بله
کتاب اهونودگاه زرتشت، عنوان ترجمه‌ای از سروده‌های مذهبی زرتشت است که به کوشش اردشیر بهمردی گردآوری شده. او در این اثر علاوه‌بر ترجمه‌ی اهونودگاه، اولین بخش گاهان، با تکیه بر ترجمه‌های هلموت هومباخ و ایرج تاراپوروالا به پژوهش‌های زبان‌شناختی سروده‌های این بخش نیز پرداخته است تا بتواند به نگاهی نو و یافته‌هایی تازه دست یابد و آن را به خوانندگان خود عرضه کند.
درباره‌ی کتاب اهونودگاه زرتشت
سروده‌های زرتشت که تحت عنوان گاهان یا گاتاها شناخته می‌شوند، پنج بخش را در بر می‌گیرد و نام این بخش‌ها به ترتیب اهونَوَدگاه، اُشتَوَدگاه، سپَنتَمَدگاه، وهوخَشترگاه و وهیشتوایشت‌گاه است. اردشیر بهمردی در کتاب اهونودگاه زرتشت، همان‌طورکه از نام اثر پیداست، به سراغ ترجمه و بررسی اولین بخش از این سروده‌ها رفته است.
اردشیر بهمردی که خود در مقام روحانی زرتشتی خدمت می‌کند و در رشته‌ی فرهنگ و زبان‌های ایران باستان صاحب مدرک دکترا است، دو ترجمه‌ی هلموت هومباخ، ایران‌شناس آلمانی و ایرج تاراپوروالا، پژوهشگر دین و فرهنگ زرتشتی را به موازات یکدیگر در این کتاب آورده است و به این ترتیب از نظرگاه علمی و همین‌طور از زاویه‌ی نگاه سنتی موبدان زرتشتی به بررسی سروده‌های این بخش پرداخته است.
او معتقد است برداشت موبدان شرقی که اغلب به‌صورت سنتی درمورد کتاب اوستا آموزش دیده‌اند با نگاه اندیشمندان غربی در ترجمه‌ی گاهان، تفاوت‌های بسیاری دارد. ازاین‌رو بررسی موازی ترجمه‌ی هلموت هومباخ، و تفسیر ایرج تاراپوروالا، می‌تواند دریافت‌های تازه‌ای را به دست دهد که حامل نگاه تازه‌ای برای زرتشتیان و دین‌پژوهان باشد. او همچنین در طی واکاوی و ترجمه‌ی کتاب اهونودگاه زرتشت، از کنکاش در دستور زبان و زبان‌شناسی واژه‌ها نیز غافل نمانده است.
کتاب اهونودگاه زرتشت در بخش پیشگفتار چکیده‌ای از اوستا و شرح مختصری در باب وزن سروده‌های گاهانی، تاریخچه‌ی گاهان و پژوهش‌های اوستاشناسی و... ارائه می‌کند. بهمردی در بخش اصلی کتاب که در قالب هفت بخش تدوین شده، به بررسی همه‌جانبه‌ی اهونودگاه، مهم‌ترین بخش گاهان، می‌پردازد. گفتنی‌ست که این اثر ارزنده با تلاش انتشارات بهجت در اختیار مخاطبان قرار گرفته است.
کتاب اهونودگاه زرتشت برای چه کسانی مناسب است؟
علاقه‌مندان به حوزه‌ی دین‌پژوهی و پژوهش‌گران و دانشجویان عرصه‌های فرهنگ و زبان‌شناسی، از نکات و آموزه‌های ارزنده‌ی این کتاب بسیار بهره خواهند برد.
در بخشی از کتاب اهونودگاه زرتشت: دو برداشت از خاور و باختر زمین (ایرج تاراپورولا هلموت هومباخ) می‌خوانیم
آهنگ کمی که در آن برابری کوتاه و بلندی هجاها و سامان نهاده شدن آن‌ها ارزش دارد، مانند سروده‌های ودایی، سانسکریت، تازی و پارسی.
سرودهای گاهانی دارای آهنگ هجایی هستند؛ ولی باید آگاهی داشت که در شمارش هجاهای نیم بیت‌های گاهان، آهنگ سروده‌های ودایی و سانسکریت با آهنگ اوستایی همساز نیست. به‌ویژه چیدمان هجاهای کوتاه و بلند که مبنای آهنگ سروده است، دارای سامان اندک است. گرچه شماری از زبان شناسان آهنگ سروده‌های اوستایی را تکیه‌ای یا ضربی می‌دانستند ولی امروزه هجایی بودن سروده‌های گاهانی و اوستایی نو (متأخر) انگاره‌ای (نظریه‌ای) فراگیر است و تنها در شمارش هجاها در نیم بیت‌های گوناگون ناهمسانی (اختلاف) وجود دارد.
