کتاب مترو 2033: کتاب اول مجموعه مترو

دنیایی که در کتاب مترو 2033 می‌بینیم، جهانی است ویران، مستحیل شده در تشعشعات رادیواکتیو که در آن، گونه‌ی بشر، سرپرستی جهان را به گونه‌های حیاتی جدیدی سپرده است که به دلیل جهش‌یافته بودن، بهتر با دنیای جدیدی که به‌خاطر جنگ‌افروزی‌های انسان‌ها به وجود آمده است، سازگار شده‌اند. اما آیا انسان‌ها کاملاً منقرض شده‌اند؟ دیمیتری گلوخوفسکی خوابی هولناک برای آینده‌ی بشر دیده است و نگاهی بی‌احساس به چندهزار نفر مردمی انداخته که زیر زمین، در دهلیزهای تاریک متروی شهر مسکو برای به‌دست آوردن حداقل‌های زندگی در ستیز با یکدیگرند.

درباره‌ی کتاب مترو 2033

تمام اتفاقات از سال 2013 شروع شد؛ زمانی که کشور روسیه، مانند سایر کشورهای جهان از نبرد اتمی در امان نماند و طبیعت بکرش را با بیابان‌هایی بایر و جنگل‌هایی خرد شده معاوضه کرد. در دنیای سرد کتاب مترو 2033 (Metro 2033) پسری با نام آرتیوم متولد می‌شود که مادرش را در حمله‌ی موش‌های وحشی از دست می‌دهد، در سال 2033 او مردی 24 ساله است و در یک ایستگاه نظامی زندگی می‌کند. تهدیداتی جدی از سوی موجودات جهش‌یافته‌ای بدون سر و سه پا که کودکان را می‌دزدند یا حکومت‌های خودمختار دیگری که قصد حکمرانی بر سایر مردم را دارند، دنیای او را احاطه کرده است. اما او بار گناهی را بر دوش می‌کشد که این اوضاع را برایش بغرنج‌تر می‌کند. چندین سال قبل، او پس از ماجراجویی‌ای با دوستانش در نزدیکی سطح زمین، فراموش می‌کند تا چفت در را محکم کند و گمان می‌رود که بسیاری از موجودات جهش‌یافته‌ای که حالا آن‌ها را تهدید می‌کنند از آنجا آمده باشند. این احساس گناه باعث می‌شود برای بهترکردن اوضاع فعلی احساس مسئولیت کند.

سرپرست فعلی او که با نام شکارچی او را می‌شناسیم، مأموریتی به او محول می‌کند: که اگر زنده نماند، آرتیوم باید پیامی مهم را به پولیس، یکی از امن‌ترین و بزرگترین ایستگاه‌های متروی مسکو، برساند. برای گذرکردن از این راه باید از ایستگاه‌هایی که توسط نئوکمونیست‌ها و نئونازی‌ها و دیگر اشکال حکومت‌های سیاسی خودمختار اداره می‌شوند عبور کند و در چنین شرایطی خطر زنده‌نماندن او را صدچندان می‌کند.

کتاب مترو 2033 را می‌توان از جهاتی دیگر تأملی سیاسی و روان‌شناختی در آینده‌ی بشر تلقی کرد. این دست از کتاب‌ها که در آن مسائل بغرنج انسانی اولویت اصلی را دارند، ردپایی عمیق در ادبیات روسیه به جا گذاشته‌اند و دیمیتری گلوخوفسکی (Dmitry Glukhovsky) را می‌توان از جهاتی ادامه‌دهنده‌‌ی راه پیشین ادبیات روسی دانست. آرتیوم به‌عنوان شخصیت اصلی داستان به دلیل امید، مسئولیت‌پذیری و تلاش برای حفظ کردن بنیان‌های لرزان اخلاق، نمادی از کورسوی امیدی است که نویسنده آن را نجات‌بخش زندگی‌ پرهیاهو و سبعانه‌ی بشر قلمداد کرده است و همچنان پرسش‌هایی عمیق را درباره‌ی معنای زندگی در ذهن مخاطبش به جریان می‌اندازد.

انتشارات کتابسرای تندیس وظیفه‌ی معرفی این اثر را با ترجمه‌ی فربد آذسن به جامعه‌ی فارسی زبان به دوش می‌کشد.

جوایز و افتخارات کتاب مترو 2033

• کتاب پرفروش بین‌المللی؛
• برنده‌ی جایزه‌ی Eurocon 2007 برای آثار علمی - تخیلی؛
• ترجمه شده به 35 زبان مختلف.

اقتباس‌های سینمایی و فرهنگی از کتاب مترو 2033

• از این کتاب یک بازی ویدئویی به همین نام توسط شرکت اوکراینی 4-ای گیمز در سال 2010 برای پلتفرم XBOX ساخته شد و در سال‌های 2013 تا 2024 نسخه‌های دیگری از این بازی منتشر شده است که نقدهای مثبت فراوانی را دریافت کرده است.
• فیلمی سینمایی با اقتباس از کتاب مترو 2033، در حال ساخت است؛ اما مدتی است که روند تولید آن با وقفه‌هایی مواجه شده و تاریخ اکران آن نامشخص است.

کتاب مترو 2033 برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به داستان‌هایی علمی و تخیلی با فضاهای آخرالزمانی و با مایه‌های سیاسی علاقه‌مند هستید، این کتاب مناسب شماست. اگر جزو کسانی هستید که بازی ویدئویی این کتاب را امتحان کرده‌اید، از جزئیات بیشتر و پایان متفاوت کتاب لذت خواهید برد.

در بخشی از کتاب مترو 2033: کتاب اول مجموعه مترو می‌خوانیم

آرتیوم بیست سال را رد کرده و موقعى به دنیا آمده بود که هنوز زندگى آن بالا، روى سطح، جریان داشت. او به اندازه‌ى کسانى که در مترو متولد شده بودند، لاغر و رنگ‌پریده نبود؛ کسانى که از ترس رادیواکتیو و تشعشعات سوزان خورشید که براى ساکنان زیرزمین مخرب بود، جرئت رفتن به سطح را نداشتند. درست است؛ حتى خود آرتیوم، تا جایى که مى‌توانست به خاطر بیاورد، فقط یک بار روى سطح رفته بود و آن هم فقط براى یک لحظه. شدت تابش رادیواکتیو، آن بالا آن‌قدر زیاد بود که اگر کسى کمى کنجکاو مى‌شد، قبل از این‌که فرصت گردشى کوتاه پیدا کند و سهم خود را از دنیاى عجیب بالا ببیند، در عرض چند ساعت کاملاً سرخ مى‌شد.

او اصلاً پدرش را به خاطر نداشت. تا موقعى که پنج سال داشت، مادرش در کنار او بود. آن‌ها در تیمیریازوسکایا زندگى مى‌کردند. همه چیز خوب و رو به راه بود تا این‌که تیمیریازوسکایا مورد حمله‌ى موش‌ها قرار گرفت.

یک روز، دسته‌ى عظیمى از موش‌هاى خیس، خاکسترى و غول‌پیکر، غافلگیرانه از یکى از تونل‌ها در طرف تاریک ایستگاه سرازیر شدند. تونلى بود که از اطراف، به گودال‌هاى عمیق ختم مى‌شد. شاخه‌اى از بخش شمالى اصلى که نادیده گرفته شده و عمق زیادى پیدا کرده بود و بدین شکل، در شبکه‌ى پیچیده‌اى از صدها راهرو گم شده بود. مارپیچ‌هاى بدبو و سرد وحشتناک. تونل وارد قلمروى موش‌ها شده بود؛ جایى که حتى مستأصل‌ترین ماجراجویان هم جرئت رفتن به آن را نداشتند. حتى کسى هم که گم شده بود و نمى‌توانست از طریق نقشه‌ها و راه‌هاى زیرزمینى راهش را پیدا کند، در این نقطه توقف مى‌کرد. مى‌شد به طور غریزى، حس خطر سیاه و تهدیدآمیزى را که از ناحیه برمى‌خاست، حس کرد. هرکس، همان‌طور که باید از دروازه‌هاى یک شهر طاعون‌زده اجتناب ورزد، باید از شکاف ورودى این ناحیه نیز به سرعت دور مى‌شد.

هیچ‌کس مزاحم موش‌ها نمى‌شد. هیچ‌کس وارد قلمروى آن‌ها نمى‌شد. هیچ‌کس جرئت تجاوز به مرزهاى آن‌ها را نداشت.

آن‌ها به سراغ انسان‌ها مى‌آمدند.