کتاب ستاره‌ها هم می‌میرند

نرگس فرجاد امین، دومین اثر داستانی خود را تحت عنوان کتاب ستاره‌ها هم می‌میرند، منتشر کرد. او در این کتاب روایت‌گر داستان عشق زن و مردی بوده است که در بحبوحه‌ی آغاز تلاطم‌هایی مهیب در زندگی خود هستند.

درباره کتاب ستاره‌ها هم می‌میرند

صحرا و یحیی دو شخصیت اصلی کتاب ستاره‌ها هم می‌میرند هستند که زندگی خود را بر پایه‌ی عشق بنا نموده‌اند و با گذشت چندین سال از زندگی مشترکشان قرار است صاحب فرزندی شوند. این خبری است که صحرا آن را از یحیی پنهان می‌کند تا در مسافرتی که پیش رو دارند آن را به همسر خود بگوید. اما همه چیز آن‌طور که برنامه‌ریزی شده پیش نمی‌رود. یحیی نیز حامل خبری است، خبری تلخ و دردناک که زندگی را در برابر چشمان صحرا تیره و تار می‌سازد.

تقدیر و سرنوشت، دو واژه‌ای که تمام زندگی ما را به بازی گرفته‌اند و ما را متقاعد نموده‌اند که همه چیز قرار است به خواست آن‌ها باشد نه ما، زیباترین اتفاق زندگی ما را با بدترین خبر همراه می‌سازند تا شیرینی را به کاممان تلخ کنند... تلخی و شیرینی و تناقض حاکم بر سرنوشت انسان، موضوعی است که نرگس فرجاد امین در نگارش کتاب ستاره‌ها هم می‌میرند به آن پرداخته است.

کتاب ستاره‌ها هم می‌میرند برای چه کسانی مناسب است؟

مطالعه‌ی این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به داستان‌های عاشقانه‌ی ایرانی پیشنهاد می‌کنیم.

در بخشی از کتاب ستاره‌ها هم می‌میرند می‌خوانیم

انتظار جماعت خیلی طول نمی‌کشد. پلک چشم‌های پسرک شروع می‌کند به لرزیدن، بعد چشم‌هاش نیمه‌باز می‌شود. صداها با هم قاطی می‌شود؛ همه با هم شروع می‌کنند به حرف زدن. چند نفر صلوات می‌فرستند. پسر حاجی پرچمی می‌خواهد تکان بخورد که آسد خلیل با فشار دست مهارش می‌کند و از بقیه می‌خواهد کمکش کنند تا نگذارند پسرک تا وقت رسیدن آمبولانس تکان بخورد. احساس می‌کنم قلبم دارد از توی حلقومم می‌زند بیرون. پشت به پشت می‌روم تا از حلقه‌ی آدم‌ها بزنم بیرون و نگاهم فقط به صورت آسد خلیل است که رنگش پریده و دانه‌های عرق مثل اکلیل روی صورتش برق می‌زند، بفهمی‌نفهمی دارد می‌لرزد. می‌دانم عمو واروژ و آرمن که بالای سرش ایستاده‌اند هواش را دارند. می‌روم به سمت مصباح و سعی می‌کنم نفس‌های عمیق بکشم بلکه حالم بیاید سر جا. به سنگ‌فرش‌های زیر پاهام نگاه می‌کنم و با خودم فکر می‌کنم هر کس دیگری هم جای من بود و پدری داشت شبیه آسد خلیل حتماً مثل بچگی‌های من سودای پیغمبر شدن به سرش می‌افتاد. آن وقت‌ها فکر می‌کردم این چیزها موروثی است؛ همان وقتی که به هوای مبعوث شدن به پیغمبری آسد خلیل را مجبور کردم ببردم یک جایی که بتوانم چوپانی کنم. ده سالم بود و فکر می‌کردم پیغمبر شدن دوتا شرط دارد: یکی اینکه چوپانی کنی، دوم اینکه پدرت پیغمبر باشد. یکی‌اش را داشتم، آسد خلیل مسیح بود، و عمو واروژ و آرمن می‌فهمیدند که مسیح یعنی چه... پس فقط باید چوپانی می‌کردم تا مبعوث شوم!