کتاب آینه تال

کتاب آینه تال، رمانی ایرانی نوشته‌ی سودابه فرضی پور است که از دید زنی تنها با بار مسئولیت بزرگ کردن فرزند، به زندگی در شرایط امروزی ایران نگاه می‌کند. راوی زن داستان که برگزارکننده‌ی مهمانی و جشن‌های کوچک است، حالا می‌خواهد برای بهتر شدن وضع زندگی خود و فرزندش، دست به کاری بزرگ بزند و عروسی مجللی برای پسر یک کارخانه‌دار ثروتمند برگزار کند. اما این فقط آغاز ماجراست.

درباره‌ی کتاب آینه تال

ادبیات زنانه‌ی ایران، با حضور نویسندگان قدرتمندی که هر یک دریچه‌ای تازه به زندگی زنان باز می‌کنند و ابعاد مختلف روان زنانه را به مخاطبان نشان می‌دهند، هر روز پربارتر می‌شود. کتاب آینه تال، نوشته‌ی سودابه فرضی پور نیز در تلاش است بخشی از این ادبیات زنانه باشد و با دیدی نو و لحنی تازه، به سختی‌های زندگی زنان بپردازد. زنانی که مسئولانه زندگی را در آغوش می‌گیرند و سعی می‌کنند به جای مظلوم واقع شدن و دلسوزی برای خود، همه‌ی آن‌چه می‌خواهند را خود به دست آورند. اما تنهایی مثل گردبادی وحشی آن‌ها را احاطه می‌کند و با تمام قدرت به فکر ریشه‌کن کردن آن‌هاست.

شخصیت اصلی رمان ایرانی آینه تال، زنی امروزی در خانواده‌ای عادی است که به تازگی از همسرش جدا شده است. او پسری دارد که دوست دارد همه چیز را برایش فراهم کند. زن برگزارکننده‌ی مراسمات کوچک است و شبانه‌روز برای رفاه و آسایش پسرش زحمت می‌کشد. هر روز با انواع و اقسام آدم‌ها با سلایق مختلف سر و کله می‌زند و سعی می‌کند آرامش خود را حفظ کند. در خانواده هم همین‌طور است. پسر پرتوقع، خانواده‌ی پدری به هم ریخته و ازدواج نابسامان، زندگی‌اش را تلخ کرده‌. او تصمیم می‌گیرد برای رفع مشکلات مادی‌اش کاری بزرگ را قبول کند و جشن عروسی پرتجملی برای پسر یک کارخانه‌دار بگیرد. اما اوضاع اصلا اینقدرها ساده نیست.

کتاب آینه تال، زبانی روان و لحنی امروزی دارد. نویسنده به خوبی از پس توصیف صحنه‌ها برآمده و خیلی سیال از فضای ذهنی راوی به واقعیت و از واقعیت به ذهن راوی رفت و برگشت می‌کند. راوی، می‌تواند به خوبی احوالات درونی‌اش را با چند جمله‌ی ساده، به مخاطب نشان دهد. دیدگاه راوی به بسیاری از موضوعات معمولی خواندنی و نو است و اتفاقاتی جالب و مهیج موجود در داستان هم، کشش آن را چند برابر می‌کند.

کتاب آینه تال را انتشارات هیلا به چاپ رسانده است.

کتاب آینه تال برای چه کسانی مناسب است؟

کتاب آینه تال برای علاقه‌مندان به رمان‌های ایرانی با محوریت زنان و موضوعات اجتماعی خواندنی است.

در بخشی از کتاب آینه تال می‌خوانیم

سیب‌زمینى‌ها را هم مى‌زنم. مامان نخ را از دور انگشتش باز مى‌کند و دور کلاف مى‌پیچد و کلاف را روى میز مى‌گذارد. براى مهمانش چاى مى‌ریزد. راضیه‌خانم ادامه مى‌دهد که مى‌خواهد یک روز یک ظرف بنزین بردارد، برود جلوِ مغازه پارچه‌فروشى شوهرش، ظرف را روى سر خودش خالى کند و کبریت بزند، بعد یک گوله آتش بشود و برود توى مغازه و بچسبد به تک‌تک توپ‌هاى پارچه. گیپورها را بسوزاند، مخمل‌ها را بچزاند و آتش بزند به ململ‌ها و ترمه‌ها. مى‌خواهد یکى‌یکى توپ‌هاى پارچه را بغل بکشد و بسوزد و بسوزاند... طورى با جزئیات مى‌گوید که انگار بارها این تصویر را براى خودش مرور کرده است؛ تصویرِ وقتى که مى‌رود، آتش مى‌زند، مى‌سوزد و گُر مى‌گیرد.

مامان مى‌گوید: «صلوات بفرست...» و از بین لب‌هاى خودش یکى دو بار صداى صلوات مى‌آید. مامان سنگ صبور همه زن‌هاى کوچه است. با حوصله گوش مى‌دهد، شوهر طرف را فحش مى‌دهد و نفرین مى‌کند و حتى به سینه مى‌کوبد، آخرش هم دلدارى مى‌دهد: «با خودت این‌جور نکن... گور باباش... بذار بره ور دل ننه‌ش... زندگى همینه دیگه... هرکس یه‌جورى...» و بعد از همه این‌ها جمله طلایى را مى‌گوید: «مردها همه‌شون عین بچه مى‌مونن...» و واى به حال زنى که یکى دو روز بعد از جلسه درددل با مامان دست در دست شوهرش خندان در کوچه دیده شود؛ براى مامان این کار یعنى خیانت! یعنى دورو بازى و دیگر چنین زنى از لیست درددل خط مى‌خورد.

توى رابطه با همسایه‌ها مامان فقط شنونده است. هیچ‌وقت از خودش حرف نمى‌زند، نه از خودش، نه از رابطه‌اش با نادرخان و نه از من و زندگى‌ام. اگر هم بگوید، حتما خوبى‌ها را مى‌گوید؛ گاهى هم خوبى‌هاى من‌درآوردى. همسایه‌ها خیال مى‌کنند که من دانشگاه را تمام کرده‌ام و الآن ارشد دارم، خیال مى‌کنند کامران رفته خارج تا یک تجارت آن‌چنانى راه بیندازد. آن‌قدر هم این‌ها را، با ربط و بى‌ربط، با اصرار تکرار مى‌کند که حس مى‌کنم خیلى وقت‌ها شک‌برانگیز مى‌شود.