کتاب کافه مک ادم و آخرین بازی: مجموعه نمایشنامه‌های محمود استادمحمد - جلد دوم

کتاب کافه مک ادم و آخرین بازی نوشته‌ی محمود استادمحمد مجموعه‌ای از دو نمایش‌نامه‌ی این نویسنده است که اولی به موضوعات تاریخی اجتماعی و دومی به زندگی یک بازیگر سینمای قبل از انقلاب می‌پردازد. این کتاب دومین جلد از مجموعه نمایش‌نامه‌های محمود استادمحمد است که پس از درگذشت او منتشر شده است.

درباره‌ی کتاب کافه مک ادم و آخرین بازی

گردآوری آثار نویسندگان بزرگ و تأثیرگذار یکی از روش‌هایی است که می‌تواند در شناخت‌شناسی شخصیت و آثار نویسندگان مد نظر قرار گیرد؛ این آثار به دلیل مجموع بودن در مجلدهایی هماهنگ که به طور عمده با بازبینی و نظارت صاحبان فن نیز همراه است، منابع مناسبی برای پژوهش و تحقیق بر اثرهایی است که در دوره‌های متفاوت زندگی صاحبان آثار خلق شده‌اند.

کتاب کافه مک ادم و آخرین بازی نوشته‌ی محمود استادمحمد، جلد دوم از مجموعه نمایش‌نامه‌های این نویسنده‌ی صاحب‌نام و صاحب‌سبک ایرانی است که دو نمایشنامه را در بر می‌گیرد. نمایش‌نامه‌ی اول که کافه مک ادم نام دارد با مضمون و درون‌مایه‌ای اجتماعی تاریخی به زندگی گروهی از افراد ایرانی می‌پردازد که ناچار به مهاجرت از کشور شده‌اند؛ نمایش‌نامه‌ی دوم نیز با نام آخرین بازی زندگی بازیگری را روایت می‌کند که او نیز پس از انقلاب به آمریکا مهاجرت کرده و روزگار می‌گذراند. در یک نگاه هر دو اثر این کتاب با موضوع مهاجرت گره خورده و در این زمینه قصه‌پردازی می‌کنند.

ماجرای نمایش‌نامه‌ی کافه مک ادم در یک کافه در مونترال کانادا می‌گذرد که صاحب آن یک ایرانی است و تبدیل به پاتوق ایرانی‌های مهاجرت‌کرده به این کشور شده است. ابتدای نمایش‌نامه، روزی سرد و برفی را در مونترال روایت می‌کند که کافه هنوز آماده‌ی پذیرایی از مشتریان نیست، اما با ورود شخصیت‌های نمایش به مغازه، ماجراها و گفت‌وگوها آغاز می‌شود و با فریاد کشیدن یکی از شخصیت‌ها از انبار، کافه وارد مرحله‌ی تازه‌ای می‌شود.

در این نمایش‌نامه موضوعات و گفت‌وگوها حول مسائل سیاسی می‌گذرد و معلوم می‌شود که شخصیت‌ها هرکدام به نوعی با مسائل سیاسی سروکار داشته‌اند، اما خود نویسنده معتقد است که این نمایش‌نامه پیش و بیش از آن‌که یک نمایش‌نامه‌ی سیاسی باشد، یک اثر تاریخی اجتماعی است که به موضوع بحران هویت به‌ویژه در میان افرادی که کشور خود را به مقصدی دیگر ترک کرده‌اند، می‌پردازد.

نمایش‌نامه‌ی دوم کتاب کافه مک ادم و آخرین بازی نوشته‌ی محمود استادمحمد نیز با قصه‌ای متفاوت به مضمون مهاجرت می‌پردازد. در نمایش‌نامه‌ی آخرین بازی، زندگی یکی از سوپراستارهای سینمای قبل از انقلاب روایت می‌شود که حالا در آپارتمان خود در کشور آمریکا زندگی می‌کند. او زندگی محنت‌بار و سختی را پشت‌سر می‌گذارد، اما همچنان در توهم روزگار خوش و درخشان گذشته‌ی خود است و تصور می‌کند هنوز یک اَبَرستاره‌ی سینمایی است.

شروین که شخصیت اصلی نمایش‌نامه‌ی آخرین بازی است در آپارتمانی زندگی می‌کند که در فرهنگ زیستی آمریکایی برای افراد مجرد مناسب است؛ این آپارتمان اتاق مجزا ندارد و بسیار قدیمی است و هیچ نشانی از ثروت و شهرت یک بازیگر سینما ندارد؛ اما در همین آپارتمان محقر، یک میز گریم حرفه‌ای وجود دارد که نشانه‌ای از دلبستگی صاحب آپارتمان به سینما و روزگار خوش گذشته‌اش است.

کتاب کافه مک ادم و آخرین بازی نوشته‌ی محمود استادمحمد از سوی نشر چشمه منتشر و روانه‌ی بازار کتاب شده است.

درباره‌ی مجموعه‌ نمایش‌نامه‌های محمود استادمحمد

مجموعه‌ی نمایش‌نامه‌های محمود استادمحمد دوره‌ای هفت جلدی از آثار این نویسنده‌ی نام‌دار است که تمام نمایش‌نامه‌های او را که شامل هفده اثر است، در بر می‌گیرد. این آثار با نام‌های «آسید کاظم و تیغ و ترنا»، «کافه مک ادم و آخرین بازی»، «گل یاس و عکس خانوادگی»، «سید دلبر، چلچراغ، سرمه و دیوان‌ تئاترال»، «سپنج رنج و شکنج، دقیانوس امپراتور سرزمین افسوس»، «تهرن و خونیان و خوزیان» و کتاب «شب بیست‌و‌یکم، قصص‌القصر و آن‌ها ماموران اعدام هستند» در یک مجموعه منتشر شده‌اند.

کتاب کافه مک ادم و آخرین بازی برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب برای علاقه‌مندان به تئاتر و ادبیات نمایشی، به‌ویژه نمایش‌نامه‌های اجتماعی-سیاسی انتخابی جذاب است.

با محمود استادمحمد بیشتر آشنا شویم

محمود استادمحمد متولد سال 1329 و درگذشته‌ی سال 1392، نمایش‌نامه‌نویس، کارگردان و بازیگر تئاتر ایرانی است. او در سال 1347 با بازی در نمایش عروسکی شهر قصه به کارگردانی بیژن مفید به شهرت رسید و تا پیش از سال 1364 که به کانادا مهاجرت کرد، در گروه‌های نمایشی مشغول نگارش متن، کارگردانی و بازیگری بود. او همچنین مدتی گروه نمایش «پتوروک» را تأسیس کرد و به‌عنوان مدیر هنری در آن گروه فعالیت می‌کرد.

این نمایش‌نامه‌نویس در سال 1377 به ایران بازگشت و تا پیش از درگذشتش عمده‌ی زمان خود را به نوشتن نمایش‌نامه اختصاص می‌داد. از این نویسنده آثاری همچون کتاب‌ «عکس خانوادگی»، «دیوان تئاترال»، «سپنج رنج» و «امپراتور سرزمین افسوس» به جای مانده است.

در بخشی از کتاب کافه مک ادم و آخرین بازی می‌خوانیم

حیدر تو نمی‌خوای با من حرف بزنی. تو فقط می‌خوای حرف بزنی، برات فرقی نمی‌کنه، با کی؟ با چی؟ با حیدر، با قورباغه‌ی جوب آب، با رییس‌جمهور امریکا، با این پوسترایی که عین سنگِ قبر دوروبَر خودت چیدی؟ برات هیچ فرقی نمی‌کنه. ‌تو می‌خوای حرف بزنی، بگی، بگی، بگی، بگی، یکسره بگی، یه شب تا صبح می‌شینی همین‌جوری یه روند حرف می‌زنی... صدات عین نوک چاقویی که پشت تشت حلبی بکشن، اعصابمو جِر می‌ده. سوپراستار، اسکار، سپاس، سپاس، سپاس. گوشم سوت می‌کشه، یه چیزی مثل... مثل هزارپا توی گوشم وول می‌خوره. هالیوود، هالیوود، وارنر، نقش اول، فوکس، پول، قرارداد، اسکار، اسکار، اسکار... تو شیش ‌ماهه داری این حرفا رو قرقره می‌کنی و شیش‌ ماهه این اتاق داره دور سر من می‌چرخه، ولی با خودم می‌گم این هیچ‌کسو نداره. هیشکی نیست که یه دستی زیر تابوتش ببره. بذار بارشو بندازه روی شونه‌ی من. هیشکی نیست که به حرفاش گوش بده، داره خفه می‌شه. بذار خودشو از زیر این سنگ لحد بکشه بیرون، حرف بزنه، فحش بده، دروغ بگه، بخنده، گریه کنه. بذار نفس بکشه. بذار بفهمه که هنوز زنده‌س... اون ‌وقت من باهات چهارتا کلمه حرف می‌زنم، ولی گوش نمی‌دی، نمی‌خوای، نمی‌تونی، فرار می‌کنی. الانم گوش نمی‌دی... شروین... صدای منو می‌شنوی؟ می‌فهمی من چی دارم به‌ت می‌گم؟
شروین تو؟
حیدر یه کسی که هیفده سال براش حرف زدی.
شروین کی؟
حیدر یه کسی که هیچ‌وقت حرفاشو به تو نزده.
شروین اوه، براوو، بیبی زبون باز کرده... هی بیبی، حرف بزن، ببینم چی می‌خوای بگی؟ اما حیدر... هی، گوش بده ببین چی به‌ت می‌گم... حرف بزن ولی حواست باشه کجا وایسادیا.