بله
کتاب ابرهای ندانستن نوشته‌ی عارفی گم‌نام است که در قرن چهاردهم در میان کتب عرفانی و مذهبی سر برآورده و در طول قرون با استقبال چشمگیری روبه‌رو شده است. کارمن آسویدو بوچر کار ترجمه‌ی این کتاب را از انگلیسی میانه به انگلیسی امروزی بر عهده داشته و جان کلام این عارف را به همان سادگی که در نسخه‌ی اصلی بیان شده، به مخاطبین دنیای معاصر منتقل می‌سازد. این کتاب جست‌وجوی خداوند و پیوند عمیق با او را از راه عشق‌رزی و مراقبه میسر و عملی می‌داند.
درباره‌ی کتاب ابرهای ندانستن
کتاب ابرهای ندانستن (The Cloud of Unknowing) نمونه‌ای موفق در ادبیات عرفانی جهان غرب است که در قرن چهاردم توسط شخصی ناشناس به زبان انگلیسی میانه نوشته شده است. این اثر بعدها تلاش افراد زیادی را برای ترجمه و تفسیر طلبید. در بین بازنویسى‌هاى انجام‌شده، ترجمه‌ی کارمن آسویدو بوچر (Carmen Acevedo Butcher) به انگلیسی امروزی، نخستین ترجمه‌اى است که در عین وفادارى به معنا و متن اثر اولیه، صمیمیتِ میان راهبر و شاگرد و گیرایى اثر براى خواننده معاصر را اصل کار خود قرار داده است.
متن اصلی کتاب ابرهای ندانستن در نهایت سادگی و بی‌پیرایگی نوشته شده و پیامی واضح و روشن را برای مخاطبانش دارد: خدا را جست‌وجو کن، نه با عقل و استدلال، بلکه با مراقبه و از طریق روح و جان. نویسنده‌ی ناشناس این کتاب همچون راهنمایی دل‌سوز قدم‌به‌قدم با مخاطب همراه خواهد بود تا نیایش مراقبه‌گرانه را یادش دهد و این‌گونه روح او را سیراب و وجودش را پرآرامش سازد. او این هدف را تنها با توسلِ بی‌واسطه و خالصانه با معبود میسر می‌پندارد. این هدایت‌گر تمرینات عملی خود را با اصطلاح ابر فراموشی یا ابر ندانستن توضیح می‌دهد؛ روشی که در آن باید بی‌وقفه به عبادت پرداخت.
نویسنده‌ی ناشناس ابتدا ما را به خودنگرى و فروتنى فرامى‌خواند، سپس نیایش مراقبه‌گرانه را به‌عنوان تنها شیوه‌اى که مى‌تواند جان را عمیقاً بپالاید تجویز مى‌کند. او به ما توصیه مى‌کند: «تردید را کنار بگذارید. این کار را تا زمانى که لذت آن را احساس کنید ادامه دهید. مطلوب در خودِ تلاش کردن است.» سپس، نویسنده‌ی ناشناس توضیح مى‌دهد منظورش از «ابر ندانستن» چیست، و این عبادت چگونه به ما کمک مى‌کند ذهن تحلیلگر خود را خاموش کنیم و قلب خویش را رها سازیم تا عشق ورزد. این عارف مجرب مى‌داند که نیایش مراقبه‌گرانه بى‌درنگ راه را روشن نمى‌سازد؛ بلکه در آغاز راه ممکن است تاریک‌ترین نقطه‌ی ممکن را به ما بنمایاند. او این هشدار را می‌دهد که در دفعات نخستینِ مراقبه، تنها تاریکی را تجربه خواهیم کرد؛ این همان ابر ندانستن است. این تاریکی حایل ما و خداوندگارمان خواهد بود و از شناخت کامل و دستیابی تمام‌وکمالمان به معبود جلوگیری می‌کند. اما مهم است بدانیم که ما خانه‌یمان را بر همین تاریکی بنا می‌کنیم.
عارف خود در مقامِ کسى که این عدم قطعیت را تجربه نموده، به ما اطمینان مى‌دهد که با اتکا بر «نیتى عریان»، به‌سوی خداوند کشیده خواهیم شد. این شیوه‌ی سلوک و مراقبه، از رهگذر عشق و با داشتن آرامشی معنوی نتیجه‌بخش خواهد شد. کتاب «اندرز سر به مهر» اثری دیگر در باب مراقبه است که نویسنده‌ای ناشناس آن را نگاشته و در ادامه‌ی کتاب ابرهای ندانستن آورده شده است.
کتاب ابرهای ندانستن را صبا ثاتی به فارسی برگردانده و نشر ققنوس آن را به چاپ رسانیده است.
کتاب ابرهای ندانستن برای چه کسانی مناسب است؟
اگر می‌خواهید آرامش معنوی و حضور خداوند را در زندگی خود احساس کنید، کتاب ابرهای ندانستن شیوه‌های مراقبه و نیایش را به‌خوبی به شما می‌آموزد.
در بخشی از کتاب ابرهای ندانستن: به همراه کتاب اندرز سر به مهر می‌خوانیم
بسیارى از کسانى که این کتاب را مى‌خوانند یا خوانش یا بحث درباره‌ی آن را مى‌شنوند آن را جذاب مى‌یابند، لیک خداوند تمامى آنان را به سوى مراقبه فرانخوانده است. انگیختگى خوشایندى که برخى هنگام خواندن آن احساس مى‌کنند مى‌تواند بیش از هر گونه فراخوانىِ عنایت حق ناشى از کنجکاوى عقلانى طبیعى باشد.
در اینجا مى‌گوییم که آن‌ها چگونه مى‌توانند، اگر بخواهند، منشأ این انگیختگى را بیازمایند. ابتدا اجازه دهید بررسى کنند که آیا تمام آنچه را امکان دارد انجام داده‌اند تا وجدان یا باطن خویش را براى این کار مهیا سازند. مقصود من این است که آیا باطن خویش را با پیروى از آداب کلیساى مقدس و توصیه‌ی راهبر روحانى‌شان پالوده‌اند. وقتى چنین کردند، تا همین‌جا خوب است. اگر تأیید بیشترى مى‌خواهند، بگذارید وارسى کنند که آیا میل ایشان به مراقبه مدام بر ذهنشان فشار مى‌آورد و توجهشان را بیش از هر شیوه‌ی سلوکِ روحانى دیگر جلب مى‌کند. همچنین، اگر وجدان ایشان در هر کار خوب مادى یا معنوى که انجام مى‌دهند آرامش نمى‌یابد، مگر در صورتى که آن‌ها این آرزوى شدید عاشقانه و محرمانه‌ی کوچک را علت روحانىِ اصلىِ هر آنچه انجام مى‌دهند قرار دهند، آن‌گاه این گواهى است بر آنکه خداوند آنان را براى انجام دادن این کار فراخوانده است. در غیر این صورت پاسخ منفى است.
من نمى‌گویم که این کشش عاشقانه ثابت یا همیشگى خواهد بود، حتى براى کسانى که براى انجام دادن این کار فراخوانده مى‌شوند. چنین چیزى محقق نمى‌گردد. شاگردان روحانى جوانى که به‌تازگى به کار مراقبه درآمده‌اند، اغلب از دست رفتن این احساس واقعى را به دلایل گونه‌گون تجربه مى‌کنند.
