بله
کتاب بوستان سماویه نوشته‌ی مرتضی امیرقهرمانی پژوهشی تخصصی حول محور ماجرای فدک است و این پرونده‌ی تاریخی را با رویکردی حقوقی و فقهی مورد بررسی قرار می‌دهد. کتاب در سه بخش اصلی تدوین شده و ابتدا تاریخچه‌ی مالکیت فدک را روایت می‌کند و سپس در ادامه به ذکر جزئیات مرتبط با اصحاب دعوا و شاهدان می‌پردازد. هدف این است که با استناد به منابع معتبر شیعه و سنی، حقانیت مطالبه‌ی حضرت فاطمه (س) در این پرونده بررسی و تبیین شود.
درباره‌ی کتاب بوستان سماویه
مرتضی امیرقهرمانی در بخش اول کتاب بوستان سماویه به تاریخچه جغرافیایی و اقتصادی فدک می‌پردازد و آن را به‌عنوان نخلستانی حاصلخیز در حجاز معرفی می‌کند. ابتدا تاریخچه‌ی انتقال مالکیت این نخلستان ذکر شده که چطور پس از فتح خیبر نیمی از اراضی آن طی یک عقد صلح به پیامبر واگذار شد و ایشان هم زمین را در قالب عقد هبه به دختر خود بخشیدند. سپس در ادامه کتاب به اعتبارسنجی حاضرین دعوی می‌پردازد و شهود و موضوع دادخواست را واکاوی می‌کند. در نهایت نیز استدلال‌هایی را مطرح می‌کند که با استناد به آن‌ها می‌توان ادعای حضرت فاطمه (س) مبنی بر مالکیت زمین را بررسی کرد.
به‌طورکلی اگر در بین کتاب‌های تاریخ اسلام به دنبال اثری پژوهشی هستید که ابعاد مختلفی از مسئله‌ی فدک را باتوجه‌به مبانی فقهی حقوق اسلامی مورد بررسی قرار داده باشد، خرید کتاب بوستان سماویه انتشارات چتر دانش را به شما پیشنهاد می‌کنیم.
کتاب بوستان سماویه برای شما مناسب است اگر
- دانشجو یا پژوهشگر رشته‌ی حقوق هستید.
- به دنبال منبعی برای واکاوی فقهی موضوعاتی همچون حق مالکیت، تصرف عدوانی، ارث و... در مذاهب مختلف می‌گردید.
در بخشی از کتاب بوستان سماویه: بررسی ادله اثبات دعوی در مسئله فدک می‌خوانیم
شاید از مدار حوصله خارج باشد اما در مسیر تبیین تبانی‌ها در برهه‌ای از تاریخ اثبات وثاقت یک راوی در نتیجه تحقیق بی‌تأثیر نخواهد بود.
در شرایط فعلی برخی مراکز شبه‌دینی درصدد تحریف شخصیت‌ها و تغییر بسیاری از واقعیات تاریخی هستند که یکی از همین تلاش‌ها تخریب وجهه عطیه عوفی است؛ این راوی که طبق اسناد شیعه نبوده اما به جهت صدق در گفتار و نقل برخی روایات مربوط به فضایل علی (علیه‌السلام) همواره در منظر اهل‌سنت مورد غیظ و غضب واقع شده است.
با همه دشمنی‌ها اما امثال ابن‌حجر عسقلانی این راوی را در عبارتی عجیب با پسوند «انشاالله ثقه» معرفی نموده و ابن شاهین در موردش می‌نویسد: «عطیه العوفی لیس به بأس؛ عطیه غیر قابل اعتماد نیست». جمال‌الدین الْمِزِّیّ هم در جلد بیستم «تهذیب الکمال» ضمن نقل مطلبی از یحیی بن معین در قبال او یادآور شده است: «این شخص انسان صالحی است».
بسیاری از منابع اهل‌سنت مطلب مشابهی در این زمینه دارند، اما قصد ما از طرح این مطلب بررسی تاییدات و انتقادات مراجع نسبت به عطیه عرفی نیست، بلکه تلاش داریم دلایل ردّ یک چنین راوی معتبری را برای درک بهتر موضوع مورد بررسی تحقیق تبیین کنیم.
در «طبقات کبری» از کهن‌ترین منابع پژوهشی صدر اسلام که به قلم محمد بن سعد بن منیع بغدادی به رشته تحریر درآمده است، می‌خوانیم «حجاج بن یوسف ثقفی دستور داد عطیه عوفی را وادار نمایند که علی بن ابیطالب را لعنت کند و اگر چنین نکرد چهار‌صد ضربه شلاق بر او جاری نموده و بعد آن موهای سر و ریشش را بتراشند».
