میآید و میتواند به تصمیمگیران و مدیران شهری در تدوین سیاستهای سازگار با اقلیم کمک کند. این کتاب از انتشارات ویان با نگاهی تحلیلی و واقعگرایانه، نقش کلیدی شهرها را در مواجهه با بحران اقلیمی برجسته میسازد.
کتاب نقش برنامه ریزی شهری در تغییرات اقلیمی برای شما مناسب است اگر
- دانشجو یا پژوهشگر حوزهی برنامهریزی شهری، محیطزیست یا جغرافیا هستید.
- به ارتباط میان توسعهی شهری و بحران تغییرات اقلیمی علاقه دارید.
- میخواهید با مفاهیمی مانند شهر کمکربن، تابآوری شهری و توسعهی پایدار آشنا شوید.
- در حوزهی مدیریت شهری یا سیاستگذاری فعالیت میکنید و به راهکارهای سازگار با اقلیم نیاز دارید.
در بخشی از کتاب نقش برنامه ریزی شهری در تغییرات اقلیمی میخوانیم
خیابانها باید پیاده مدار باشند یعنی قابل عبور، فشرده، امن و از نظر فیزیکی جذاب باشند. پیاده مداری یعنی محیطهایی که از پیاده روی، آهسته دویدن، دویدن، دوچرخه سواری، اسکیت بازی بین خطوط و سایر انواع جابجایی غیرموتوری پشتیبانی میکنند. کیفیت پیاده مداری وابسته به این عوامل است: فاصله (شعاعی که میتوان با پیاده روی یا دوچرخه سواری به آسانی به آنها دسترسی داشت)، طراحی (جذابیت، راحتی، ایمنی و امنیت مکان، شامل جادهها و پیاده روها)، و ترکیب کاربری زمین (دامنه وسیعی از کاربریهای زمین در یک شعاع خاص، شامل فروشگاهی، تفریحی، آموزشی و مسکونی، به صورتی که مقاصد و فضاهای گردهمایی زیادی برای ساکنان فراهم شود). شهرهای پیاده مدار مزایای بسیاری دارند، از جمله آلایندههای کمتر با استفاده از گزینههای حملونقل پایدار، پیامدهای سلامتی بهتر با تحریک فعالیتهای فیزیکی و محیط سرزنده/جذاب تر. بنابراین چارچوبهای برنامهریزی باید شامل استاندارهای طراحی خیابانی باشند که شامل پیاده روهای در دسترس، تقاطع ها، روشنایی خیابان، پارکینگ داخل خیابان، مسیرهای دوچرخه سواری، شیبهای دسترسی و مناظر زیبا هستند.
قانون برنامهریزی فضایی 1979 سوئیس بیان میکند سکونتگاهها باید شامل تعداد زیادی فضای باز و درخت باشند و هم چنین مسیرهای دوچرخه سواری و پیاده روی در آنها ایجاد و حفظ شود (ماده 3.3). راهنمای خیابانهای بریتانیا (2007) مثالی دقیق تر ارائه میدهد، چون شامل قوانین مختلفی درباره استانداردهای خیابان برای تسهیل پیاده مداری است. مثالها عبارتند از: مسیرهای پیاده روی باید تا حد ممکن مستقیم و مطابق با خطوط دید باشند، شبکههای پیاده رو باید به یکدیگر متصل باشند، و وقتی این شبکهها به وسیله خیابانهایی با ترافیک سنگین از هم جدا میشوند، در صورت امکان باید تقاطعهای سطح زمین مناسب فراهم شوند، همه تقاطعها باید پیاده روهای مناسب داشته باشند، سطوح به کار رفته در پیاده روها باید هموار و بدون خطر سُر خوردن باشند، و باید صندلیهایی در مسیرهای پیاده روی اصلی در هر 100 متر درنظر گرفته شوند تا نقاط استراحت فراهم کنند و فعالیت خیابانی را تشویق کنند.
بله

















