کتاب من آلیس نیستم ولی اینجا خیلی عجیبه!

کتاب من آلیس نیستم ولی اینجا خیلی عجیبه! نوشته‌ی فرید حسینیان تهرانی، داستانی بر پایه‌ی یک سندرم است که احساسات و تخیلات گوناگونی را به تصویر می‌کشد. نویسنده با قلم خاص و سبک روایی منحصربه‌فردی که دارد، ما را همچون آلیس در سرزمین عجایب، به جهانی پر از راز و رمز می‌برد.

درباره‌ی کتاب من آلیس نیستم ولی اینجا خیلی عجیبه!

ماجرای کتاب من آلیس نیستم ولی اینجا خیلی عجیبه! به یک سندرم عجیب مربوط می‌شود؛ سندرمی که نام آن آلیس در سرزمین عجایب است. علت انتخاب چنین اسمی برای این سندرم این است که فرد مبتلا، همه‌ چیز را متفاوت از دنیای واقعی می‌بیند، مثلاً بعضی چیزها را به اندازه‌ی غول‌ها یا کوچک‌تر از آنچه هستند، می‌بیند و بعضی چیزها در نظرش همانند فرشته‌ها هستند. فرید حسینیان تهرانی با استفاده از این بیماری، داستان فانتزی جذابی خلق کرده است.

راوی کتاب من آلیس نیستم ولی اینجا خیلی عجیبه! در کودکی از این مشکل رنج می‌برده و وقتی بزرگ می‌شود، به طبیعت این سندرم پی می‌برد و در خاطرات خود به دنبال آن می‌گردد. راوی قصه در مسیر بازیابی خاطراتش، به تجربه‌ی متفاوتی رسیده و تصویر تحریف‌شده‌ای از جهانش می‌بیند. فرید حسینیان تهرانی با ادغام این تصاویر، مرز بین خیال و واقعیت را از میان برمی‌دارد و به جذاب‌تر شدن و پیچیده‌تر شدن قصه‌اش می‌افزاید. فرید حسینیان تهرانی در کتاب من آلیس نیستم ولی اینجا خیلی عجیبه! از آثار سینمایی و ادبی معروفی در روایت خود بهره گرفته است که این نکته نیز، در کنار مرز محو خیال و واقعیت، کتابش را خواندنی‌تر کرده است.

فرید حسینیان تهرانی، راوی کتاب من آلیس نیستم ولی اینجا خیلی عجیبه! را در جهانی مملو از افسانه‌ها و اساطیر رها می‌کند؛ در جایی که هرگز نمی‌تواند مأمن امنی بیابد. نویسنده با خلق چنین فضایی در این کتاب کوشیده جهانی استعاری از حضور بشر در عصر مبهم و پیچیده‌ی پسامدرن را به تصویر بکشد. این کتاب را انتشارات هیلا به چاپ و انتشار رسانده و در دسترس شما علاقه‌مندان به داستان‌های فانتزی فارسی قرار دارد.

کتاب من آلیس نیستم ولی اینجا خیلی عجیبه! برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب را به افرادی توصیه می‌کنیم که به داستان‌های کوتاه با درون‌مایه‌ی فانتزی و فضایی تخیلی و رازآلود علاقه دارند.

در بخشی از کتاب من آلیس نیستم ولی اینجا خیلی عجیبه! می‌خوانیم

بعد از افتادن از صندلى به هوش نیامده بودم. روان‌پزشک معاینه‌ام کرده بود، تشخیصش پنیک اَتَک بود و چون دلیلى براى حمله در سابقه من و چیز ناخوشایندى هم در جریان جلسه ما دستگیرش نشده بود، جلسات بعد را به یافتن دلیل این مشکل اختصاص داد (این را بعد از به هوش آمدنم گفت و من مطمئن شدم که دیگر نیازى به خدمات روان‌پزشکى ندارم!) در واقع مى‌خواست مشکل خودش را حل کند تا مشکل من... به هر حال با این‌که وضع عمومى‌ام را عادى برآورد کرده بود براى این‌که تبعات احتمالى اتفاق (ضربه و خونریزى مغزى) گریبانم را (گریبانشان را) نگیرد و همه‌چیز تحت نظر باشد، تصمیم گرفتند (گرفت: دکتر) که من را به بیمارستان بفرستد. راستش این قسمت ماجرا من را از او دلسرد کرد. با آن جمله کذایى به نظرم آدم قوى‌ترى رسیده بود چیزى در مایه پزشکانى که اتانازى مى‌کنند. البته اتانازى شاید واژه درستى براى تعریف کردن آدم‌هاى قوى نباشد دست‌کم در زبان فارسى! مقایسه کنید با سلحشور، دلاور، گردن‌کلفت، چندمرده‌حلاج، یک‌تنه‌حریف، سنگ زیرین آسیا، شیرآهن‌کوه مرد، غول! نه این اتانازى ناز و اطوارش زیاد است. همان «قتل ترحمى» شاید واژه مناسب‌ترى باشد. حالا از روى ترحم یا ترس فرقى نمى‌کند. چون همراهى نداشتم خودشان آمبولانس خبر کردند. البته مادر و پدرم را هم خبر کرده بودند اما پیش از رسیدن آن‌ها من راهى شده بودم. راهى که هر دقیقه‌اش در آمبولانس براى من مثل گذار از پاساژى بود که از درى واردش شدم و از در دیگر خارج: کریدورى که مرز دو سرزمین را قطع مى‌کرد. سرزمینى که تا به حال در آن زندگى مى‌کردم و سرزمینى که از این پس باید در آن سر مى‌کردم. دو سرزمینى که تنها تفاوتشان تفاوت منى بود که در هریک از آن‌ها مى‌زیست. چیزهایى که براى من در جهان اول اتفاق و حادثه تلقى شده بود در جهان بعدى قانونِ حاکم بود. قانونى که مى‌توانست اسباب دست من باشد تا من، اسباب دست حوادث... توى همان حال نیمه‌هوشیار توى دلم قند آب شد.