کتاب کوه صدایم را پس نمی‌دهد: مجموعه شعر

کتاب کوه صدایم را پس نمی‌دهد، مجموعه‌ای از شعرهای معاصر فارسی، با مضمون احساسی و عاشقانه از محسن حسینخانی است که دربردارنده‌ی سروده‌هایی به‌سبکی نو، فارغ و آزاد از قیدوبندهای قافیه‌پردازی و قالب‌های کلاسیک است.

درباره‌ی کتاب کوه صدایم را پس نمی‌دهد

خواندن شعر، آن‌هم شعرهای کوتاه، معاصر و نو، در روزگاری که تمرکز برای مطالعه‌ی مطالب طولانی کم‌تر شده، تغییرات مثبتی را در ما پدید می‌آورد و تمرکز کاهش‌یافته را تاحدی برمی‌گرداند. شعرها لطافتی را در بطن خود دارند که ممکن است خواننده را به وجد آورده، او را غمگین کنند، سبب شوند او متفکرانه به محیط اطراف خود بنگرد، دیدگاه جدیدی در مشاهده‌ی اجزاء و اتفاقات اطراف خود کسب کرده یا هر حالت متفاوت دیگری را تجربه کند.

کتاب کوه صدایم را پس نمی‌دهد، در دو دفتر ارائه شده که شامل اشعار احساسی، عاشقانه و اجتماعی‌ست. اشعاری که با بیان روان و صمیمانه که از زبان شاعر بیان شده‌اند. شعرهایی که دارای استعاره‌های متعدد و تشبیه‌های فراوان است و ماجراها و احساسات مختلف آمیخته به غم و ازدست‌رفتن را بازنمایی می‌کند.

محسن حسینخانی، روان، ساده و به‌دور از تکلف، گاه به‌مانند یک عاشق در غم ازدست‌رفتن معشوق یا محبوب، گاه به‌مثابه‌ی یک کودک در یادآوری خاطرات گذشته‌ی خود، تجربه‌های احساسی زیبایی را از یار، جهان و اتفاقات به‌شکل شعر درآورده است.

او در بخشی از یکی از سروده‌های خود، تعبیری از شعر فروغ فرخ‌زاد را ارائه کرده و در بخشی دیگر به یکی از کتاب‌های بیژن نجدی اشاره کرده است. شاعر این کتاب، هنرمندانه به نوشته‌های قدیمی، محبوب و معروفی توسل جسته و در بیان افکار، تصورات و احساسات خود، موفق عمل کرده است.

کتاب کوه صدایم را پس نمی‌دهد، رنگ‌وبوی خوشایندی به این روزگار خاکستری تزریق می‌کند و گزینه‌ای مناسب برای مطالعات روزمره یا شروع شعرخوانی محسوب می‌شود. محسن حسینخانی شاعر و نویسنده‌ی کتاب کوه صدایم را پس نمی‌دهد، مجموعه‌ای از جدیدترین سروده‌های سبک معاصر خود را گردهم آورده و انتشارات مروارید آن را به چاپ رسانده است.

کتاب کوه صدایم را پس نمی‌دهد برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب برای تمامی دوستداران شعر فارسی، سروده‌های احساسی غمگین و علاقه‌مندان به شعر نو، مناسب است.

در بخشی از کتاب کوه صدایم را پس نمی‌دهد: مجموعه شعر می‌خوانیم

وقتی هنوز هیچ کلاغی به خانه نمی‌رسید
ما به خوابی خوش رسیده بودیم
حالا کلاغ‌ها به خانه رسیده‌اند
و سپیدی خواب
از چشم‌ها پریده
دیگر پی برده‌ام
به تفاوت تاریکی با سیاهی
اخبار با واقعیت
و گمان می‌کنم
هرکدام از ما
قصه‌ای هستیم
که هیچ‌گاه به‌سر نمی‌رسد
زیر این گنبد کبود
انگار خدا...