کتاب صوتی به اندازه‌ یک نقطه

کتاب صوتی به اندازه‌ یک نقطه نوشته‌ی ژیلا تقی زاده، به روایت زندگی فردی می‌پردازد که با بیماری دردناک و غم‌انگیز سرطان دست و پنجه نرم می‌کند و رابطه او با جامعه پیرامونشان را به تصویر می‌کشد.

کتاب صوتی به اندازه‌ی یک نقطه، نامزد جایزه پروین بوده و بیماری‌ لاعلاجی را معرفی می‌کند که شاید خیلی‌ها با آن درگیر شده‌اند. این کتاب شرح کوتاهی از نحوه آشنایی شخصیت اصلی رمان با این بیماری را بیان می‌کند و آن را جزئی از شخصیتش قرار می‌دهد. در طول داستان نوع ارتباط آن فرد بیمار با دیگر اشخاص داستان که به واسطه‌ی این بیماری با یکدیگر آشنا شده‌اند، بیان می‌شود. هم‌چنین این کتاب بستری را برای معرفی تیپ‌های شخصیتی مختلف و نیز درک رویدادها و واکنش‌های ‌آنان در مقابله با یکدیگر ایجاد می‌کند. ژیلا تقی زاده برای نگارش این رمان در پی اسنادی بوده که بتواند آن را به واقعیت نزدیک‌تر کند و در این کار موفق هم شده است.

ژیلا تقی‌زاده خود به شخصه با این بیماری دردناک روبه‌رو شده و حس آن را درک کرده و دردها و رنج‌های آن را تجربه کرده است. به همین دلیل است که توانسته با احساسی حقیقی و درست درد‌ها، روحیات، صحنه‌ها، تجربه‌ها، حالت‌ها، درونیات و هر چیز دیگری که بیمار در هنگام بیماری با آن مواجه می‌شود را به خوبی به تصویر بکشد.

ژیلا تقی زاده کیست؟

ژیلا تقی‌زاده یکی از فعالان ادبی پرکار و نویسندگان معاصر و درخشان است، او در کنار نویسندگی، نقاشی هم می‌کند و سال‌های بسیاری در حیطه‌های گوناگون هنری مانند تصویرگری کتاب کودک، گرافیک، نمایشنامه‌نویسی برای رادیو، طراحی عروسک و صحنه نمایشی مشغول به کار بوده است. هم‌چنین تقی زاده مدت‌هاست که یک نشست ادبی به اسم «نویسان» را در کارگاهی برای دوست‌داران داستان کوتاه برگزار می‌کند، آن‌ها در این نشست داستان‌های کوتاه را می‌خوانند و مورد نقد و بررسی قرار می دهند. او چندین بار در مسابقات ادبی داور بوده است.

یکی از منتقدین در مورد این رمان جذاب و گیرا می‌گوید:

«تقی‌زاده در مقام نویسنده، با بهره‌گیری از تجربه‌ی داستان‌نویسی خود، اثری خلق کرده که تعلیق و کشش داستانی مناسب را داراست و بر پایه‌ی شناخت از تفکر مخاطب نوشته شده است. در شرایطی که جامعه‌ی مخاطب داستان نویسنده‌، روزانه با اخبار متعددی درباره‌ی بیماری‌های شایع‌شده در جامعه روبه‌روست، او هوشمندانه این موضوع را محور داستان خود قرار داده و خودش را با بدنه‌ی فکری مخاطبش به صورت عام همراه کرده است.»

در قسمتی از کتاب صوتی به اندازه یک نقطه می‌شنویم:

حالا دیگر بیشتر دوستانم و فامیل می‌دانند باز سرطانی‌ام. می‌دانند این بیماری گران، خیلی کشنده است و برای همین قرنطینه‌‌ی سفت و سختی دارم. هنوز پیش مامان هستم. حالم هی می‌ریزد به هم و هی آرام می‌گیرد. بلوز پشمی بابا تنم است که آن وقت‌ها می‌پوشید و در آخرین عکسش هم همین را به تن داشت، ولی نمی‌دانم چرا یک ذره بوی بابا را نمی‌دهد محض دلخوشی؟! فقط یک ذره. که به خودم بقبولانم که هست. مثل شیمی درمانی‌های سال‌های پیش‌تر. هست که کمک کند. که نگاه نگرانش را از من می‌دزدد و هی از مامان می‌پرسد: «این بچه چرا باز ناخوش شد؟»