کتاب من‌ات به دنبال: یادداشت‌ها، خاطرات و ترجمه‌ها

در کتاب من‌ات به دنبال، از قلم طنازانه و شیرین و در عین حال تند بهمن فرسی می‌خوانیم. این کتاب مجموعه‌ای از نوشته‌های این نویسنده‌ است که مضامین داستانی و غیرداستانی دارند. یادداشت‌ها و خاطرات فرسی در این اثر گردآوری شده‌اند و ما را به حال و هوای دهه‌ی 40 ایران می‌برند.

درباره‌ی کتاب من‌ات به دنبال

چه‌جور کتاب‌هایی می‌توانند ما را به بهترین شکل از اوضاع فرهنگی و هنری و ادبی کشورمان در سال‌های گذشته باخبر کنند؟ قطعاً این وظیفه تنها به عهده‌ی کتاب‌های تاریخی نیست و بسیاری از دیگر انواع کتاب‌ها نیز می‌توانند در این زمینه اطلاعات خوبی را در اختیار ما قرار دهند. یکی از این گروه کتاب‌ها، آثاری هستند که شامل یادداشت‌ها و خاطره‌نویسی‌های هنرمندان و نویسندگان مطرح‌اند. کتاب من‌ات به دنبال از بهمن فرسی، مشتمل بر خاطرات او از بزرگان هنر و ادبیات ایران در حوالی دهه‌ی 40 شمسی است و از طرفی یادداشت‌های نقادانه‌ی او درباره‌ی اوضاع و احوال فضای ادبی و هنری را نیز شامل می‌شود. همچنین چند ترجمه‌ی او از متون داستانی و غیرداستانی را هم در این اثر می‌خوانیم.

فعالیت فرسی در عرصه‌ی نمایش در ایران و آشنایی او با بسیاری از بزرگان این حوزه، سبب نگارش خاطراتی از افرادی شده که شما را شگفت‌زده خواهند کرد. از طرفی تسلط او بر تئاتر، باعث شده تا بسیاری از نکات ریز نمایش‌ها و نمایشنامه‌نویسی در قالب یادداشت‌هایی کوتاه و بلند در کتاب من‌ات به دنبال نوشته شوند و این اثر را به یکی از جذاب‌ترین آثار برای دوستداران و فعالان حوزه‌ی تئاتر تبدیل کنند.

لحن و بیان جذاب و نقادانه و در عین حال شیرین و خوشایند فرسی در این اثر، مانند باقی آثار داستانی و غیرداستانی او، جذابیت کتاب را افزایش داده و نگاه ریزبینانه‌ای که نسبت به همه‌ی اتفاقات و موضوعات دارد، وجه تمایز این اثر با بسیاری از کتاب‌هایی‌ست که مانند من‌ات به دنبال، خاطرات و روایات را نقل می‌کنند.

علاوه بر یادداشت‌های فرسی در باب نمایش، ترجمه، حال و هوای ادبی و هنری ایران و خاطرات او، مصاحبه‌ای که توسط نشریه ارتباط با او انجام شده را نیز در این اثر خواهیم یافت. ترجمه‌ی فرسی از متون «پنج دست شطرنج با آرتور کوستلر» (Playing Chess With Arthur Koestler) از جولین بارنز (Julian Barnes) و ترجمه‌ی «آب‌وهوای سانفرانسیسکو» (The Weather in San Fransisco) و «قهوه» (Coffee) از ریچرد براتیگن (Richard Brautigan) را نیز در کتاب من‌ات به دنبال خواهیم خواند.

مجموعه‌ی یادداشت‌ها، خاطرات و ترجمه‌های بهمن فرسی در این کتاب و به کوشش نشر بیدگل به چاپ رسیده و در اختیار علاقه‌مندان قرار گرفته است.

کتاب من‌ات به دنبال برای چه کسانی مناسب است؟

خواندن این اثر را به دوستداران تئاتر و علاقه‌مندان به مطالعه‌ی یادداشت‌های ادبی پیشنهاد می‌کنیم.

در بخشی از کتاب من‌ات به دنبال: یادداشت‌ها، خاطرات و ترجمه‌ها می‌خوانیم

با آن‌که ادبیات نمایشی، و نیز برگردان ادبیات دراماتیک جهان به زبان فارسی، در نیم قرن گذشته رونق و رشد عددی مهمی داشته، ولی متأسفانه بیشتر برگردان‌ها و شمار مهمی از تألیفات نمایشی گواه بر آن هستند که برگردانندگان و مؤلفان با موضوعی به نام زبان صحنه اشتغالی در ذهن و اندیشه نداشته‌اند. تفاوت میان فارسی گفتن و نوشتن، نارسایی‌های خط فارسی برای ثبت زبان گفتن و گوناگونی گویش‌های مردمان در عرصه‌ی سرزمین‌، تدوین یک زبان صحنه‌ی جامع فارسی، با قاعده‌ها و اصول قاطع بسیار دشوار حتی غیرممکن می‌کند. زبانِ نوشتن زبانی‌ست صامت. برای صحنه به زبانی ناطق نیاز هست. زبان نوشتن را می‌توان به صدای بلند گفت. اما بلند گفتن زبان کتابت را زبان گفتن و هرگز زبان صحنه نمی‌کند. کسانی که به موضوع‌های تاریخی، حماسی، اساطیری می‌پردازند و غالباً نوعی از انواع نثرِ نوشتن را همراه با زخم و‌زیل و دست‌انداز در متن بازی‌هاشان درج می‌کنند، باید سخت مراقب سرچشمه‌های زبانی متن بازی‌هاشان باشند. چگونگی زبان صحنه‌ی امروز را هم باید در محیط زبان بود، باید در ساخت و پرداخت زبانِ گفتن توسط لایه‌های گوناگون مردم دقت کرد و از جان آن، زبان بیرون کشید.

مسئله یا موضوع شکسته‌نویسی، که مشکل اساسی خط فارسی‌ست، باز یکی دیگر از دشواری‌های تئاتر ما در دست یافتن به زبان صحنه است. با آن‌که بیش از نیم قرن از ورود رسمی و عملی زبان شکسته‌ی گفتن در ادبیات نمایشی و غیرنمایشی‌مان می‌گذرد، هنوز اسیر روش‌های فردی و سلیقه‌ای هستیم و روندی همگانی در این زمینه پیدا و تثبیت نشده است. سابقه‌داران و نوخاستگان در ادبیات نوین فارسی از بابت این نارسایی خط ناتوانی و سهل‌انگاری برابر و مشترک دارند...