کتاب ماه را نشانه بگیر

ژیلا تقی‌زاده در کتاب ماه را نشانه بگیر داستان زوجی در یک روستا را روایت می‌کند که از همان شب نخست ازدواج، با اتفاقات غیرمنتظره‌ای مواجه می‌شوند. زوجی جوان که شایعاتی درباره‌شان در روستا به گوش می‌خورد. شایعاتی که رفته‌رفته به فروپاشی روانی شخصیت‌های اصلی منجر می‌شوند.

درباره‌ی کتاب ماه را نشانه بگیر

کتاب ماه را نشانه بگیر نوشته‌ی ژیلا تقی‌زاده از اعتقادات و خرده‌فرهنگ‌هایی که در روستاها و میان اقوام لر حاکم است، به عنوان مرکزیت داستان خود بهره می‌برد. این رمان به زیرساخت‌ها و پایه‌های فکری و زیستِ جمعی مردمانی از سرزمین‌های ایران می‌پردازد که همچنان در نوع نگاه متعصب خود باقی مانده‌اند و در عقب‌گرد زیست می‌کنند. کتابی که پیش روی شماست، بر آن است تا به کالبدشکافی و آسیب‌شناسیِ این اجتماع و رفتارهایی که در برابر فردیت‌های آن مکان نشان می‌دهند، بپردازد. داستان رمان از این قرار است که در همان ابتدا با یک ازدواج روستایی مواجه می‌شوید. اما شماتیک و شیوه‌ای که این ازدواج برپا می‌شود کاملاً با رسوم این مکان و باورهای محلی‌اش مغایرت دارد. به همین روی، مردمان آن اجتماع شروع به ناهنجاری کرده و در مورد این زوج که به تازگی زندگیِ مشترک‌شان را آغاز کرده‌اند، شایعه‌پراکنی می‌کنند. تمام این رفتارها باعث می‌شوند تا زندگیِ این زوج به مشکل بخورد و در ادامه از بین برود. در واقع آنچه رخ می‌دهد ویرانی خوشبختی یک زوج به‌خاطر تعصب‌ها و خرافات یک قوم است.

این رمان را می‌توان به کسانی پیشنهاد داد که در انتخاب رمان‌هایی که می‌خوانند به دو چیز اهمیت می‌دهند: یکی مربوط به وجه دغدغه‌مندی نویسنده و رویکرد انتقادی وی است که سعی دارد در بستری داستانی و ساختگی به واقعیت‌های درونی خرده‌فرهنگ‌ها و اقوام ایرانی بپردازد و نمودهای عینی آن‌ها را در روایت به تصویر می‌کشد. نکته‌ی دیگر مربوط به وجوه احساسی داستان است که چقدر مخاطب هنگام خواندن داستان متأثر می‌شود و در بروز واکنش‌های احساسی‌اش با غلظت عمل می‌کند. این رمان با آنکه از نثر ساده و بی‌آلایشی برخوردار است و به لحاظ ادبی اثر پیچیده‌ای محسوب نمی‌شود، اما در رویکرد تماتیک و بستر روایی سعی کرده بیشترین تأثیری که می‌تواند را بر مخاطبان فارسی‌زبان بگذارد. این رمان ایرانی توسط انتشارات نیستان منتشر شده است.

کتاب ماه را نشانه بگیر برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب به دوست‌داران رمان‌ها و داستان‌های ایرانی پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب ماه را نشانه بگیر می‌خوانیم

قدسی‌خانم همیشه هم برای تعمیرات و ملافه‌دوزی نمی‌رفت خانه‌ی مشتری‌ها. بعضی‌ها را می‌آوردند خانه‌اش. به قول خودش: «تو خونه‌ی خودمم‌، هم سوزن می‌زنم‌، هم غذام ته نمی‌گیره. اگه یه‌ موقع جهازی سیسمونی چیزی باشه تا اذان سحرم می‌شینم پاش». سال‌های سال پیش، مشتریانی که می‌دیدند او صبح تا شب کار می‌کند، نصیحتش می‌کردند که: «دختر این قدر نشین قوز کن صب تا شوم سوزن بزن. قدر جوونی‌تو بدون».

حالا دیگر او معتقد بود: «آخه چه‌جوری قدر جوونی‌رو بایس می‌دونستم‌؟ ای خانوم. مگه شمع تو مَردَنگی نمی‌ذارن که ریز‌ریز بسوزه تموم نشه‌‌؟ بازم می‌سوزه تا ته. آدمیزادم اگه تو همون مردنگی قایم بشه، اون شناسنومه‌ی آدمه که داره میدوه عین آهو. یه‌هو می‌بینی تموم شد و پیر شدی همچی سفید و زال».

ولی هنوز چشمش سو داشت و با یک حرکت سوزن‌ها را نخ می‌کرد؛ دم دستی‌ها را می‌زد به یقه‌ی لباسش با نخ‌های آویزان. انگشتانه‌های قدیمی ‌از مادرش مانده بودند برایش. ولی چون مسی بودند و نقش‌دار، هنوز ازشان استفاده می‌کرد. جدیدهای آلومینیومی ‌و بی‌نقش را قبول نداشت. چرخ سینگر قدیمی‌اش را جمعه‌به‌جمعه روغن‌کاری می‌کرد. ماسوره‌ها که از نخ‌های رنگی پر می‌شد، به پیچ ماکو هم نگاهی می‌انداخت. دوست داشت نقش بدنه‌ی سینگر را برق بیاندازد.