کتاب سفر به نیمه‌ دیگر خود: دو تک نگاری درباره افغانستان

کتاب سفر به نیمه‌ دیگر خود از علی نورآبادی، یک سفرنامه‌ی خودمانی، گیرا و جامع از دو سفر نویسنده به افغانستان است. کشوری که همیشه آرزوی سفر به آن را داشته و ممکن است با این سفرنامه، این رویا را به شما هم انتقال دهد. اگر به کتاب‌های سفرنامه و همینطور سرزمین افغانستان علاقه‌مندید، این اثر برای شما لذت‌بخش خواهد بود.

درباره‌ی کتاب سفر به نیمه دیگر خود

بهترین راه کشف دنیای اطراف و بیشتر دانستن و بیشتر فهمیدن، سفر است. اما شاید نتوان سفر به هر اقلیم و سرزمینی را به‌راحتی انجام داد و تجربه کرد،؛ اما می‌شود همراه با هر سطر از کتاب، در دنیایی جدید غرق شد، با این تفاوت که دیگر صحبت از دنیای خیالی در میان نیست. حرف از سرزمین و فضایی‌ست که واقعاً وجود دارد، مردمی که هویت آن‌ها واقعی است و آداب و رسومی که در گوشه‌ای از این جهان پهناور در جریان‌اند. کتاب سفر به نیمه دیگر خود، از همان دست سفرنامه‌هایی‌ست که خواننده را در هر کوچه و محله و در هر قدم از راه نویسنده همراه می‌کند و جزئیاتی را به خواننده انتقال می‌دهد که گویی مخاطب هم با خواندن هر سطر و پاراگراف در این سفر بیشتر پیش می‌رود. علی نورآبادی در این سفرنامه، دو روایت مجزا از دو سفر خود به سرزمین همسایه‌ی ما، افغانستان، می‌نویسد و ما را در تمام لحظات سفر با خود همراه می‌کند. نویسنده از رویایی می‌گوید که هرچند ممکن است برای دیگران عجیب باشد، اما بالاخره به حقیقت پیوسته است؛ رویای سفر به افغانستان!

با وجود این که عده‌ای از مردم افغانستان را با جنگ و مشکلاتی که سال‌هاست بر مردم تحمیل شده می‌شناسند، اما نباید از فرهنگ غنی، تاریخ جذاب و شگفت‌انگیز این سرزمین و صبر و استقامتی که در خون تک تک مردم جامعه‌ی آن جریان دارد غافل شویم. کتاب سفر به نیمه دیگر خود، ما را به گوشه‌گوشه‌ی این دیار می‌کشاند و حقایقی را پیش روی ما می‌آورد که ممکن است تا قبل از این که به سراغ این کتاب برویم، از آن‌ها اطلاعی نداشته باشیم. با خواندن این سفرنامه، زیبایی‌هایی را می‌بینیم که بیشتر پشت پرده‌ی جنگ و ناملایمتی‌هایی که از افغانستان بر سر زبان‌ها بوده، پنهان شده‌اند. علی نورآبادی با این اثر، تنها فرهنگ و تاریخ این سرزمین را به ما انتقال نمی‌دهد؛ بلکه با بازتاب زیبایی‌ها، رویایی را که سال‌ها در سر داشته، در دل مخاطب خود نیز به جریان می‌اندازد!

آن‌چه در این سفرنامه می‌خوانیم، از زبان خبرنگاری روایت می‌شود که ماجرایی را از دو سفر خود به این کشور روی کاغذ آورده است؛ اولین سفر، شخصی و زمینی است و سفر دوم، یک سفر رسمی به‌شمار می‌‍رود که به دعوت مسئولان فرهنگی افغانستان صورت گرفته‌اند. اهمیت روایت‌هایی که از این سفرها می‌خوانیم، در دیدگاه نویسنده‌ی آن‌هاست. دیدگاهی که افغانستان را تنها یک کشور همسایه نمی‌بیند، بلکه با توجه به پیشینه‌ی تاریخی و فرهنگی مشترک با ایران، افغانستان را نیمه‌ی دیگری از ایران می‌داند و مردم آن را خواهران و برادران و دوستانی از سال‌های دور برمی‌شمارد! همین موضوع هم باعث شده تا جزئیات را با دقت بیشتر و با احساساتی عمیق‌تر برای مخاطبان خود بازگو کرده و چهره‌ای از افغانستان را پیش چشم ما عیان کند که ممکن است آشنایی چندانی با آن نداشته باشیم. گفتنی‌ست کتاب سفر به نیمه دیگر خود، به کوشش نشر صاد به چاپ رسیده و در اختیار علاقه‌مندان قرار گرفته است.

کتاب سفر به نیمه دیگر خود برای چه کسانی مناسب است؟

مطالعه‌ی این اثر را به علاقه‌مندان سفرنامه‌ها و دوستداران کشف بیشتر از فرهنگ و تاریخ سرزمین‌ها و جوامع دیگر، پیشنهاد می‌کنیم.

در بخشی از کتاب سفر به نیمه‌ دیگر خود: دو تک نگاری درباره افغانستان می‌خوانیم

«افغانستان» را هم می‌شناسیم و هم نمی‌شناسیم. می‌شناسیم اما شناخت‌مان سطحی، ناقص و به‌شدت صدا و سیما زده است، و نمی‌شناسیم چون از گذشته و امروز افغانستان تقریباً هیچ نمی‌دانیم. به عبارت دیگر بزرگ‌ترین درد ما درباره‌ی افغانستان «جهل مرکبی» است که داریم. یعنی نمی‌شناسیم و نمی‌دانیم که نمی‌شناسیم. حتی به نظر من شناخت مردم ما از عراق خیلی بیشتر از افغانستان است.

اما ما با افغانستان «هم تاریخ»، «هم فرهنگ»، «هم زبان»، «هم ادبیات» و خیلی «هم»‌های دیگر هستیم. افغانستان پاره‌ی تن خراسان بزرگ و به عبارت دیگر ایران بزرگ است. جالب اینکه ما با افغانستان بیشترین اشتراکات را داریم، اما از سوی دیگر کمترین شناخت و یا بهتر است بگویم بیشترین سوءتفاهم را هم داریم. چرا؟ ما می‌رفتیم تا پاسخ این چرا و چراهای بسیار دیگر را پیدا کنیم.

سفر به افغانستان از جمله آرزوهایم بود. دو سه سالی می‌شد که به دنبال سرگرفتن این سفر بودم تا اینکه امسال فرصتش پیش آمد. با هرکه برای رفتن به این سفر مشورت می‌کردم، می‌ترساند و برحذرم می‌داشت. لب صحبت‌ها این بود: «افغانستان تازه از اشغال طالبان آزاد شده و ناامن است. بگذارید چند سال دیگر بگذرد و کمی سر و سامان بگیرد بعد بروید.» اگر می‌خواستیم به این تحذیرها و تهدیدها توجه کنیم باید سال‌ها صبر می‌کردیم. این اصل کلی هر سفری است، که اگر به اما و اگرها توجه کنی هیچ‌وقت به آن سفر نمی‌روی. با توکل به خدا عزم را برای سفر، جزم کردیم؛ سفری چهار نفره و 12 روزه.