کتاب محدودیت صفر: روش اسرارآمیز بومیان هاوایی برای دستیابی به فراوانی، سلامتی، آرامش و فراتر از این‌ها

اگر می‌خواهید برای یافتن احساس آرامش و خوشبختی با دیدگاه تازه‌ای روبه‌رو شوید، باید کتاب محدودیت صفر نوشته‌ی جو ویتالی و ایهالیا کالاهولن را بخوانید. این کتاب قرار است یک افق روشن را در برابر شما شکل دهد و یادآور می‌شود که برای رسیدن به سلامتی و خوشبختی هیچ‌وقت دیر نیست. پس اگر در دوره‌ای از زندگی خود به‌سر می‌برید که می‌خواهید به بهترین روزهای خود نزدیک شوید، با خواندن این کتاب و توصیه‌هایش مسیر خود را سریع‌تر و بهتر طی کنید.

درباره‌ی کتاب محدودیت صفر

همیشه می‌گویند بزرگ‌ترین دشمن شما خودتان هستید. این جمله یک معنای دقیق و تأمل‌برانگیز دارد. تنها چیزی که باعث می‌شود یک انسان نتواند به بهترین نسخه از خود تبدیل شود و همیشه در آرزوی روزهای آینده بماند، محدودیت‌هایی است که به خودش تحمیل می‌کند. آیا این محدودیت‌ها واقعی هستند و نشانی از عینیت زندگی‌مان دارند یا در واقع خود ما این محدودیت‌ها را در برابر خواسته‌ها و قدرت درونی‌مان ایجاد کرده‌ایم؟ کتاب محدودیت صفر (Zero Limits) نوشته‌ی جو ویتالی (Joe Vitale) و ایهالیا کالاهولن (Ihaleakala Hew Len) به شما می‌گوید تنها زمانی قادر خواهید بود زندگی بهتری را تجربه کنید که این حصارها و سدهایی را که در برابر خود قرار داده‌اید از میان برده و به قابلیت‌های‌تان پی ببرید.

این کتاب کوشش دارد از روش‌های بومیان هاوایی و رویکرد هواپونوپونو به شما بگوید. منظور از هواپونوپونو یعنی اصلاح آنچه اشتباه است! اشتباهی که شخص قرار است با نشان دادن عشق، بخشش و همچنین پالایش روح آن را تغییر دهد. در واقع هواپونوپونو به شما می‌گوید چگونه مواردی که شما را آزار می‌دهند را از غلط به درست تغییر دهید. این روش مختص بومیان هاوایی است و نگرش آنان به سلامت روان، روح و جسم را بازتاب می‌دهد. به‌همین‌جهت، می‌توان گفت وقتی از هواپونوپونو حرف می‌زنیم، در واقع از عشق و آرامش می‌گوییم. عشق و آرامشی که فقط در استراتژی ما در رویارویی‌ با چالش‌ها عینیت ندارد، بلکه در تمام رفتارهای‌مان عمق و نمود پیدا می‌کند.

جو ویتالی و ایهالیا کالاهولن در کتاب محدودیت صفر درباره‌ی روش‌های دست‌یابی به ثروت نیز به شما می‌گویند. در واقع کتابی که می‌خوانید تنها معرفی یک بینش یا نوعی مراقبه برای آرامش نیست. این کتاب به شما می‌گوید که چگونه با به‌کارگیری دیدگاه بومیان هاوایی قادر خواهید بود قابلیت‌های جدیدی را که باعث رشد شما می‌شوند، در خود کشف کنید. این دگرگونی درونی در ادامه شما را به سوی فرصت‌های متعدد و متنوع رهنمود می‌کند. این فرصت‌های جدید باعث می‌شوند تا شما مسیر موفقیت و کسب ثروت را طی کرده و سطح تازه‌ای از زندگی را تجربه کنید. کتاب محدودیت صفر اثر جو ویتالی و ایهالیا کالاهولن توسط مژگان جمالی ترجمه شده و انتشارات کتبیه پارسی آن را مننتشر کرده است.

نکوداشت‌های کتاب محدودیت صفر

• این کتاب خواندنی قادر است انسانیت را زنده کند. باید گفت عصاره‌ی این کتاب در مورد عشق است، اثری که خود نویسنده نیز با عشق آن را به نگارش درآورده! (Debbie Ford)
• عاشق این کتاب هستم! احساس می‌کنم این کتاب خودسازی می‌تواند برای هر نسل یک اثر اساسی باشد. باور دارم با این کتاب می‌توان جریانی را شروع کرد که به جنگ، فقر و صدمات وارده به محیط زیست کره‌ی زمین پایان می‌دهد. (Marc Gitterle)
• این کتاب همچون یک دینامیت است که وقتی شروع به خواندن می‌کنید، آتش آن روشن می‌شود. کتاب محدودیت صفر با آتش خود تمام الگوهای پیچیده و گیج‌کننده‌ی دست‌یابی به موفقیت را که پیش‌تر به اصل تبدیل شده‌اند، منفجر می‌کند. در عوض، یک دیدگاه جدید برای تغییر درونی پیشنهاد می‌دهد که در طی آن فقط باید یک قدم ساده بردارید. (Craig Perrine)
• این کتاب به شما می‌گوید که باید تمام آموزه‌ها، گفتارها و الگوهای خوشبختی و موفقیت را در یک بینش بسیار ساده و کاربردی خلاصه کنید: کلید رسیدن به بهترین روزهای زندگی، عشق‌ والا و قدردانی است. این کتاب واقعیت و قدرتی را که در درون خود دارید به شما یاددآوری می‌کنید. (James Arthur Ray)
• اگر به دنبال آرامش هستید و درعین‌حال می‌خواهید مطالب ارزشمندی نیز بخوانید، پس این کتاب برای شما مناسب است. (David Garfinkel)

کتاب محدودیت صفر برای چه کسانی مناسب است؟

خواندن این کتاب به تمام کسانی که به دنبال یافتن آرامش، پالایش روح و خوددرمانی هستند، پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب محدودیت صفر: روش اسرارآمیز بومیان هاوایی برای دستیابی به فراوانی، سلامتی، آرامش و فراتر از این‌ها می‌خوانیم

زمانی که در اکتبر 2006 در سمینار سه روزه‌ی نقطه‌ی عطف شرکت می‌کردم، روش میانبُر جو برای شفادهی، جلوی سیل اشک‌هایم را گرفت. سیل بی‌پایان اشک‌هایم در طی تمرینی که «بودن با مردم» یا چیزی شبیه به آن نام داشت جاری شد. مسئول سمینار برای اجرای تمرین «بودن با مردم»، جمعیت هفتاد و چهار نفره‌ی حاضرین را به چهار ردیف تقسیم کرد و هر کدام از ما به نوبت «بودن با مردم» را با نگاه کردن به چشم‌های افرادی که به ترتیب در هر ردیف بودند تجربه کردیم، بدون اینکه با آنها حرفی بزنیم. من در ردیف سوم بودم.

مدیر سمینار از ردیف اول خواست تا روی صحنه بروند و روبه‌روی ما بایستند. افراد ردیف اول به ما درحالی‌که در صندلی‌هایمان نشسته بودیم خیره شده بودند. ما هم به آنها نگاه می‌کردیم. سپس ردیف دوم به روی صحنه فراخوانده شدند و به فاصله‌ی یک فوت از ردیف اول و روبه‌روی آن‌ها ایستادند. آن‌ها برای سه دقیقه به چشم‌های هم نگاه کردند. بعد از آن، از افراد ردیف دوم خواسته شد تا صحنه را ترک کنند و در صندلی‌هایشان بنشینند. دوباره روی صحنه، افراد ردیف اول بودند که به ما در صندلی‌هایمان چشم دوخته بودند و ما که به آن‌ها بر روی صحنه نگاه می‌کردیم.

هرچه به نوبتِ به‌روی صحنه رفتنم نزدیک‌تر می‌شد، اضطرابم بیشتر و بیشتر می‌شد. دلیل آن را نمی‌فهمیدم. دست‌هایم شروع کردند به عرق کردن و مدام در صندلی‌ام وول می‌خوردم. کاری که باید می‌کردم ساده به‌نظر می‌آمد. من همیشه در برقراری ارتباط چشمی در زمان گفت‌وگو با غریبه‌ها یا دوستان موفق بوده‌ام. مطمئن بودم که حالم به‌زودی خوب می‌شود.