کتاب مجمع الجزایر رویا

توماس ترانسترومر مهم‌ترین شاعر سوئد و برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبی‌ست. کتاب مجمع الجزایر رویا گزیده‌ای از اشعار اوست که حال‌و‌هوایی رؤیاگونه و اسطوره‌ای را به تصویر می‌کشد. این شعرها دارای امضای شاعر خود هستند و شما را به تماشای جهانی متفاوت فرامی‌خوانند.

درباره‌ی کتاب مجمع الجزایر رویا

شعر توماس ترانسترومر فضایی غم‌انگیز و رؤیاگونه دارد و حاصل کاوشی در سرزمین میان خواب و بیداری است. گویی او در سروده‌های خود در جهان خودآگاه و ناخودآگاه سیر می‌کند. ترانسترومر متولد و بزرگ‌شده‌ی شهر استکهلم است، اما سال‌هایی از زندگی خود را نیز در جزیره‌ی رانمورا گذرانده که همین مسئله در سال‌های بعد سبب انعکاس عناصر طبیعت در شعر او شده است.

البته بعدها شعرهای او فردیت بیشتری پیدا کردند که می‌توان ردّ علایقش را به سفر، موسیقی، نقاشی و باستان‌شناسی در آثار این دوران مشاهده نمود. او در اشعارش از توصیفات پیچیده و فشرده بهره برده و بینش‌های روان‌شناختی و متافیزیکی خود را از طریق ارائه‌ی برخی تصاویر بیان می‌کند. در شعر ترانسترومر اغلب به عناصر متضادی چون دریا و خشکی، انسان و طبیعت، آزادی و محدودیت و... برمی‌خوریم.

مجموعه‌ی مجمع الجزایر رویا گزیده‌ای از اشعار او با ترجمه‌ی مرتضی ثقفیان است که نشر چشمه آن را در اختیار علاقه‌مندان به شعر جهان قرار داده است.

کتاب مجمع الجزایر رویا مناسب چه کسانی است؟

علاقه‌مندان به شعر معاصر جهان و شعر مدرن با خواندن مجموعه‌‌ی حاضر سفری به جهان کلمات این شاعر برجسته‌ی سوئدی خواهند داشت.

با توماس ترانسترومر بیشتر آشنا شویم

توماس ترانسترومر (1931-2015) مهم‌ترین شاعر سوئد در پنجاه سال گذشته است که در سوئد به او لقب «شاعر کاوشگر» داده‌اند. از آثار او که به فارسی ترجمه شده باید به «روشنای تاریکی»، «مجمع‌الجزایر رویا»، «برای زندگان و مردگان» و مجموعه‌خاطرات «به من بنگرید خاطره‌ها» اشاره کرد. او به سبب نوشتن خاطرات خود به نثر، در سال 2011 برنده‌ی جایزه نوبل ادبیات شده است.

در بخشی از کتاب مجمع الجزایر رویا می‌خوانیم

کمی جلوتر در آن خیابانِ تقریباً خالی
دو گدا، یکی بی‌پا
که قلم‌دوشِ آن یکی به این‌سو و آن‌سو می‌رفت.
آن‌ها ایستادند مانندِ جانوری که برای لحظه‌ای در جاده‌های نیمه‌شب خیره می‌ماند در نورِ ماشین‌ها
و باز به راه افتادند.
و تند و چابک مانند بچه‌ها در حیاطِ مدرسه
از خیابان گذشتند.
درحالی‌که تیک‌تاک می‌کرد در فضا ساعت‌های بی‌شمارِ گرمای نیم‌روز.
آبی لغزید بر فرازِ آب، سوسوزنان.
سیاه خزید و کوچک شد، خیره از دلِ سنگ.
سفید وزیدن گرفت و در چشم‌ها توفان شد.
وقتی ساعتِ سه لگدکوبِ سُم‌ها شد
و تاریکی بر دیوار نور کوبید
شهر سینه‌خیز بر آستانِ دریا دراز کشید.
و سو‌سو می‌زد در نشانه‌یابِ دوربین کرکس.