کتاب سایه مهتاب

کتاب سایه مهتاب، نوشته‌ی مینا کارگرزاده، روایت عشق و انتقام است. در این کتاب داستانی، باورهای خرافی خانواده‌های سنتی به صورت واضح قابل مشاهده است. از طرفی جنبه‌ی زنانه‌ی داستان بسیار پررنگ است. زنان این داستان به خاطر عشق محنت‌هایی را به جان خریده‌اند و حتی دست به اقداماتی غیر قابل باور می‌زنند. یکی زن و فرزند برادرش را آواره می‌کند و دیگری در دام افکار انتقام‌جویانه می‌افتد.

درباره‌ی کتاب سایه مهتاب

در کتاب سایه مهتاب به قلم مینا کارگرزاده، با چند زن با شخصیت‌های مختلف مواجه هستیم. زنی که بچه‌دار نشده و از یک دانه برادرش برای تمام عمر نگهداری کرده است؛ زنی که دو دختر دارد و شوهرش را در جوانی از دست داده است و در نهایت دو خواهر دم بخت. خواهر کوچک‌تر بعد از مرگ پدرش در نظر عموم نحس خوانده شده است. داستان حول محور ماجرای عشقی یکی از خواهران و سوءتفاهم‌هایی می‌گردد که بین آن‌ها ایجاد شده است. با مطالعه‌ی این کتاب درمی‌یابیم که تا چه حد باورهای نادرست خرافی می‌تواند زندگی انسان‌ها را به نحو اسف‌باری تحت تاثیر قرار دهد.

زنی که همسر خود را از دست داده، در نتیجه‌ی همین باورهای خرافی از خانه‌ی خود بیرون شده و در فقر دختران خود را بزرگ می‌کند. زن خود را نفرین می‌کند که چرا عاشق شده است و از نظر او عشق جز تباهی چیزی به بار نمی‌آورد. دختر کوچک که از ابتدا با نگاه‌های سرزنش‌آمیز دیگران مواجه شده، بیش از همه از عشق و داستان‌های مربوط به آن گریزان است؛ اما ناخواسته وارد ماجرایی می‌شود که سراسر رنج و سیاهی است. کینه‌جویی یکی از آثار دلبستگی ناامن است. فردی که دچار تله‌ی بی‌اعتمادی است؛ وقتی با مشکلات زندگی عاطفی مواجه می‌شود، می‌تواند رفتارهایی به شدت خطرناک و زیان‌بار برای خود و دیگران داشته باشد. در اینجا ما با چه داستانی مواجه هستیم؟ عشق؟ انتقام؟ بخوانید و از ماجرایی که مینا کارگرزاده به رشته‌ی قلم درآورده است، لذت ببرید. کتاب سایه مهتاب یک روایت عاشقانه و اجتماعی است که به همت انتشارات کدیور در دسترس شما عزیزان قرار گرفته است.

کتاب سایه مهتاب برای چه کسانی مناسب است؟

مطالعه‌ی کتاب سایه مهتاب به تمامی بزرگسالان علاقه‌مند به داستان‌های اجتماعی و عاشقانه‌ی فارسی پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب سایه مهتاب می‌خوانیم

زیور روی تشک این پهلو آن پهلو می‌شد. خواب به چشمش نمی‌آمد. یوسف هنوز نیامده بود. لنگ‌لنگان تا در حیاط آمد. توی کوچه سرک کشید. سایه‌ی یوسف و اعتمادی را زیر تیر چراغ‌برق دید. سر کوچه، جلوی خانه‌ی مرضیه. به رختخواب برگشت. پایش زق زق می‌کرد. زخم پایش عین چشم گاو باز مانده بود. صدای دولت توی سرش بود و چشم‌های ‌آبی دختر در نظرش.

«خدا رحم کند. خدا به همه‌مان رحم کند»

دلش به شور افتاد. مبادا آن چشم‌ها خانه‌ی شیطان باشد. آخر دولت حرف‌هایش ردخور نداشت. یاد آن زن جوان افتاد که قابله‌ها جوابش کرده بودند اما دولت برایش کاری کرد کارستان. زن با گریه به دولت التماس کرده بود:

- اگر آبستن نشوم، خواهرشوهرم، شوهرم را پا پی می‌شود تا سرم هوو بیاورد. هر چه بخواهی برایت می‌آورم اما کاری کن. قَسَمت می‌دهم. دعایی بخوان و در دامنم یک بچه بگذار.

زیور یادش آمد که خبر دوقلو زاییدن زن بعد از یک سال چطور توی محل پیچید.

زیور باز هم یادش آمد آن زن تازه‌عروس را که دولت برایش باطل سحر نوشت و او را از شر دختر هوویش که شیرین‌عقل بود خلاص کرد. زیور در خیال خود دست و پا می‌زد و آن شب نفهمید چه وقت یوسف به خانه برگشت.